Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

όνειρο ήτανε..

ML0jvIBNDz.jpg
Σερνόμουν σε ένα όνειρο περίεργο..
σε μια ατελείωτη ξανθή άμμο που κατάπινε τα πόδια μου και γω προσπαθούσα να προχωρήσω..
Εσυ πουθενά..

Κάπου είχε ήλιο με έκαιγε..αλλά δεν τον έβλεπα ..
κάπου είχε άνεμο γιατί η άμμος ανακατευόταν αλλά δε φυσούσε στο δικό μου ιδρωμένο κορμί..
και προχωρούσα,αναζητώντας σε.
Ενιωθα τόση δίψα..το στόμα μου ξερό..λές και ποτέ δεν ήπιε νερό,
λες και ήμουν από την αρχή του ονείρου διψασμένη..
Στροβιλίζομαι γύρω από τις σκέψεις μου .
Το όνειρο μπερδεύεται με τις αναμνήσεις, οι αναμνήσεις με την πραγματικότητα και φτιάχνουν το πιο βαρύ χαρμάνι.

Έξω ο ουρανός έσταξε πάλι την λύπη του στα μάτια των ανθρώπων που αγάπησα!
Κι όμως μεσα στ ονειρο..μαθαίνω καινούριες λέξεις!
Λέξεις που άκουγα αλλά δεν πίστευα πως υπάρχουν!

Λέξεις καινούριες.... που μου τις μαθαίνεις εσύ!

Για πάντα... τα πάντα...

Σε τι γλώσσα είναι άραγε αυτά ;

Σε τι γλώσσα μου μιλάς;
Ξυπνάω...
Άρχισα πάλι να προχωρώ βουλιάζοντας μέσα μου..
μακριά απ'το νερό..

11 σχόλια:

  1. Η βροχή κιλά σαν την σκέψη
    Που πονά και σταματά
    Σε μια παλιά εικόνα ξεθωριασμένοι
    Τώρα πια
    Σαν μια βροχή που κιλά
    Και χάνετε σε βαθιά
    Σκοτεινά μερί τώρα πια
    Σαν την ζωή που φερνή και παίρνει
    Πολλά
    Υποκλίνεται ένας pigkouinos
    10/7/2008 7:34 PM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κρήτη

    Τα μάτια σου τα κύματα
    Που σκίζουν την καρδιά μου
    Σαν το καράβι που βουτά
    Και κύματα το λούζουν
    Έτσι και η αγάπη
    Της καρδιάς σκίζει
    Την θυμίσει σου
    Σαν τα κύματα που χτυπάν
    Μέσα στην ψυχή μου


    Υποκλίνεται ένας pigkouinos
    10/10/2008 7:41 PM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πέρασα καλή μου ποιήτρια να σου αφήσω το ασημένιο ποτήρι που μου πες να φτιάξω, για να μαζέψεις όλα εκείνα τα δάκρυα, για να τα επιστρέψεις όπου θες ….

    Όπως και να έχει, έχει καιρό που σε παρακολουθώ σιωπηλά και πιστεύω ότι η γραφή σου έχει μια δύναμη ψυχής ,που εμένα τουλάχιστο με άγγιξε .Καλή συνέχεια, καλώς σε βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πέρασα καλή μου ποιήτρια να σου αφήσω το ασημένιο ποτήρι που μου πες να φτιάξω, για να μαζέψεις όλα εκείνα τα δάκρυα, για να τα επιστρέψεις όπου θες ….

    Όπως και να έχει, έχει καιρό που σε παρακολουθώ σιωπηλά και πιστεύω ότι η γραφή σου έχει μια δύναμη ψυχής ,που εμένα τουλάχιστο με άγγιξε .Καλή συνέχεια, καλώς σε βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. χασαμε την επαφη μας,το να σε βρω σχεδον αδυνατον!Κριμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. καλως σε βρηκα σιδερα....!!!μονο που ποιητρια δεν ειμαι ουτε και θα μπορεσω να γινω ποτε!Τα λογια σου ομως με κολακευουν!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αυτοβιογραφικό !
    Σε αναζήτησα σε έναν ξεχασμένο πίνακα εκεί στην σοφίτα εκεί που κάποτε κάθε εικόνα είχε ενωθεί με τον παιδικό κόσμο μας .Ένας πίνακας που έχει χρώματα και όνειρα παιδικά και αρώματα αθωότητας .

