Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 29 Ιουνίου 2008

οσο λειπεις

Αν με άφηνες να αναπνεύσω ...



Στην άμμο και στη σκόνη...


Γράφω τ' όνομα σου....


Σε όλες τις σελίδες που διάβασα....


Σε όλες τις άσπρες σελίδες


Πέτρα.. αίμα.. χαρτί.. στάχτη
Γράφω τ' όνομα σου...
Κόκκοι της άμμου στη έρημο
εσύ, εγώ, εμείς, κανείς
κι όμως υπήρχαμε...κι όμως πιστεύαμε...
οι δυσκολίες της ζωής μια απέραντη απειρία...
Η δικιά σου ζωή χαϊδεύοντας με τα δάχτυλα τη δικιά μου ζωη,
παίζοντας κρυφτό χανόμαστε σε μυστικό κρυψώνα...
και δεν βρισκόμαστε πια...
Ο απαλός αέρας που χαϊδεύει...
απαλά τους κόκκους της άμμου μας κάνει
και χανόμαστε πλέον....
μακρυά από την όαση..
.Γράφω τ' όνομα σου
Αφησε με να αναπνεύσω ..
.

2 σχόλια:

  1. Το ποίημά με έκανε κι αναπόλησα
    αθώα παιδικά χρόνια
    κρυφτό- κρυψώνες
    ξυραφιά οι αναμνήσεις
    λαβώνουν
    νιούτσικους έρωτες
    Χάρηκα για τη γνωριμία

    Καλό μήνα
    Εδώ έχουμε πολυ ζέστη
    στη Γερμανία πως είναι;
    Πολλά φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια..λίγο έκπληκτη βέβαια γιατί δεν εχω σχεδόν ποτέ σχόλια.Βασικά δεν είναι ποίηση,θα ηταν προσβολή προς την ποίηση η γραφή μου,περισσότερο στα πεζο είμαι..Χάρηκα πάντως για την γνωριμία....και δω έχει αρκετή ζέστη...δεν παραπονούμαστε..

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.