Αφου......................

ε....Ναι... Μου λείπεις ...

αν και ποτέ δεν θα το πίστευα ....

Κράτα με... λοιπόν...αλλά έτσι ..... τόσο κοντά στην καρδιά σου.

Κόρη του ανέμου γεννήθηκα...

σκλάβα των ονείρων μου

μεταξύ χαράς και λύπης ..

αγάπης και το μίσους

Γελάω και κλαίω

Κοίτα με!

Ναι, είμαι στον παλμό της σκιάς σου

Σκιά μου ...

Μια περιπλάνηση στο εδώ και το εκεί.


Μα σε θέλω.

Για όλα αυτά που φαντάστηκα, ονειρεύτηκα, πεθύμησα.

Σε θέλω.

Απ ' αυτά που ξέρω και ακόμη περισσότερο για όσα δεν ξέρω.

Σε θέλω.

Για το φιλί που δεν μου έχεις δώσει ακόμη

Σε θέλω.

Για την αγάπη που ποτέ δεν μου χάρισες


Σε θέλω, με τα λάθη , τις επιτυχίες , τα πάθη σου.

Τον πόνο ,την απλή αβεβαιότητα , τις σκέψεις που ελπίζεις να ξεχάσεις,κι αυτές που δεν γνωρίζεις ακόμη.

Σε θέλω.

Σε θέλω έτσι που τίποτε δεν μου είναι πια αρκετό.

Σε Θέλω και δεν ξέρω καν γιατί ...;

Δώσε μου εσυ ένα λόγο να μην σε σκέφτομαι ...

και θα είμαι άγγελος της ψυχής σου

Το όνειρο στον θυμό σου

Μια έκρηξη στο μυαλό σου ....

Όταν ο χρόνος μας τελειώσει.

Τι κι αν η νύχτα τελειώνει;

τι κι αν η μέρα αυτή είναι η τελευταία;

Τι κι αν σκοντάφτω στο δρόμο σου που είναι στρωμένος με πέτρες;


Είναι απλώς μια στιγμή.


Κι αυτή η στιγμή θα περάσει...


Αν μία ημέρα θελήσεις να κλάψεις

Τηλεφώνησέ μου.

Δεν σου υπόσχομαι οτι θα σε κάνω να γελάσεις,

αλλά μπορώ να κλάψω μαζί σου ...

Αν μία μέρα αποφασίσεις να φύγεις μην διαστάσεις να με καλέσεις.

Δεν υπόσχομαι οτι δεν θα σε παρακαλέσω να μείνεις,

αλλά θα μπορούσα να το σκάσω μαζί σου.

Αν έρθει μία ημέρα που δεν θα θέλεις να μιλήσεις σε κανέναν ...
και όλοι σε φωνάζουν.

Εκείνη τη στιγμή υπόσχομαι να τους κάνω να σωπάσουν.

Αλλά ... Αν μια μέρα δεν απαντήσω στην κλήση σου ...

Βάλε στοίχημα ...

Τότε θα σε χρειάζομαι εγώ.

δώσε μου ένα λόγο να μη σε σκέφτομαι...

Θυμάσαι τα τείχη που έχτισα;
Καταρρέουν.
Δεν αντιστέκομαι ...
Κι ας κατέρρευσε  και το  τελευταίο κάστρο με τις αυταπάτες μου ...
Μνήμες από  λόγια ... στιγμές και ελπίζω
Έκανα τις επιλογές στο όνομα της αγάπης !
Έδωσα όνομα στον πονο!
Παίρνω το βάρος και την ενοχή ... και δεν μετανιώνω!
Τώρα κλείνω το φως και κάθισε δίπλα μου...

Εδώ....

στο σκοτάδι δεν θα μου πεις ψέματα ...
ας αφήσουμε για λίγο μακριά μας
αυταπάτες..
συμβουλές...
λάθη
χτυπήματα
συμπτώματα,
την σκόνη..
την λύπη
τις τύψεις
τα παράπονα
και
τα γιατί.
Τα σημάδια ξέρεις είναι μόνιμα ..ακόμα και αν μετά από λίγο  σταματήσουν να αιμορραγουν ...Υπάρχουν

Οι ουλές της ψυχής, δεν φαίνονται ματια μου...

