Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή.


Κάθε φορά που χάνομαι,μην ψάχνεις να με βρεις στις αγορές
Δεν έχω πιάσει κουβέντα με τους εμπόρους των μπαχαρικών
Μην ψάχνεις στα ερημικά μονοπάτια
Ούτε στις ακροποταμιές με τα νούφαρα
Μην ψάχνεις να με βρεις στα σκοτεινά καταφύγια
Ούτε στα στέκια των πουλιών,που ξέρεις πως συχνάζω
Μην ψάχνεις να με βρεις στους λόφους με τα ασφοδέλια επειδή σου είπα κάποτε πως μ αρέσει να γητεύω το δηλητήριο των φιδιών
Μην ψάχνεις να με βρεις στις άκρες των γκρεμών που συνηθίζω να περιφέρομαι
Ούτε στα κιόσκια της απόγνωσης
Ούτε στ 'απομεσήμερα του ονείρου μου.
Ούτε στα δειλινά του έρωτα μου.
Πάντως, σου λέω,μην ανησυχείς
Περνάω καλά
Είμαι κρυμμένη σ ένα όστρακο στο βάθος του ωκεανού
Εκεί μαθαίνω τα τραγούδια των κοραλλιών.
Περίμενέ με.
Θα ' ρθω να στα φέρω
Α.Παπαδάκη.

8543da73f0ba1.jpg
Είμαι ένα κόκκινο φύλλο σ' ένα ορμητικό ποτάμι .
Αν κυνηγάς τις χίμαιρες , πέσε μέσα να με πιάσεις .
Αν δεν το κάμεις , αν δειλιάσεις , δεν είσαι για μένα .
Φύγε . Δε σε συνάντησα ποτέ . "

x1pcjqddvowrk9a6ii4gbt9jopkzat_0002.jpg

17 σχόλια:

  1. Τι θα μπορούσα απόψε να σου πω...πόσα κομμάτια μου να κρύψω,
    όλα φωνάζουν μέσα μου μα γύρω μου όλα σιωπούν.....
    Τα όνειρα δραπέτες...πουλιά που κλέψανε τα σ'αγαπώ και ύστερα σκόρπισαν μακρυά μου....
    Τι θα μπορούσα απόψε να σου πω....σαν στίχοι που δεν τραγούδησες έτσι θα μοιάζω πάντα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οχι,εσύ δεν μου τραγουδάς πια.
    Ή ίσως ναι.
    Είμαι μόνο εγώ που δεν σ ακούω πια;
    Που αλλάζω;
    Και κουράζομαι;.
    Και τυφλώνομαι;...από έναν ξένο, άλλο γαλαξία,που το δυνατό φως του,τραυμάτισε τα μάτια της καρδιάς μου;
    Που στο τέλος μιας άπονης μέρας..
    το μόνο που βλέπω ....
    είναι μια παλιά φωτογραφία...
    και είναι ήδη ξεθωριασμένη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ρίσκο... Ζωή... Έρωτας... και ξανά ... ΖΩΗ

    Τίποτα δεν μπορούμε να έχουμε χωρίς να παλέψουμε για αυτό ... και μία καρδιά είναι ακόμη πιο δύσκολο...

    Στις γωνιές που περιδιαβαίνεις... μάζεψε τα μικρά σου μυστικά και ρίξτα να τα πάρει η χίμαιρα της ζωής...

    Φιλί... πολύ όμορφο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τα κύματα σ οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν.
    Να σε ξεβράσουν η ανάλογα με την όρεξη τους να σε καταπιούν.
    Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου,άδειο κοχύλι,πετάμενο στο θυμό τους.
    Κάποιοι ομως είναι τυχεροί.
    Στ ' άδειο κοχύλι της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν το τραγούδι τους.
    Κάποιοι....
    Δε θα τους βρεις σε κάθε σου βήμα.
    Καλώς ήρθες ξανά Οδοιπόρε μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Παρόλου που ταξιδεύουμε σ'όλο τον κόσμο για να βρούμε την ομορφιά, πρέπει να την κουβαλάμε μαζί μας, αλλιώς δεν θα τη βρούμε ποτέ.Και κλείνω με κάποιους στίχους Δεν ξέρω τ'είναι αυτό το αόριστο, τ'ακατανίκητο και τ'αγνό, στο πέταμα όπου χάνομαι αναζητώντας σε,Αγάπη! Στο πέταμα αυτό,όπου αναπνέω το βάλσαμο,την ευωδιά σου, που η ουσία της, αν υπάρχει, δεν μπορεί να 'ναι παρά ενός αιθέριου λουλουδιού!(ΖΟΑΟ ΝΤΕ ΝΤΕΟΥΣ μετ.ΚΩΣΤΑ ΟΥΡΑΝΗ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Κάθε φορά που χάνομαι..
    είναι που εσένα ψάχνω

    στου τραγουδιού τον βαθύ αναστεναγμό.στα άστρα που κεντούν την νυχτιά με τη μορφή σου.στο πόθου μου τα άγρια νερά βουτάω για να σε ανταμώσω

    για χάρη σου το αδύνατο θα κάμω δυνατό και στις ανταριασμένες θάλασσες θα ταξιδέψω για να σε συναντήσω

    και να ντυθώ του έρωτά σου τις σιωπές.φωνάζοντάς σου
    ήρθα.κι είμαι εδώ για σένα..."

    φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ξεφυλλίζοντας τη ζωή θα λεγα.....
    Βούλα μου μας μπέρδεψες 2 αβαντάρ;;;
    Καλό βράδυ, δροσιστικό.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ανώνυμος26/7/09 9:41 π.μ.

    Χρόνια πολλά γλυκιά μου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πανέμορφο ποίημα...Καλημέρα απο ΝΖ...
    Θα σε περάσω στο μπλογκρολ μου, καλή Κυριακή να έχεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Γιορτάζεις σήμερα...

    Χρόνια καλά.Όμορφα.Γεμάτα.

    Αγάπη.Και μόνο Αγάπη...

    Φιλιά και καλημέρες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. mar9659..καλησπερα!!!
    Και εχεις απόλυτο δίκιο....
    με βρίσκεις της ίδιας γνώμης.!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Γλυκεία μου anima !!!!!
    Χιλια ευχαριστω για της ευχες και τους ομορφους στοιχους σου
    και που με θυμήθηκες!!!!
    Πολλα φιλιά και την αγάπη μου μάτια μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ρε Φουλη.....
    βαρέθηκα να κοιτάω την θάλασσα κορίτσι μου πάνω στον βράχο και μιας και είμαι άτομο των αλλαγών...
    ειπα να αλλάξω λίγο,το άλλο ειναι η φατσουλα μου και οχι αβαταρ.....
    φιλάκια πολλά κοκκινοσκουφακι μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Γνωστέ ...Άγνωστε....
    με συγκινείς μ ολα αυτά που κάνεις.....
    Ευχαριστώ καρδιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Artanis..
    Καλησπέρα ξενιτιά μου....
    και ενα μεγάλο ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. δεν έχω τπτ να πω παραπανω απο το να σου πω οτι στα κείμενα σου βλέπω τον εαυτο μου σαν καθρεφτης σαν είδωλο και είναι θαυμα αυτο το θαύμα των λεξεών ενος δυνατόυ μυαλού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ
    Την είδα την όμορφη φαταούλα σου,άλλα εγώ μπερδεύτηκα στα σχόλια, η πρώτη απάντησή σου είναι με το παλιό αβανταρ, και μετά οι άλλες με το καινούργιο.
    Και πάλι να είσαι, και να περνάς καλά.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.