Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

για την καρδια ενος ανεμου.



Στέκομαι απέναντι σου..Αντιμετώπισε με..
Μαγική στιγμή και σύγχυση.
Μάτια... συννεφιασμένα .... τα ίδια με τα μάτια μου..
Αλλά τεράστια και στάζουν μέλι ..απόψε δεν υπάρχουν παραλληλισμοί με τα μάτια σου,
Απόψε που το Πνεύμα σου ζήτα το δικό μου, φωτιά σε κάθε ανάσα .
Η τρέλα μετά!
Αρχή της καταστροφής.
Βογκητό του ανέμου. ...ίλιγγος πάνω σε κύμα,
Μαζί του ταξιδεύω πάνω σε αυτή την θάλασσα την γεμάτη φως.
Μαγική στιγμή και σύγχυση...
Υποκατάστατο στην λαχτάρα δεν έχει.
Γεύσεις, μυρωδιές, που μεταφέρεις από την αύρα σου.
Έτσι άκουσα, έτσι είναι!
Δεν θα σου δώσω τον αιώνιο παράδεισο .!
Είμαι μόνο εγώ!!!
Που δεν θέλω να λέω λόγια μεγάλα ,
αλλά να δώσω όλα στην αγάπη που νιώθω για σένα.
Δεν έχω τίποτα να προσφέρω, εκτός από τον εαυτό μου.!
Δεν έχω φτερά πια για να να σε πετάξουν στην ευτυχία
αλλά η καρδιά μου θα δώσει νόημα στη ζωή .
Αν ψάχνεις για τη θάλασσα,αν θέλεις να ανεβαίνεις στα κύματα...
Ακολουθα το βλέμμα μου..
τα μάτια μου θα σου δείχνουν το φως στον ορίζοντα..
τα χέρια μου θα γκρεμίσουν όλα τα εμπόδια!
και τα όπλα μου;
αγάπη ...στον αέρινο κόσμο σου.
Ζωή Σου γίνομαι..
Δίψα σου.Δίψα για ζωή!
Μαύρος ο ουρανός απειλητικά τα σύννεφα.. μαστίγιο στην καρδιά μου...
Ποτέ δεν αλλάζει το βράδυ, σ αυτη την υγρή πόλη..
θαμπό, κουρασμένο.
Μα ένας ψίθυρος από μακριά, διασχίζει το σκοτάδι.
Ένα χαμόγελο σου φτάνει τα βάθη της ψυχής μου!
Κοιτάζω τον ουρανό ... καθρέφτης είναι της ψυχής μου! .
Στο στήθος μου να φουσκώσει σε μια νέα τρέλα, ένα χαμόγελο, μια νέα πρόσκληση.
Κοίτα μέσα από τα παράθυρα , υπάρχει αναταραχή στη θάλασσα .
Κοίτα, υπάρχω μη μου σκοτεινιάζεις .
Έτσι είναι η αγάπη..
βραχνή κραυγή ενός βιολιού. ...που μαζί με το φως συνοδεύει το τραγούδι .
Τρελή μου σκέψη..Είσαι μεταξύ του "δεν" και το "αν"..
Είμαστε όμως εμείς... οι ίδιες ελπίδες τα ίδια όνειρα...
για σένα που έχω δώσει κάθε ανάσα, κάθε τι στον κόσμο!
Κοίτα ... δεν είναι αρκετά ;
Μικρές οι αποστάσεις, για τα μεγάλα όνειρα .
Υφάνε ένα αναστεναγμό .
Στην καρδιά μου για φαντασίωση....
και μη σταματήσεις ποτέ ..
να μου δίνεις την συγκίνηση που πεθαίνει.
την κούραση που αποσταθεροποιεί .!!!
Αναμονή για την ανατολή του ηλίου.
Το ρίγος!
Μια νέα πληγή έτοιμη να ανοίξει για τα όνειρά μου που δεν έχουν όρια και αριθμούς!

Βλέπεις; Ακούς;
Υπάρχει ένα λουλούδι που δεν έχουμε το θάρρος να το κόψουμε:
το λένε Ελπίδα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.