Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Μια Καληνύχτα



Δως Μου Τα Δυο Γλυκά Σου Χείλη
Να Πιω Να Ζαλιστώ.
Τώρα Που Ήρθε Πια Η Ώρα
Να Σ’ Αποχωριστώ.

Μια Καληνύχτα,
Πες Μου Αγάπη Μου Και Φύγε Μες Τη Νύχτα.
Μια Καληνύχτα,
Πες Μου Και Πρόσεχε Στο Δρόμο Που Θα Βγεις.
Μια Καληνύχτα,
Πες Μου Αγάπη Μου Και Φύγε Μες Τη Νύχτα.
Και Να Θυμάσαι,
Όσο Εγώ Δεν Σε Αγάπησε Κανείς.

Δως Μου Το Τελευταίο Χάδι
Το Πιο Στερνό Φιλί.
Τώρα Που Φεύγεις Η Καρδιά Μου
Βαριά Μελαγχολεί.

____________________________________________________
Έτσι και γω..
Σκεφτόμουνα να σου φυσήξω μαζί με τον καπνό μια καληνύχτα....
Έσβησε όμως το τελευταίο τσιγάρο και δεν πρόλαβα


13 σχόλια:

  1. Σου στέλνω τα αστρα τ'ουρανου
    σα χάδι μες τη νύχτα
    για να σου πω ψιθυριστά
    μωρό μου καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. “Σου δίνω το πολυπόθητο φίλη

    Μα θαρρώ αυτή είναι μια αρχή

    Γι΄ αυτό καλή νύχτα θα είναι

    Μα καληνύχτα δεν σου λέω

    Γιατί έχω τόσα ταξίδια επάνω σου να πω”.

    Όπως και να έχει ,ποιήτρια μου καλός σε ξανά βρήκα. Σου εύχομαι, χρονιά πολλά και καλά να περνάς αυτές τις γιορτινές μέρες ,με πολλή αγάπη και χαρά.

    Σιδερένια καληνύχτα , που ’χεις πεθυμήσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν πρόλαβες να του πεις καληνύχτα.. μα προλαβαίνεις να πεις καλημέρα το πρωί...
    Με την πρώτη γουλιά του πρωινού καφέ..
    Καλημέρα γλυκό μου και πονεμένο πλάσμα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. απλές λέξεις, που τόσο θα θέλαμε να ακουστούν και τώρα είμαστε εδώ να σκεφτόμαστε ότι δε κάναμε...
    όχι λάθη, απλές παραλήψεις...

    καλησπέρα

    υ.γ.:υπέροχη ανάρτηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποιός μίλησε για αποχωρισμούς απο το πρώτο(μου)φιλί.Μόνο μια καληνύχτα ήταν.
    Το τελευταίο το φιλί,
    θα κάμει χρόνια για ναρθεί.
    Αντι καπνού στείλε ένα όμορφο φιλί και μίλησε στα σύνεφα να κάνουνε πιό σύντομη τη διαδρομή!!!!
    Υ.Γ
    Άμα δε γίνεται το παίρνω και με courier.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πηρα τον ψίθυρο σου με τον ανεμο....
    και αποκοιμηθηκα στην ζεστασιά του!!!
    Καλημερα Αναστασια μου..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αγαπημένε μου Σιδερά....
    περιμένω τα ταξίδια σου...
    Σου εύχομαι και γω χρονιά πολλά με πολλή αγάπη .
    Σε πεθύμησα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΜΙΑ ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ
    jacki!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Προφήτη της καρδιάς μου..
    η παραλήψεις...διορθώνονται
    τα λάθη ...οχι!!!!
    Ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ποιός μίλησε για αποχωρισμούς ....
    εδω θα ειμαι...
    ξέρεις...στο μπαλκόνι!
    Καλημέρα jeminis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ανώνυμος30/12/08 8:23 μ.μ.

    Το τελευταίο τσιγάρο το κανό εγώ
    Κοιτώντας το φως από το παράθυρο
    Σου εγώ από κάτω
    Και η βροχή με λούζει
    Με πιρουνιάζει στο κορμί
    Που νιώθει αλλά χάνετε
    Σαν τον καπνό
    Οπός χάθηκες και εσύ
    Σαν τον καπνό

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μια καλή Νύχτα , φέρνει μια θαυμάσια μέρα
    ;)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. TRELE MOU.....auto elpizo kai go....omow autes oi nuxterines vardies tha me teliosoun....

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.