Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

κυρά της Λήθης.

572aee9e1bfd97700882c32b6ce0d538_we.jpg
Νιώθω κουρασμένη ...
νιώθω την ψυχή μου να έχει ρίξει άγκυρα και να μην μπορεί να ταξιδέψει πουθενά
Σου μιλάω μέσα στο σκοτάδι κι ας μην με ακούς.. αποκρίνεσαι σαν να με ακούς ...
Παίζουμε με τις λέξεις ...
παίζουμε με τις έννοιες ...
Παίζω παιχνίδια ... παιχνίδια μυαλού και της ψυχής ...
παιχνίδια που μοιάζουν αθώα, μα δεν είναι ...
Δεν είναι ροζ ... δεν είναι μπλε ... είναι απλά... καθαρά!!!
Μέτρηση ποσοτική ... μέτρηση ποιοτική ... μέτρηση απώλειας!
Και ο Συμβιβασμός!!
Αυτή η λέξη μου έφερνε πάντα πόνο,
μία λέξη που αποφασίζει για δύο, χωρίς να τους ρωτήσει.
Καρδιά μου.. . κυνηγώ ακόμη τη σκιά που στερήθηκα!
Εσενα...
Επρεπε ομως να φύγω.
Εκεί που ζούσα, δε χωρούσα...
Κυρά της Νύχτας εγινα για σένα..
ζωγράφισα έρωτες,ζωγράφισα αγάπες,
πήρα ότι δεν αιχμαλωτίζεται: βλέμματα, αγγίγματα, φιλιά...
μα η καρδιά μου.... στην ομορφιά της γύμνιας πάντα ντυμένη
Βαθιά..βαριά ανάσα.

Τα πέλαγα μου κάνουν ανήσυχα ταξίδια απόψε.
Και ας λένε ο χρόνος μοιάζει με γιατρό.
πως ξεχνάει το σώμα το χάδι.
πως ξεχνούν τα χείλη το φιλί....
εσύ όμως όποια πληγή μου γιάτρεψες,
το σημάδι της έκανες φάρο να σου δείχνει το στόχο. ..
....Κι όλα τελείωσαν
Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς γιατί.
Χωρίς καν χρώμα!!
Δεν ήμουν πια το μπλε...
Δεν ήμουν πια το κόκκινο..
Είχα μείνει ένα κουρέλι..χωρίς καμία αξία.
Δεν ήμουν πια πολύτιμη.

Για κανέναν.
Δεν υπάρχουν άγγελοι σου έλεγα, όμως δεν το πίστευα.
Αγκάλιασε με λοιπόν , θέλω να δω αν ακόμα με θες...
Νιώθω τόσο μικρή και τόσο λίγη.
Ετσι αθόρυβα κύλησα, στη λήθη...
7d532db99c11f46af69baffa3015dcb5΄π.gif

2 σχόλια:

  1. θα θελα να μπορω να ξεχναω και οχι να ξεχνιεμαι...
    να εχω τα βλεμματα και οχι να τα αιχμαλωτιζω...
    θα θελα να μην ειμαι κυρα της ληθης...
    θα θελα ολα να ειναι αλλιως...
    θα θελα εσενα...
    νεραιδενια φιλακια κυρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ονειρεύτηκα πως μ' αγάπησες μα ήταν όνειρο
    κι οι φωτιές με κάψανε καθως περιμενα..
    Κι όλη αυτή η μοναξιά;
    Ίσως μεγάλωσα πια..
    Κυρα της Ληθης έγινα...για σένα!
    Μόνο για να σε πιστεύω ..
    να σ’ αγαπώ..
    να καρτερώ..
    το φιλί σου!
    Άλλο ένα βράδυ εδώ...Νεράιδα μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.