Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

νύχτα με τα χίλια αστέρια.

Σκέφτηκα απόψε να σ' αναστήσω με κείνη τη λέξη σου που έσταζε φαρμάκι!!
Δαίμονες και προσευχές!!
Πληγώθηκαν τα δάκτυλα να βάζουν λέξεις στην σειρά. Να τις μαζεύουν από του μυαλού της σκιές.
Κουράστηκαν.
Θέλουν να σταματήσουν να γράφουν και νόημα να μην βγαίνει.
Ξεθωριασμένες νύχτες..
Ξεθωριασμένα κορμιά...
και φιλιά που έχουν προ πολλού ξεθωριάσει.
Πώς να δηλώσω παρούσα ;
Σκορπίστηκαν το κομμάτια μου,
Έγιναν θρύψαλα
Μες τα κομμάτια τα γυαλιά βουτήχτηκαν.
Χωρίς να τρέξει σταγόνα αίμα διαμελίστηκαν.
Κόπηκαν. Μάτωσαν.
Πρέπει να γιάνουν.
Ομως την γιατριά δεν μπόρεσαν να βρούνε από τον ήχο των λέξεων ....
Έτσι θα κοιμηθούνε στην σιωπή
Δεν θα σου πω πια θυμήσου...
Ματώνεις τις πληγές μου, αυτές που δεν έκλεισαν ποτέ... αυτές που δεν άφησες ποτέ να κλείσουν
Τελικά...
όλα ήταν ένα όνειρο...
Ξημέρωσε...

Και χάθηκες...

Το βράδυ ντύνομαι Θεά

και παίζω με τα άστρα!
Όμως τ' αστέρια σήμερα έντυσαν τις ενοχές μου μ'αστραφτερά στολίδια.
Σαν μια αστραπή για ένα λεπτό έψαξα χρόνο δανεικό να βρω για σένα.
Για να σε κάνω να πονάς. Ίσως γιατί πονώ κι εγώ καταβάθος..

4 σχόλια:

  1. κι αν νιωσω οτι τις ιδιες πληγες μοιραζομαστε θα νιωσω ικανοποιηση...
    οχι γιατι πονας...αυτο δεν θα το θελα ποτε μα γιατι εχουμε κατι κοινο...
    τις πληγες...
    εκεινες που η θυμηση σου κανει να ματωνουν ξανα και ξανα και ο χρονος δεν λεει να της επουλωσει...
    νεραιδενια φιλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν γύρισα ποτε πίσω.. Έμεινα εκεί ν΄ακούω τα βήματά της, να νοιώθω το άρωμα της, να σκέφτομαι... Μοναξιά! Είσαι η μόνη που δεν με πόνεσες !Καλο σου βραδυ ναιδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. με ακους;
    την σιωπη μου σου χαριζω.
    τα λογια σου τα ακουσα.
    αλλα δε ξερω τι να σου πω.
    με ακους;
    εγω σε ακουω.
    ειναι το μονο που μπορω να σου προσφερω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ακούω πάντα μέσα απο της σιωπές...αυτές λένε περισσότερα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.