Αλλά ...

Αυτές είναι οι χειρότερες
Και  καίνε περισσότερο απο την φωτιά.
Κοίτα...και γω η ίδια εγκατέλειψα κάθε ήχο στα χέρια σου
Κινούμαι και αισθάνομαι ...
κι ας έχεις κλέψει την ψυχή μου ...
το φως των αισθήσεις μου ..
το χαμόγελο των ημερών μου ..
τον αναστεναγμό απο τις νύχτες μου ...
Ένας ψίθυρος απο Σ 'αγαπώ και Σε χρειάζομαι ...έγινα
Αυτή είναι η ζωή μου

Εκτός  πορείας

Γιαυτό μη μου αλλάζεις....τροχιά μετά την τροχιά ... τίποτα δεν έχει χαθεί ...
Για ένα εκατομμύριο λόγους ή .... μόνο για έναν ....
ξορκισα την γαλήνη και την επιπολαιότητα του χρόνου μου
κι ας  υπαρχει  ανάμεσα σε μένα και  σένα   πάντα ενα πέπλο............

Εγω   θα είμαι   πάντα  ερωτευμένη  με την αγάπη....

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Μια βίαιη καταιγίδα  στάλαξαν στη ζωή μου τα «έτσι» σου...
Αλλά δεν μπορεί να  βρέχει  για πάντα ...
Ούτε να είμαι μια μαριονέτα στα χέρια σου ...

Σ ΑΓΑΠΩ... ΓΕΙΑ ΣΟΥ...

Υπήρξα μόνος μαζί σου...
Μέσα στο μυαλό μου...
Και στα όνειρά μου γεύτηκα...
Τα χείλη σου χιλιάδες φορές...
Μερικές φορές σε βλέπω να περνάς...
Έξω από την πόρτα μου...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ...
Μήπως είμαι εγώ αυτό που ψάχνεις?
Το βλέπω στα μάτια σου...
Το βλέπω στο χαμόγελό σου...
Είσαι ότι ήθελα πάντοτε...
Και τα χέρια μου...
Είναι διάπλατα ανοιχτά...
Γιατί πάντα...
Ξέρεις τι ακριβώς να πεις...
Ξέρεις τι ακριβώς να κάνειςκαι θέλω τόσο πολύ...
Να σου πω...
Σ ΑΓΑΠΩ.....
Ανυπομονώ να δω τον ήλιο...
Να χαϊδεύει τα μαλλιά σου...
Και να σου πωξανά και ξανά...
Πόσο πολύ σε νοιάζομαι...
Μερικές φορές νιώθω...
Ότι η καρδιά μου θα εκραγεί...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ...
Απλά θέλω να ξέρεις....
Επειδή αναρωτιέμαι που να είσαι...
Κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις...
Είσαι κάπου και αισθάνεσαι μόνη...
Ή υπάρχει κάποιος που σε αγαπάει?
Πες μου πώς να κερδίσω...
Την καρδιά σου...
Γιατί δεν έχω την παραμικρή ιδέα...
Αλλά άσε με να ξεκινήσω...
Λέγοντας απλά...
Σ ΑΓΑΠΩ...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ....
Μήπως είμαι αυτός που ψάχνεις?
Γιατί αναρωτιέμαι που να είσαι...
Κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις...
Είσαι κάπου και αισθάνεσαι μόνη...
Ή υπάρχει κάποιος που σαγαπάει?
Πες μου πώς να κερδίσω την καρδιά σου...
Γιατί δεν έχω την παραμικρή ιδέα...
Αλλά άσε με να ξεκινήσω..
Λέγοντας απλά... 

ΣΑΓΑΠΩ...

HELLO-LIONEL RICHIE

η τάξη που έγινε αταξία...

