Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Λόγο στο λόγο

και ξεχαστήκαμε

μας πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε

σβήσε το δάκρυ με το μαντίλι σου

να πιω τον ήλιο μέσα απ'τα χείλη σου


d019719e0ce07be8fa5ef6e6ed0a7439_web.jpg

Μην τον ρωτάς τον ουρανό

το σύννεφο και το φεγγάρι

το βλέμμα σου το σκοτεινό

κάτι απ' τη νύχτα έχει πάρει.

12 σχόλια:

  1. Καλημέρα και καλή βδομάδα, η τελευταία του έτους...

    "Τα βράδια έριχνα όλες μου τις σκέψεις απ' το παράθυρο μήπως και βρουν το δρόμο οι χαμένοι ταξιδιώτες"

    από τον Τάσο

    Καλή Χρονιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βροχή και σήμερα και ούτε ένα γράμμα σου
    Ούτε ένα μήνυμα στον γκρίζο ουρανό….

    Λατρεύω αυτά τα κομμάτια,
    Σε φιλώ γλυκά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το είπαμε κι αυτό χθες το βράδυ. Είπαμε και το είσαι ένα περιστέρι..
    Όμορφο.. Πολύ όμορφο..
    Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Επιστροφή και καλημέρα.
    Υ.Γ
    Δοκίμασα στο ΜΣΝ και δεν τα κατάφερα.Κάτι συμβαίνει ή δεν έχω τη σωστή διεύθυνση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. οδοιπόρε...
    Καλή βδομάδα λοιπον και ευτυχώς η τελευταία...ας επλιζουμε για κατι καλύτερο...
    Τάσος....
    Αγαπημένο όνομα για μένα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. και γω Αναστασια μου...
    με εκφραζουν απολυτα.
    Καλημερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. jacki μου..τα περιστέρια ειναι άσπρα...
    και το άσπρο δεν ειναι πια το χρώμα μου...
    Μονο η ψυχή είναι που θέλει να πετάξει η ριμάδα..
    αλλά...
    Καλημέρα θλιμμένο πλασματακι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. jeminis η επιστροφή σου μόνο χαρά μου δίνει και το ξέρεις...
    Σου απάντησα...
    μια προσπάθεια ακόμη την αξίζω ε;
    Καλημέρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. na doyme tha me thimitheis ? xronia soy kala kai ygeia

    http://aerologos.pblogs.gr/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το μπλουζ….
    Η μάτια σου ουρανός
    Η καρδιά μου ένα περίεργο
    Φως θόλο σαν μια μπαλάντα
    Που γράφτηκε σε μια μέρα
    Που η σκοτεινιά έψαχνε για φως

    Μέσα στο σκοτάδι είναι το φως
    Που εκπέμπει ένας φάρος
    Που αναβοσβήνει σαν την καρδιά
    Που πονά και ωμός εκπέμπει
    Ένα δικό σου φως μαγικό
    Ερωτικό εξωτικό σαν την δικιά
    Σου μάτια που εκπέμπει ένα περίεργο
    Ξεχωριστώ μαγικό …………φως

    Σαν το φάρο της καρδιάς μου
    Τον μαγικό το ξεχωριστώ
    Και ωμός κάπου θα υπάρχεις
    Μέσα στο σκοτάδι ……..
    Κάπου εκεί Λάμπη το δικό σου …?
    Μοναδικό ξεχωριστώ φως
    ………..!

    Υ.Γ
    Υποκλίνεται ένας αγράμματος
    29/12/2008 8:18 μμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Χρονια πολλα ΦΩΤΗ..και φυσικά σε θυμάμαι ,ακόμη να ξεπεράσω το σοκ με την κάμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. υποκλίνομαι και γω στο δικό σου φως Νικο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.