Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

ΟΥΦ...

αλλαγές της εποχής.jpg
Το φθινόπωρο ήρθε ξαφνικά.. νωρίτερα από ότι συνήθως...χωρίς προειδοποίηση.
Έφτασε αυτό το απόγευμα της Παρασκευής, ντυμένο με σκούρο γκρι με δυνατή νεροποντή, και για να μου φτιάξει το κέφι με αστραπές και κεραυνούς .
Σκοτείνιασε τόσο απότομα απόψε.
Έφτασα σπίτι μούσκεμα ...και στάζοντας έτρεξα να κλείσω τα ανοιχτά παράθυρα.
Μελαγχολώ...
Έρχεται ο χειμώνας.
Και μετά πάλι η άνοιξη.
Και πάλι το καλοκαίρι.
Και πάντοτε η ίδια αφόρητη αίσθηση ότι τα πάντα θα είναι πάντα τα ίδια.
Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, όπως και οι επαναλαμβανόμενες αλλαγές της εποχής σε ντουλάπες.
Κοιτάζω από το τζάμι τα σύννεφα που απλώνονται πάνω από την πόλη. .
Δεν υπάρχει κανείς στους δρόμους.
Ούτε σκυλί δεμένο που λένε .
Μόνο κάτι νεκρά φύλλα,που παρασέρνονται από τον άνεμο στον αέρα.
Σκούπισα με τα χέρια μου το κρύο τζάμι και το απόγευμα της απογοήτευσης άρχισε.....
Γκρι, Κρύο, Άδειο.
Σκέφτομαι και γελάω με μένα... ότι αν είχα μια κλίση στην αυτοκτονία
σήμερα θα ήταν ένα θαυμάσιο σενάριο με ένα πανέμορφο σκηνικό για μια φαρσοκωμωδία.
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ ____
ΣΚΗΝΗ... LAST__ ... του
Η μεγάλη τραγωδία που ήταν η ζωή της.
Αλλά δεν το σκέφτομαι καν. Αγαπώ την ζωή ακόμα και έτσι.
Γι 'αυτό αποφάσισα να μείνω πίσω από το παράθυρο και να παρακολουθώ την καταιγίδα.
Είμαι κουρασμένη και θυμωμένη.. Ειδικά με τον εαυτό μου.
Με την σιωπή σου ...κι αυτό το χαμόγελο στον κόσμο ...
Και συνέχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν ουρλιάζω...;
Γιατί αυτός ο γνωστός κόμπος πιέζει συνεχώς τον λαιμό μου...;
Και γιατί θα ήθελα να είμαι μέσα προς τα έξω...;
Ανάποδα και Ίσια ... ;
Να φύγω από το σπίτι ...
Να γίνω μια μπριζα για έναν φορτιστή μπαταρίας
Η
Ένας υπολογιστής, που θα ήταν αρκετό να αφαιρέσω τα μολυσμένα αρχεία
Και
Να αρχίσω πάλι από την αρχή...
Επανεκκίνηση..
Αλλά είμαι μόνο μια γυναίκα......
με την ετικετα FRAGILE ((να χρησιμοποιείται με προσοχή))
Μια γυναίκα
Έτοιμη για την άφιξη στην πτώση.
ουφ...
Ελπίζω να πέσω σε λήθαργο σε λίγο ...
Έτσι για να μου μάθεις στ' όνειρο να ονειρεύομαι πάλι.
monaksia.jpg
απλά γιατί έχω της μαύρες μου....









Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.