Σε μια στιγμή σε γνώρισα
Σε  μια λέξη.
Ερωτας??
Κόκκινο ...παλιό κρασί..??
Γνώριμος.. Μεθυστικός??
Ανάγκη..??
Σε μια στιγμή....
η τάξη έγινε αταξία...
η καρδιά χτυπά αλλιώς,ποιο τρελά..
αποσυντονίζομαι,είμαι αλλού...
μου λείπεις..
κάθε στιγμή της μέρας...
κάθε λεπτό της νύχτας..
κάθε εικόνα..κάθε σκέψη..
Δική σου ..
Σε μια στιγμή ...ήταν αρκετή..
μια ματιά χρειάστηκε για να το καταλάβω 
μια ώρα για να το αποδεχτώ...
μια βδομάδα για να το ομολογήσω..
μια ζωή να στο εξηγώ!

Θα με πιστέψεις?
Και μετά τα βλέφαρα βαρύνατε
Και τσούζουνε.
Εχουνε γίνει κόκκινα και τα μάτια μου, δεν τα αντέχουνε πια.
Θα θέλανε να έχουνε άλλα βλέφαρα.
Που να μην τσούζουν τόσο.
Λιγότερο θλιμμένα.
Τα μάτια μου θέλανε να είναι γελαστά.Αυτή ήταν η συμφωνία.
Μετά όμως τα πράγματα άλλαξαν.
Τα βλέφαρα βαρύνανε από τη λύπη.
Η καρδιά την αγάπησε τη λύπη και την κράτησε κοντά της.
Της νοίκιασε τα βλέφαρα για σπίτι
και τα μάτια μου βρεθήκανε με τη λύπη νοικάρισσα στο πάνω πάτωμα.
Όλο τα τσιγκλάει αυτή, και όλο κι αυτά κλαίνε.
Κι όταν κλαίνε τα βλέφαρα τσούζουν.
Κι όταν τσούζουν, τα μάτια θέλουν άλλα βλέφαρα.
Γιατί η καρδιά μου αγάπησε τη λύπη?
Ποιος κάνει κουμάντο εδώ μέσα?
________________

αγνωστος!!!

Η μελαγχολία της ευτυχίας.

Μα αγαπώ την μονοτονία μου.

Χρειάζομαι λευκές σελίδες όταν μιλάω με τις σκέψεις μου.
Θέλω να γράφω  ότι περνά από το κεφάλι μου  χωρίς να σκέφτομαι  τις συνέπειες και τα προβλήματα που τα λόγια  μπορεί να δημιουργήσουν. 
Χρειάζομαι όλα αυτά.

Εδώ είμαι....  κι αυτή είναι η ιστορία μου.
Είμαι 45 ετών, και προφανώς δεν μου λείπει τίποτα αλλά μελαγχολώ ...

Δεν ξέρω γιατί , αλλά ξέρω ότι είναι εκεί.
Αυτή  η σταθερή και  αφόρητη αίσθηση ότι υπάρχει πάντα κάτι που λείπει.
Αυτό το κενό, το οποίο επαναλαμβάνεται  στο κεφάλι μου κάτι  παίρνει συνεχώς διαστάσεις που  αδυνατώ να καταλάβω.... να το περιγράψω,
Κι αν με ρωτήσεις τι  είναι ευτυχία...Θα σου πω....
Μια μυρωδιά.
Η ευτυχία είναι ένα άρωμα.
Ναι, η μυρωδιά του σώματος . Όχι  μια  απλή μυρωδιά, μια περίεργη μυρωδιά.
Γιαυτό  λέω να πάω έξω σήμερα.... για να αναζητήσω μια  μυρωδιά.
Θα κλέψω κάτι το ιδιαίτερο.
Την  μυρωδιά του σώματος  σου .
Αυτό που προσπαθώ πάντα να κάνω.
Για να μου γράψεις .  Γράψτε μου λοιπόν. Γράψτε μου.

