Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Δεν μπορώ ακόμα να ξεφύγω από τα όνειρα ...

Έτσι εμφανίστηκες....
σε μια στιγμή ...με την μελωδία της μουσικής σου να ταιριάζει στο πάθος μου!
Απενεργοποίησε αυτήν τη φωτιά μέσα μου...
Τα συναισθήματα..φρουρός φυγόδικος στα κύτταρα μου.

Πήρες το χέρι μου χωρίς να συνειδητοποιείς ότι...είμαστε ήδη κάτω στα βαθιά νερά!
Μ 'αυτή την κρύα βροχή που δεν αναιρεί το αίσθημα της προδοσίας ...παγώνω.

Α
λλά το αίμα μου δεν έχει πλέον αξία ..
Είμαι σε μια στιγμή που δεν υπάρχει πια.
Ε
ίμαι σε ένα μακρινό χρόνο.
Ί
σως σε μια εποχή που έζησα και δεν θυμάμαι.

Σήμερα, όπως χιλιάδες χρόνια πριν.

Σ
ήμερα.
Χθες.
Δ
εν υπάρχει αύριο;
Υπάρχουν προθεσμίες.

Τ
ο μυαλό μου ακόμα κολλημένο στην σκιά σου ....
απλά παρακολουθεί ένα τριαντάφυλλο για να νιώσει το άρωμα της αγάπη σου ....

Όταν και αν θα έρθει η ώρα!
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι κάνω μια κίνηση για να καλύψω το σώμα...

Και ο κόμπος στο λαιμό μου πνίγει ένα χαμόγελο.
Υπάρχουν χαμόγελα ξέρεις που απλώνονται σε όλο το σώμα.

Χ
αμόγελα που συμπληρώνουν τα μάτια μου και φιλιά δάκρυα.
Δέκα φιλιά για κάθε χαμόγελο.

Και Πόθοι!

Όπως τα κύματα της θάλασσας μου ... αιώνια που έφυγαν από τον εαυτό μου ....
Άνοιξα την καρδιά μου.... χίλιες ψυχές λάθος ...
Την κάθε νύχτα ..που είναι σαν να σβήνει το φως στη ζωή μου κάθε μέρα !

Και το αστέρι μεγάλωσε, μεγάλωσε και χρωματισμένο με τα χρώματα του ουρανού...έσβησε!
Μα η βαλίτσα είναι γεμάτη όνειρα της ελπίδας ,και βλέπω τα όνειρά μου μπορεί τελικά να πετούν ...
Σ
την πραγματικότητα δεν έχω φτερά,αλλά μαζί σου ... έχω πετάξει!
Είναι ένας περίεργος πόνος λοιπόν...να πεθάνεις από νοσταλγία για κάτι που δεν είχες ποτέ.

Και οι λέξεις που θέλω να πω ουρλιάζουν!
Ποια είναι η ζωή μου;

Μ
ια ανάσα ... μια ανάσα.... μια ανάσα ... μια ανάσα!!!
Π
ου στη συνέχεια εξαφανίστηκε!

καθρεφτης00.jpg
Στον καθρέφτη πνίγηκε η μάτια μου προσπαθώντας να παραπλανήσει τον χρόνο και τον πόνο.
Στο μυαλό μου το αίμα αναπήδησε στους ναούς της θύμησης σου!

Α
γαπώ ότι ακούω ...... αλλά χρειάζομαι την αγάπη σου ....
Θεέ μου

πόση θλίψη!

* * * * * *
Ν
ύχτα του τυφώνα....!!!!
Στον καναπέ μου με ένα ποτήρι με σταγόνες αγάπης...

Α
υτό είναι Αγάπη
Αγάπη μου!
Μακάρι να μπορούσα να μου δώσω αυτό που μου λείπει
Μ
ακάρι να μπορούσα να πω ότι δεν ξέρω
Μ
ακάρι να μπορούσα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή
Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ... σ ' αυτό το σημείο.

Θα ήθελα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή

Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ... σ ' αυτό σημείο.
Θα ήθελα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή

Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ... σ 'αυτό το σημείο.

Θα ήθελα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή

Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ... σ ' αυτό το σημείο.

Θα ήθελα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή

Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ... σ ' αυτό το σημείο.

Θα ήθελα να δω αυτή τη σελίδα ξανά λευκή
Για να γράψεις

Σ 'αγαπώ ...σ 'αυτό
Ακριβώς το σημείο.

nostalgi.JPG
Τελικά αυτό είναι όλο που μας χωρίζει ....
Μόνο μια Οθόνη ......

Αλλά και αυτό που μας ενώνει....

Μου έδωσε την ευκαιρία να σε γνωρίσω ....

16 σχόλια:

  1. η αγάπη χαμένη στο χρόνο και το χώρο ο έρωτας αγωνίζεται να ζήσει
    και η προσμονή για λευκή κόλα
    να μπορεί να γράψει σ αγαπώ
    ξανά και ξανά και ξανά

    μια γλυκιά καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ξανά
    και ξανά
    και ξανά........
    Καληνύχτα Γιάννη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Είναι ένας περίεργος πόνος λοιπόν...να πεθάνεις από νοσταλγία για κάτι που δεν είχες ποτέ..."

    Πώς γίνεται αλήθεια αυτό; Από πού γεννιέται αυτός ο πόνος; Πως το τίποτα που είχες έχει τόση δύναμη ξαφνικά και σε πονάει;
    Όλα αυταπάτη λοιπόν; Και τα συναισθήματα;

    Καληνύχτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν υπαρχει αυριο
    Δεν υπαρχουν προθεσμίες...
    Μου ταιριαζουν ολα αυτα Βουλα μου...

