Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

ακινητα ολα..

Εκείνη την νύχτα σε κοιτούσα που έφευγες...
χωρίς να μιλάς!
Ακίνητη η στιγμή..

Σ΄αποχαιρέτισα σιωπηρά
χωρίς δάκρυ!
Ακίνητη η ώρα..
Ακόμη και τα όνειρα σκοτείνιασαν...
ακόμα δεν έχεις φύγει απο μέσα μου!
Και προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου...
που κάθε φορά τα μαζεύω , μα όλο και κάποιο λείπει...
Ταξιδεύει σε σένα!

6 σχόλια:

  1. Τα πάντα κινούνται.
    Ακόμη και οι στιγμές.
    Ανάλυσέ το και θα δείς.
    Η ''nirvana''θα έλθει αργότερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το παρελθον και το μέλλον ανοίκουν στον Θεό . Σε εμάς ανοίκει μόνο το Τώρα. Μόνο με αυτό να ασχολείσαι για να το κάνεις συνεχώς ομορφότερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. υπαρχουν ακινητες στιγμες ναι το εχω νιωσει...
    τιποτα δεν προχωραει μονο εκεινος που αποχωρει...
    και αχνα ακουγονται οι χτυποι της καρδιας εκεινου που μενει πισω...

    νεραιδενια φιλακια γλυκια μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μονο ο χρόνος κινείται Δημητρη..κι αυτος οχι πάντα για καλό μας...Καληνυχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. απο μικρο κι απο τρελό μαθαίνεις την αληθεια..χαίρομαι που σε ξαναβλέπω Τρελέ του χωριου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ψυχούλα μου ..Καρδούλα μου!!
    Μικρη μου νεραιδα...
    και γω πισω έμεινα...ακίνητη!
    Να περιμένω το τίποτα!
    Καλο σου βραδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.