Δεν θέλω αυτή η σιωπή.
Δεν σου  μιλώ.  Δεν γράφω. Δεν αναπνέω.
Σε κρατάω μέσα μου με εικόνες  και  χρώματα .
Ακόμα κι αν  ξέρω ότι όλα   θα πάνε στραβά.
Για να μπορώ να  σου λέω...Μου λείπεις. Σε θέλω.
Παρόλο που ξέρω ότι μετά δεν θα  αισθανθώ καλά.
Ακόμα κι αν ξέρω ότι  κάνω λάθος.
Ακόμα κι αν ξέρω ότι δεν είσαι σαν εμένα.
Δύο παράλληλες διαδρομές, οι οποίες προορίζονται να μην συναντηθούν ποτέ.
Δύο διαφορετικές γραμμές.
Το  πεπρωμένο μου
Στο ποτέ μη .... και στο πάντα.
Στο όσο .....και στο δεν.
Και να λατρεύω τα άκρα.
Και να μισώ όσους αντιτίθενται
Μου πήρε λίγο να βρω  τις  σωστές λέξεις.
Και δεν μπορώ καν να εξηγήσει πώς είναι να ζεις τόσο έντονα στιγμές που δεν θα ζησεις ποτε.
Ήθελα να σε δω απόψε για να σου πω πως
Μισώ όταν λές πράγματα που προκαλούν
Μισώ όταν κάνεις  λάθος και ακόμα περισσότερο όταν έχεις δίκιο.
Μισώ αυτό που είμαι κι όχι αυτό  που αναζητάς .
Μισώ τη σιωπή σου
Μισώ όταν θυμώνεις .
Μισώ  τα βράδια  που περνούν τόσο  γρήγορα.
Μισώ όταν σταματάς να  με ψάχνεις
Σε μισώ γιατί δεν είναι όλα  όπως θα ήθελα  να είναι  μεταξύ μας και  ποτέ δεν  θα γίνουν
Αυτό μισώ και τις πολλές ερωτήσεις που ήθελα  να σου κάνω.
Όλα τα αναπάντητα ερωτήματα.

Ναι,γιατί  ποτέ δεν μιλάμε.
Να ρωτήσω απλά καθημερινά πράγματα...
Ποιο είναι το όνομά σου  το επώνυμο σου;
Ποιο είναι το αγαπημένο σου   χρώμα;
Πώς πίνεις τον καφέ; με ένα κουταλάκι ζάχαρη, σαν τον  δικό μου;
Ξέρεις, είναι σημαντικό  να ξέρω το πώς πίνεις  τον καφέ σου, είναι ένα σημάδι οικειότητας.
Γιατί δεν είσαι  όπως  παλιά;
Και θα μπορώ  να συνεχίσω χωρίς την  παρουσία σου;.
Γιατί το κεφάλι μου είναι γεμάτο από ένα χάος ερωτήσεων.
Γιατί δεν μπορούμε να τα  πάμε καλά για  πολύ καιρό.
Γιατί δεν μπορούμε καν  να προσπαθήσουμε;;;;;.
Πώς μπορώ να κάνω μαζί σου;
Εγώ και εσύ.
Εμείς.
Και βλέπω  από μακριά την  σιωπή να έρχεται.

Κοιτάζοντας  εσένα.
Και το ξέρεις.

Διασταυρώσεις

Τυλιγμένη με την ησυχία της νύχτας η σκέψη μου τρέχει σε μια προσπάθεια να πιάσει τα συναισθήματα σου ...

Αυτά που σαν βέλος ανάμεσα στ 'αστέρια δραπετεύουν από την παλάμη του χεριού σου Κρυμμένα στο πέρασμα του χρόνου .

Σκοτείνιασαν τα φεγγάρια μου...

Ε...και;.

Αβέβαιη και Φοβισμένη...κολύμπησα για μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια βαθιά θάλασσα,

Ψάχνοντας στα βάθη της ένα θησαυρό.

Τραγούδησα γλυκιές μελωδίες σαν γοργόνα.

Ανέπνευσα τον αέρα της θάλασσας ,την οσμή και το άρωμα της ...
Τόσα πολλά κύματα πέρασαν πάνω από το κορμί μου ,αλλά εγώ συνέχισα να κολυμπάω .
Μα τώρα κουράστηκα...

Τώρα θέλω να επιστρέψω στην ακτή... να ξαπλώσω στην άμμο.. να απολαύσω τον ήλιο...

