Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

δώρο γενεθλίων


Μια βραδιά, στο πλάι μου απόθεσες
τον Έρωτα λαβωμένο στο στήθος.
Τον ίδιο τον Έρωτα.
Μ΄ ακούς;
Τον Έρωτα που δεν είχε αφήσει κανέναν αλώβητο.
Στις ηλιαχτίδες που περνούσαν απ΄ το δικό του ουρανό, φως να πάρουν,
στους ασθενείς ανέμους που ξέπνοες ανασαιμιές φυσούσαν
κι αναζητούσαν φιλί ζωής από τα χείλη του,
στις τρελαμένες φλόγες, που έψαχναν επίμονα
λεία να κάψουν, να καούν...
τα βέλη του έριχνε με ευστοχία τέτοια,
που ακόμα κι οι αθάνατοι θα ζήλευαν..








Μ΄ ακούς;
Τον ίδιο τον Έρωτα μου έφερες...
Για μια νύχτα μόνο..
Ζαλίστηκα από το άρωμά του.
Μέθυσα από πόθο για την αγκαλιά του.
Μα τη πληγή φοβήθηκα.
Το τραύμα το βαθύ..
Πως να γιατρεύεται ο Έρωτας;


Σε κάλεσα ξανά απάντηση να πάρω
"Μόνο αν την καρδιά σου ξεριζώσεις
και την αφήσεις στη πληγή"... ψιθύρισες
Ένα φιλί στερνό του έδωσα κι έγειρα...
Μια στιγμή μόνο και..
O Έρωτας λεύτερος και δυνατός πέταξε στο γνώριμο γαλάζιο...


Για μια νύχτα μόνο..
Έζησα..


Άγγελος ντύθηκα ξανά..
Μην απορείς που είμαι στα κόκκινα βαμμένη..
Δίχως την ...καρδιά μου επέστρεψα κοντά σου..


Και είχε πιάσει μια βροχή...


αφιερωμένο στη Βούλα..
ένα δώρο γενεθλίων που όφειλα..ELENH

1 σχόλιο:

  1. Η Ελένη (LNE),πραγματικά υπέροχη και μοναδική στο να δίνει! Υπέροχο το ποίημά της, γιατί βάζει πάντα το ίδιο συστατικό σε ότι κι αν κάνει: Την αγάπη της! :)) Τυχερή που είοσαστε φίλες! :))
    Την καλημέρα μου! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.