Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

Μιά ευχή.

χθες είδα ένα αστέρι μέσα στην σιωπή να πέφτει.
Εκανα μια ευχή κι η Παναγία απάντησε..αυτό το αστέρι θα φέγγει πάντα τις νύχτες σου
Και γω πήρα κουράγιο και δύναμη να συνεχίσω..
Απλώνω τα χεριά να το φτάσω και τότε ξαφνικά οι αχτίδες του με πληγωσανε!
Ηταν γραμμένο μου είπε..
Κανε όμως αυτό που σου λέει η καρδιά σου!
....Εγώ γυρνώ σε σένα...είσαι η καρδιά μου!
Άκουσε με... σου μιλώ..

Ζήσε μαζί μου,
Ακολούθησε με ..
Αγάπησε με

Αλλά σε παρακαλώ....

Μη μου στερήσεις την ελευθεριά και το δίκιο μου  να είμαι όπως είμαι....
Γιατί αυτό ήταν  στα άστρα γραμμένο πριν από πολύ καιρό...


Από την πρώτη μου αναπνοή.

2 σχόλια:

  1. Γιάννης και Γώγο ..........
    ΚΡΗΤΗ........?
    Ο Γιάννης βγήκε και τα ήπιε για μια εικόνα στην καρδιά που τρέχει όλο δάκρυ .........για την Γώγο από το νησί της αιώνιας λίρας .........
    Για αυτό που νιώθει η καρδιά του για την Γώγο

    Καρδιά γεμάτη βάσανα
    Που τρέχει σαν το κιμά
    Σαν το καράβι της γραμμής που φερνή
    Η μύρα της αγάπης
    Σαν το κιμά που χτυπά
    Και λούζει τα πλευρά του
    Σαν του άνεμου την μυρωδιά
    Που φερνή ένα δάκρυ
    Γεμάτο με τα μάτια της
    Που τρέχει ένα δάκρυ

    Πάντα μονάχος
    Εκεί γυρνά και ποινή
    Για εκείνη
    Για αυτή που έφερε χαρά
    Μαζί με μια λίπη
    Σαν το καράβι που γυρνά
    Στο ίδιο μονόπατη
    Και πάντα μια καρδιά θα τρέχει
    Ένα δάκρυ για αυτό
    Που η μύρα έφερε σε τούτο
    Το στεφάνη που το έφερε
    Η μύρα τους να έχει ένα δάκρυ


    ΝΙΚΟΣ
    Στον φίλο μου το Γιάννη που την γλίτωσε σε ένα βάθη τρακάρισμα αλήθεια το τάμα της αγάπης του τον έσωσε μονάχα

    .....................ΚΡΗΤΗ.........................?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το Μινόρε της Αυγής ……..
    Είναι μαντινάδα……..7/9/2008 7:20 μμ
    Περίεργα συναισθήματα ήρθαν από αυτήν την λέξη στην σκέψη μου τότε στην κρατική τηλεόραση ένα έργο με περίεργο άρωμα μιας ξεχασμένης εποχής.
    Η ήρωες δεμένη σαν μια αλυσίδα που δεν λύθηκε ποτέ σάπισε μαζί με την ζωή τους .Αλήθεια πόσες τέτοιες αλυσίδες δεν σέρνει καθένας μας σε αυτήν την ζωή .Και μέσα σε όλα αυτά μια μουσική που έπαιξε σε κασέτες και πούλησε και ένωσε διό γενιές μαζί .Ωραίο έργο ξεχασμένο σαν πολλά καλά κομμάτια σε αυτήν την ζωή να γίνονται μια ερωτικοί βράδια που έφερε πάθος ηδονή και στο τέλος ……..ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ
    Η άνθρωποι ξεχνάν εύκολα μεταλλάσσονται σαν την κάθε εποχή γίνονται ένα με τα πάθη και κρύβονται μέσα σε αυτά .Σήμερα η αλληλογραφία έγινε ένα πλήκτρο το χάρτη χάνετε μαζί με της σκέψης μας .Τα μηνύματα τρέχουν πιο απλά με ένα κινητό αίνο τώρα η γραφή ένα γράμμα που περιμένει ο καθένας έγινε ένα πλήκτρο κουμπιών .Κλεινό τα μάτια μου και αφήνω την σκέψη να γυνή ένα με αυτούς τους ήρωες ένα περίεργο άρωμα βλέπω νιώθω ακούω την κάθε μουσική .Την κάθε ηδονή που έφερνε μια ερωτικοί πράξη το κάθε φιλί την κάθε ανάσα που έφερε το ηφαίστειο της κάθε κινήσεις στην στιγμή .Η εποχές έτρεχαν η ήρωες πήραν την εποχή και την μετάλλαξαν την έφεραν στα μέτρα τους ένα ταξίδι που η κοινωνία το κάνη αναγκάστηκα .Μου αρέσει που νιώθω την μουσική να τρέχει στο αίμα μου βαριά μουσική παραπονιάρα σαν την ερρωμένη που τελικά θα βολευτεί στην αγκαλιά του άντρα της .Σαν μια περιπέτεια που ένοιωσε κορμί και σώματι και θα παίξει το ρόλο της ξανά .Ανοίγω τα μάτια η πραγματικότητα εδώ ξερό πως τα έργα είναι κομμάτι ενός ανθρώπου που έδωσε και πίρε πνευματική γραφή φώτιση από αυτό που άλλη δίνουν μορφή και όνομα και άλλη απλός νιώθουν την δύναμη μέσα τους.

    Το ξημέρωμα φερνή πολλά
    Σαν την νύχτα που πέρασε
    Πια σαν μια σκιά
    Με όνειρα ξεχασμένα παλιά
    Να γυρνάν σαν την μάτια
    Που έρχεται και σε αναζητά
    Σαν μια πληγή παλιά
    Που δεν θα κλίση μονάχα
    Θα αφήσει σημάδια πολλά
    Που δεν θα ξεχάσει ποτέ
    Η δικιά μου καρδιά

    Η αλήθεια
    Κάποτε διό άνθρωποι αλληλογραφούσαν για χρόνια πολλά και η ζωή το έφερε να συναντηθούν μια μέρα .Όταν κοιτάχτηκαν και μίλησαν η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Και η διό έπλασαν όλα αυτά τα χρόνια μια ψευδαίσθηση μετάξι τους .Απλός σταμάτησαν να υπάρχουν και η απογοήτευση δεν ξεπεράστηκε ποτέ .

    Pigkouinos……ακόμα ύπαρχο και γράφο εγώ ένας αγράμματος

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.