Να ξεκινήσω πάλι το περπάτημα χωρίς παπούτσια στην παραλία ...
Ευτυχισμένη ναυαγός στη θάλασσα της ψυχής σου

Να ψιθυρίζω λόγια και φαντασιώσεις των ονείρων σου ....
Κρυφή προσευχή στην ψυχή σου...
Ικέτης της σκιάς σου..ξόρκια και ευχές να σου στέλνω,
Ελπίδα στις φαντασιώσεις και τον απέραντο ωκεανό από τους πόθους σου.....

Κρατήστε με ....να σε φυλάω σαν αρχαίο θησαυρό.

Κι ας σέρνεις τα όνειρα μου στην πραγματικότητα ..

Ανοίγω τα χέρια...

Μεταμφιέζω τα όνειρά μου... Βρίσκομαι στην Ζωή σου .

Ζεις στο κορμί μου.

Φως στον παλμό μου.

Ορμητική και καταστροφική καταιγίδα... Ταράζεις τις μέρες και νύχτες μου.

Την σάρκα και το αίμα μου.

Αρπάζεις το μυαλό μου....την κάθε στιγμή.

Μπαίνεις στην ψυχή μου... Πλάσμα της Φαντασίας μου εσύ.....

Καίω στην αναμονή σου ...

Στην προσπάθειά να διαπιστώσω τη γεύση που έχουν τα χείλια σου....

Αμαρτία και Χρίσμα .. Επιθυμία και Αναστεναγμός.

Αγαπώ, το Φως, την Φωτιά,τον Αέρα...
Μόνο αυτά ικανοποιούν τις αισθήσεις μου.

Και συ.

οτι αγαπω ειναι δικο σου

Κάποιος με είναι ρώτησε τι είναι αγάπη .....;

Τι είναι η αγάπη;

Πεταλούδες στο στομάχι ;συναντήσεις των χεριών και των ματιών ; ένας στίχος; μια ιστορία; ένα ποίημα ; μια νέα συγκίνηση....;

Το μόνο που ξέρω πολύ καλά είναι πως δεν είμαι πια παιδί,

αλλά είναι ωραίο να πλάθω ιστορίες από το παρασκήνιο.

Από κείνες που όλοι ζούνε ευτυχισμένοι.

Γιατί ακόμη και οι μεγάλοι πιστεύουν σε παραμύθια,όνειρα, αστέρια ...

Γιαυτό κάθε βράδυ θέλω το παραμύθι μου ...

Για να κοιμηθώ ήσυχα.

Σταματώ να πιστεύω ..κλειδώνομαι σε έναν κόσμο που είναι όλος δικός μου.

Γδύνομαι τις αμφιβολίες τις σκέψεις την αβεβαιότητα

Κλείνω σε μπαούλο αναμνήσεις, συναισθήματα, άπειρες στιγμές, αγάπες της ζωής μου,

εικόνες που παραμένουν στο μυαλό ...

Δεν έχω το θάρρος να το αφήσω ανοικτό από φόβο και δειλία.

Φοβάμαι τον τυφώνα που θα εισβάλει και την σιωπή που θα φωνάζει δυνατά ένα ΓΙΑΤΙ....

Ξαπλώνω μισό γυμνή, ντυμένη μόνο σε ένα πέπλο του πάθους και της επιθυμίας ....

Με τις σκέψεις σε καλώ, σε ζητώ .... τρυφερά ...απαλά να αγγίξεις την καρδιά μου.
Να μου χαρίσεις μια ζωγραφική συναισθημάτων.

Για να ντυθώ απόψε μόνο στα όνειρα ...

Σαν ένα μεταξωτό μεσοφόρι...να κυλήσει σαν μετάξι στο σώμα μου

Γεμάτο από αναμνήσεις, σκέψεις , γλυκά φιλιά και προσφορά .....

Κεντημένο μ ' αστέρια... να δώσουν φως στα όνειρά μου.
Και θα σου ψιθυρισω δύο απλές λέξεις...


5 γράμματα που κάνουν μια φράση ...

Αλλά να τις ακούσεις...

Σ' αγαπώ.

γλυκια ξινη αγαπη...μου.