    Σε αναζητώ σαν ένα πίνακα μοναδικό
    Σαν ένα ξεχωριστώ χρώμα μοναδικό
    Σαν τον ουρανό που κινείτε σε σχήματα
    Πολλά σαν την κινήσει
    Της ματιάς και της καρδιάς
    Που γυρνά και πάντα πονά
    Σε πολλά που αναζητά σε ένα κόσμο
    Δικό μου σαν την δικιά σου
    Μοναδική μάτια

    Σε αναζητώ σε κάθε στιγμή
    Σε κάθε ξένο φιλί που έρχεται
    Και χάνετε στην δικιά μου ζωή
    Σαν το κιμά που χτυπά τα γυμνά
    Ποδιά μας που περπάτησαν
    Μαζί και τα χείλι ενώθηκαν ξανά
    Έτσι απλά σαν ένα άρωμα
    Που μένη όταν τα κορμιά αναζητάν
    Και ενώνονται ξανά μυστικά
    Σαν την μοναδική Φώτα
    Που και η διό νιώσαμε ξεχωριστά

    Υποκλίνεται ένας αγράμματος
    Pigkouinos
    10/15/2008 7:33 PM

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. κι αυτα τα ονειρα ερχονται παντα να μας θυμισουν αυτο που ηδη γνωριζουμε αλλα δεν το θυμομαστε...
    κι αυτα τα ονειρα ερχονται απροειδοποιητα και φωναζουν αληθειες που δεν τολμουμε εμεις να ξεστομισουμε...
    κι αυτα τα ονειρα επιθυμιες που γινονται αληθεια σε μια αλλη παραλληλη πραγματικοτητα...
    ηταν ονειρο τελικα η' μηπως οχι...
    μια νεραιδενια καλησπερα απο μενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Σε αναζητώ ....!
    16\10\08

    μόρο μου που χάθηκες μέσα στον κόσμο του άπυρου η είναι η απόρριψη σαν ένα δάκρυ που έρχεται από μακριά και ωμός είναι τόσο κοντά .
    Σε αναζήτησα σαν αυτό το δάκρυ που κύλησε εδώ και πόλη καιρό σαν ένα δάκρυ που ξεχώρισε μέσα στο άπυρο αυτό .
    Σαν μια καταιγίδα που άφησε δικά σου σημάδια σορό σε ένα κορμί που αναζητά την κάθε δικιά σου στάλα ξανά .Το σόμα ζητά αυτήν την καταιγίδα ξανά που έρχεται όταν η νύχτα τρέχει και αναζητά περίεργες σκιές στα στενά της καρδιάς .

    Τα γυμνά κορμιά ενώθηκαν ξανά
    Τα χέρια έφτασαν σε κάθε γωνία
    Τα χείλι πότισαν την κάθε σταγόνα
    Που τα χείλι έστειλαν
    Σε αυτήν την ένωση ξανά
    Η μουσική που πεζή
    Μιλά για το ταξίδι
    Της μοναχικής καρδιάς
    Σαν την στιγμή
    Που το φεγκαρει μιλά
    Ξεχωριστά σε κάθε καρδιά
    Σαν τον ηχώ που κιλά
    Σαν το δάκρυ που δεν θα ξανακυλήσει
    Για κανέναν πια σε καμία δικιά μου
    Μοναχική γωνία που δεν αναζητά
    Μονάχα έρχεται σαν την ένωση
    Διό κορμιών που πάντα θα αναζητάν
    Σαν την θρησκεία που φερνή ελπίδα και ένα
    Ατελείωτο άγνωστο μετά


    Υποκλίνεται ένας μοναχικός λύκος ........!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. καλημερα ναιδα!Ποιος μπορει ομως να ξεχωρίσει που τελειώνει το όνειρο και αρχίζει η αλήθεια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σαν την μοναδική Φώτια
    Που και η δύο νιώσαμε ξεχωριστά..
    Σ' αναζητώ....
    για σενα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.