    (οχι δεν φευγω , εδω θαμαι .Απλα κάνω λιγες "διακοπές" στις εγγραφές") :)

    Καλημερα και να χεις μια ομορφη Κυριακη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. (ΟΧΙ ΕΓΩ) Η ΑΛΛΗ!!!!!
    Ενα φλιτζάνι καφέ, ένα τσιγάρο και τα όνειρά ..
    μου έμειναν για να αντικαταστήσω την πραγματικότητα...
    γλυκιά παραφροσύνη που σαρώνει μακριά τα τελευταία ψίχουλα λογικής ειναι η φαντασία που συχνά,
    πίσω από αυτή την οθόνη,σε κάνει να μυθοποιείς πρόσωπα και καταστάσεις.
    Και ζητάς το αδύνατο...
    Καμιά αυταπάτη...
    τα συναισθήματα μπορούν να ταξιδεύουν μαζί μας.
    Και ξέρεις κάτι; ...
    είναι καλό να συνεχίσουμε να πιστεύουμε με την καρδιά ...
    και οδηγό την φαντασία.
    Αυτά πιστεύω Εγώ...όχι η άλλη λογική μου πλευρά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σε ολα υπάρχουν προθεσμίες Μαρια μου.
    Προθεσμίες και ημερομηνίες λήξεις...σε όλα και για όλα....
    Ενα διάλειμμα θα μας έκανε καλό νομίζω,
    αλλα η εξάρτηση είναι δυνατότερη διαπίστωσα εγω!!
    Καλό καλοκαίρι σου εύχομαι πάντως!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κανένα Όνειρο δεν είναι πραγματικό……….δύσκολη λέξη ………

    Κόκκινο
    Χρώμα περίεργο ερωτικό
    Μακρινό και ωμός τόσο ερωτικό
    Σαν μια σκιά χαμένη στο φως
    Σαν την μάτια που έρχεται
    Και χάνετε στο δικό μου κενό


    Το κόκκινο
    Χρώμα περίεργο ξεχωριστώ
    Σαν κάθε πράγμα που φερνή
    Στο μυαλό κύματα χρώματα σορό
    Και ωμός το χρώμα το κόκκινο
    Κιλά σαν το αίμα και φερνή
    Ζωή και αιώνιο φως


    Υποκλίνεται ένας αγράμματος ……….
    Να γράφετε πάντα καλά
    Μαγικά
    Με χρώματα πολλά ….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι αλλο μένει να σου πω Νικο μου;
    ????????
    Πού ' ναι τα μάτια σου να δουν
    αυτό το δειλινό
    πού 'ναι τα χέρια σου
    ν' αγγίξουνε τον ουρανό....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΝΑΣ ΟΜΟΡΦΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. δε μπορώ να ξεφύγω από τα όνειρα, από τα δικά σου όνειρα...
    δε μπορώ να τα σταματήσω...είμαι καθηλωμένος μέσα τους, όπως όρισες, όπως μας διέταξαν τα άστρα...
    δε μπορώ να ξεφύγω από τα όνειρα... ούτε τώρα ούτε ποτέ...

    δε μπορώ να ξεφύγω από τις λέξεις εκείνες που είναι γραμμένες πάλι πάνω σε εκείνο τον τοίχο... δες το... με κόκκινο χρώμα... όπως πάντα ήθελες...

    φαίνεται πάλι...δες το...

    καλησπέρα

    υ.γ.: γεμάτη από ξεχωριστά συναισθήματα αυτή η ανάρτηση, για να γίνεται ακόμα πιο υπέροχη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Καλο καλοκαίρι μικρέ μου...καλά να περάσεις και σύντομα κοντά μας πάλι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι έχω παγιδευτεί,κλειδωμένη στον θανάσιμο κλοιό της αγκαλιας σου..
    Γλυκιά μελαγχολία της ψυχής μου..
    Δώσ'μου ένα λεπτό απόψε του έρωτα σου ...
    Μια στιγμή της αιώνιας ευτυχίας..
    Και μετά;
    Ποιος σου είπε οτι θα σ αφήσω να ξεφυγεις απο το κόκκινο ....
    το Δικό μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μέσα από όνειρα ξένα θα ζήσω κι απόψε.
    Στα πυρωμένα σου μάτια θα κάψω τον φόβο τούτο.
    Γιατί ότι αρχίζει κάπου θα φτάσει.
    Στο πουθενά ή το ποτέ.
    Παραβάτες στο άγνωστο παλεύουμε σε στιγμές που μας χαράζουν.
    Τα δάκρυα που τώρα κυλάνε σου προσφέρω.
    Μην τρομάξεις,
    Είναι ότι σου χρωστώ γιαυτά που μου χάρισες.
    Σαν φως θα ξανά ‘ρθω,
    Σαν άστρο,
    Γιατί εσύ μου έμαθες πως φεύγουν και πως επιστρέφουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Γλυκεια Αναστασια...
    η απάντηση ειναι η επόμενη εγγραφή μου....μου έδωσες την ιδεα....ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. κανένας δε θα μπορέσει να ξεφύγει... από τα μάτια αυτά, κανένας...
    ένα λεπτό μόνο είναι λίγο... ένα λεπτό μόνο είναι αρκετό... όχι πάντα... κάτι περισσότερο... για να μείνει...

    καλησπέρα

    οι στιγμές τις αιώνιας ευτυχίας πρέπει να μένουν για πάντα... ποτέ για λίγο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. σε περιμένω μάτια μου.....το λίγο δεν μου φτάνει..πια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.