Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

ήτανε μια φορά μάτια μου...

palma.jpg
Υπήρξε μια φορά μια κοπέλα με μακριά μαλλιά κι ένα ποδήλατο,
που αγαπούσε τα σύννεφα και κυνηγούσε τους άνεμους μή τυχών και την ξεχασουνε!
Που πίστευε στον πρίγκιπα και στα μαγικά παπούτσια ,
Που πίστευε ότι υπάρχει μια πριγκίπισσα σε κάθε γυναίκα, το παραμύθι, η μάγισσα και το παιδί.

Που ζωγράφιζε με τα μάτια τα σχημάτων των δένδρων,και μάζευε λουλούδια.
Που ονειρευόταν με ανοικτά τα μάτια,χωρίς να κουράζετε ποτέ.

Που τριγυρνούσε στα βουνά και προσπαθούσε να ακούσετε τους ψιθύρους του δάσους και τα μυστικά των αγριμιών.
Μάγισσα, νεράιδα, κορίτσι ....

Ποιος νοιάζεται ;.

Που ήθελε να πάρει ένα τρένο...
Που ήθελε να περπατήσει ... να βγει το βράδυ και
τραγούδια να τραγουδήσει ... άσκοπα μέσα σε δρόμους να χορέψει.
Υπήρξε μια φορά μια κοπέλα με μακριά μαλλιά
που ζούσε σε ένα κόσμο γεμάτο από σταγόνες σοφίας ...στον κόσμο των αισθησιασμών.......
Σε ένα κόσμο με σπασμένα γυαλιά,
Που δεν μπορούσε να ξεχάσει, τον ψίθυρο του ανέμου .

Που έτρεξε με το ποδήλατο και έγινε σκόνη ανάμεσα στα μπλε αστέρια ...
6306674-lg.jpg

12 σχόλια:

  1. Μια πριγκίπισσα που δεν θα πάψει ποτέ να πιστεύει στα παραμύθια, εκείνα που γλυκά νανούριζαν τους φόβους της, εκείνα που στάλαζαν στην ψυχή της προσμονή και αγάπη, εκείνα που της έμαθαν πως το δικό της χέρι θα βρει εκείνο που θα κρατήσει σφιχτά το όνειρο, εκείνα που την έκαναν να πιστέψει πως κάποτε ο ίσκιος της δεν θα πέφτει μόνος στον τοίχο της ζωής της....γιατί το φως δεν θα υπήρχε χωρίς το σκοτάδι και η φωτιά χωρίς το νερό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ήτανε μια φορα αχ μάτια μου
    κι έναν καιρό..
    μια όμορφη κυρά αρχόντισσα
    να σε χαρώ...

    Την τελευταια φωτο βαλε τη στο women αν θες
    ειναι τελεια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτή την πριγκήπισσα που λες τη γνώρισα.. Μιλούσε για τον πρίγκηπα της στη θάλασσα και στα αστέρια.. Εκείνος κατοικούσε στο πιο λαμπρό αστέρι του ουρανού.. Και τη ράντιζε με χρυσόσκονη.
    Καλημέρα Βουλίτσα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Υπήρξε μια φορά μια κοπέλα με μακριά μαλλιά κι ένα ποδήλατο...

    Εγώ έμεινα εκεί...Μου άγγιξες κάτι προσωπικό...

    Την καλημέρα μου Βούλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μια κοπέλα που έψαχνε την λευτεριά Αναστασια μου και δεν κατάλαβε ποτε οτι η φυλακή ηταν μέσα της!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μια μικροπαντρεμένη κόρη ξανθή
    τον κύρη της προσμένει βράδυ πρωί

    Ένα Σαββάτο βράδυ καλέ μια Κυριακή
    τον ήλιο το φεγγάρι παρακαλεί

    Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
    πάνε και μίλησέ του για χάρη μου...
    Η επιθυμία σου διαταγή μου!!Καλημέρα Μαρία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. την γνώρισα και γω jacki μου..
    πριν γίνει σκόνη ανάμεσα στα μπλε αστέρια .
    Καλημέρα μικρο μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλημερα Διαττων...
    ολοι μας κουβαλάμε τις αναμνήσεις μέσα μας....
    ευτυχώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Βούλα μου μη σκίζεις το παραμύθι και μη σκοτώνεις την πριγκίπισσα.
    Όσο για το αβανταρ σου δεν απογοητεύτηκα,αφού ο ψυχικός σου άκοσμος είναι τόσο όμορφος;;κάτι ανάλογο θα είναι και το υπόλοιπο.
    Καλό βράδυ φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. όλα τα χει μέσα της αυτή η κοπέλα. και τη μάγισσα, και τη νεράιδα και το παραμύθι της...

    είναι κάτι που δεν θα της το πάρει κανείς. κι ας γκρεμίζεται στ' άστρα. ξέρεις...

    η σκόνη τους επουλώνει πληγές κι ας πονάει για λίγο...

    φιλιά βρόχινα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. μια μικρή προγκίπισσα... με μάτια γαλήνεια και βλέμμα στον ουρανό... σταγόνες δροσιάς...

    ποτέ δεν ήξερε το μέρος... έμαθε να κοιτάει όλους τους άλλους... και τώρα ψάχνει στα μέρη εκείνα που ποτέ δεν έμαθε...

    ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.