Η δυσκολία στο να   σου πω   αντίο δεν είναι το  δύσκολο, αλλά αυτό  το κενό που θα αισθάνομαι  μέσα  μου μετά...πες μου πως να το καλύψω;
Ήδη  το μυαλό μου ζει  μέσα στην μοναξιά και μόνο οι σκέψεις μου πεισματάρικα  παραμένουν  σταθερές   στην μνήμη των ματιών σου....
με το φεγγάρι  αφηρημένα να ακούει  την  φωνή  μου που δεν έχει ούτε ντροπή ούτε ενοχή
Και συ να μην  είσαι  εδώ ... και το περίεργο  ...να σκοντάφτω στη  μυρωδιά  της αύρας σου ...
και το σκοτάδι   να  γίνεται  πρόσβαση να σ  ακούσω ...

Τι να ακούσω ;

Ακούω  μόνο τη σιωπή....σου.
Το χέρι αγγίζει το τηλέφωνο ....

_Οχι..

Ποια είναι η διαφορά  ανάμεσα στον έρωτα και  στο να πληγωθείς ...;

Καμία.

Διαλύω   σιωπές  των φυγων σου..Μαζεύω ιστορίες , κάνω άπειρους  συνδυασμούς.
Ευτυχία, Θλίψη, Χαρά, Πόνος, Υπερηφάνεια, Φόβος, Οργή, Χρώματα, Αρώματα, Ήχους, Εικόνες και Σκηνές.
Η κόλαση  μου είναι εδώ!!!!!!!!Φλεγόμενη στην  γλυκιά  γοητεία της τρέλας μου.
Από εκείνο το βράδυ  που δεν  σταμάτησα  να  παρακολουθώ τον ουρανό ...
Αγάπη ... φιλί ... ύπνος ... όνειρο ... αυτό είναι ό, τι απομένει ...
Θυμός ... πόνος ... ταλαιπωρία ... .... σε σύγκριση με ένα βαθύ και αγεφύρωτο χάσμα ....
...... Μια κίνηση που δεν κινείται ....

Ξαφνικά ....  δεν μπορώ να βρω αυτό που ήθελα πραγματικά ...
Κάτι έχει σπάσει και για πάντα ...........
ίσως ο χρόνος που  έχει σταματήσει ανάμεσα σε  σένα  και μένα ........
ίσως η καρδιά  που βλέπει  ότι τα βήματα που γίνονται όλο και πιο δύσκολα όλο  και  ποιο βαριά ...
ίσως το μυαλό  που προσπαθεί να  τρέξει ...  να ξεφύγει... ...
ίσως η ψυχή που  είναι  σπαρμένη  με τα αόρατα  δακτυλικά  σου  αποτυπώματα  ...
Την μόνη μου αγάπη,  την πήρε ο ήχος της θάλασσας.

...  και μ άφησε...

μια καρδιά που δεν ακούει
ένα μυαλό που είναι κρυμμένο
μια ψυχή που ονειρεύεται ..... .
Το πεπρωμένο μας ταξιδεύει  Αστέρι μου σε μια θάλασσα  που ποτέ δεν διάσχισες,
εκεί που τα κύματα ακολουθούν  το  ένα το άλλο σε ένα ατέλειωτο παιχνίδι του  κρυφτού.
Και μεις    γλυκιά ξινή αγάπη μου... καταφύγιο  βρίσκουμε στα λογοπαίγνιδα .... στις ευφάνταστες  σκέψεις του νου μας ... στις παγιδευμένες ψυχές  .... στις  νικημένες καρδιές  μας...
Μου αρέσει λοιπον ..... ένα  δικό μας καταφύγιο .

Ένα άγγιγμα, μια ματιά, ένα τρεμούλιασμα του πάθους?
Αυτά είναι τα  υπέροχα φτερά μας?
Αλλά σ 'αγαπώ .Το ξέρω. Το νοιώθω.
Είσαι η αγάπη Σήμερα,
Ήσουν η αγάπη Χθες,
και
Θα είσαι  πάλι η αγάπη  Αύριο.

Το νοιώθω.. Γιατί είμαι ευτυχισμένη.....
Τολμηρή και Αγέρωχα Μοναχική

η μυρωδιά σου

 




Έχει μυρωδιά η προδοσία ?  Έχει...
Μια μυρωδιά βαριά και πνιγηρή
που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα!
Σε νιώθω όταν πνίγομαι στη μυρωδιά της
Είσαι εκείνο το χέρι που εψαχνα να κρατηθώ....

που πας χωρις την αγαπη;

Έγραψα λίγα λόγια αγάπης. και ονειρεύτηκα να σ αγγίξουν.
Κάθισα κοιτάζοντας τον απέναντι τοίχο και χαμογέλασα στο πρόσωπό σου.
Οι λέξεις όμως αφήνουν ένα σημάδι ...
Όποιος μπαίνει  σ αυτό το παιχνίδι ψάχνει για κάτι και δεν ξέρει τι είναι.
Κάθε συλλαβή, κάθε φράση σε κάνει να νομίζεις ότι είναι η σωστή ...κι απ την άλλη διαγράφεις κάθε προηγούμενη .
Δεν ξέρω να σου πω τι μας ενώνει
Μερικά πράγματα  είναι ισχυρότερα από τον χρόνο και της αποστάσεις,
βαθύτερα από τη γλώσσα και τις συνήθειες...
Ακολουθούν τα όνειρά τους και να μαθαίνουν μοιράζονται με άλλους τη μαγεία της ανακάλυψης.
Κι ας είναι μόνο όνειρα, φαντασιώσεις επιθυμίες που δεν  έχουν  τελειώσει.
Χειρονομίες, εικόνες, μουσική,  ψεύτικο,αληθινό.

Γράψε  λοιπόν για σένα ...γράψε  για μένα ...μελωδίες που είναι σε θέση να μαγεύουν  την καρδιά ...
Φράσεις που μπορεί να φθάσουν στην  ψυχή ...
Πες μου.... από τα χείλη σου    λόγια.....
Αυτά που   η σιωπή έχει διακόψει.
Βλέπεις τολμώ να είμαι εκτός και εντός σου
Τολμώ να έρχομαι και να φεύγω
Να  χάνω και  να κερδίζω
Και μην  νομίζεις  ότι δεν βλέπω  πως περιμένεις το πρώτο  βήμα μου.
Μην φοβάσαι. Είναι  αυτό που  φαίνεται.
Έχω μια καρδιά και όλα είναι εκεί μέσα ...
Και αν πληκτρολογώ λάθος συναισθήματα,
είναι που ξεκίνησα  ένα αγώνα ταχύτητας με ταχύτατους ρυθμούς,
και τρέχω πιο γρήγορα από τα όνειρά μου,μήπως και  κάποια μέρα να σε συναντήσω.... Σε ένα απότομο δρόμο, μια παράξενη ακατοίκητη περιοχή που  Θα έχει τίτλο το όνομα σου.
Μ αυτή την προσδοκία  άνευ όρων ...

Περιμένω
ένα τρένο
ένα αεροπλάνο
μια βροχή
ένα τηλέφωνο
ένα  χιόνι
μια φράση
ένα τραγούδι,
αυτό που έχεις  ακούσει χίλιες φορές,αλλά κάθε φορά  ακούγεται  διαφορετικό ..
Άκουσε με .. .
αισθάνομαι  οτι κρατώ το διαβατήριο για τη μελαγχολία,για όλα αυτά που έμειναν ημιτελή
πριν  την  γραμμή τερματισμού  του δρόμου.
Μόνο τα σπασμένα γυαλιά από τη φαντασία μου σκορπισμένα στο  το κατώφλι
και γω απλώς προσπαθώ  να περάσω.
Άκου την αίσθηση...

Αναζητώντας Σε   σε μια κραυγή και στο λαιμό  το δάκρυ ...
Πίνω τις  σκέψεις μου
Καταπίνω  αυταπάτες
Ταξιδεύω στον  χρόνο.
Στον καθρέφτη βλέπω την εικόνα σου...
Κοιτάζω  τις 
ψευδαισθήσεις

Σ ΑΓΑΠΑΩ ΒΛΑΜΕΝΟ.... ΑΚΟΥΣ!!!