Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

ΟΥΦ...

αλλαγές της εποχής.jpg
Το φθινόπωρο ήρθε ξαφνικά.. νωρίτερα από ότι συνήθως...χωρίς προειδοποίηση.
Έφτασε αυτό το απόγευμα της Παρασκευής, ντυμένο με σκούρο γκρι με δυνατή νεροποντή, και για να μου φτιάξει το κέφι με αστραπές και κεραυνούς .
Σκοτείνιασε τόσο απότομα απόψε.
Έφτασα σπίτι μούσκεμα ...και στάζοντας έτρεξα να κλείσω τα ανοιχτά παράθυρα.
Μελαγχολώ...
Έρχεται ο χειμώνας.
Και μετά πάλι η άνοιξη.
Και πάλι το καλοκαίρι.
Και πάντοτε η ίδια αφόρητη αίσθηση ότι τα πάντα θα είναι πάντα τα ίδια.
Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, όπως και οι επαναλαμβανόμενες αλλαγές της εποχής σε ντουλάπες.
Κοιτάζω από το τζάμι τα σύννεφα που απλώνονται πάνω από την πόλη. .
Δεν υπάρχει κανείς στους δρόμους.
Ούτε σκυλί δεμένο που λένε .
Μόνο κάτι νεκρά φύλλα,που παρασέρνονται από τον άνεμο στον αέρα.
Σκούπισα με τα χέρια μου το κρύο τζάμι και το απόγευμα της απογοήτευσης άρχισε.....
Γκρι, Κρύο, Άδειο.
Σκέφτομαι και γελάω με μένα... ότι αν είχα μια κλίση στην αυτοκτονία
σήμερα θα ήταν ένα θαυμάσιο σενάριο με ένα πανέμορφο σκηνικό για μια φαρσοκωμωδία.
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ ____
ΣΚΗΝΗ... LAST__ ... του
Η μεγάλη τραγωδία που ήταν η ζωή της.
Αλλά δεν το σκέφτομαι καν. Αγαπώ την ζωή ακόμα και έτσι.
Γι 'αυτό αποφάσισα να μείνω πίσω από το παράθυρο και να παρακολουθώ την καταιγίδα.
Είμαι κουρασμένη και θυμωμένη.. Ειδικά με τον εαυτό μου.
Με την σιωπή σου ...κι αυτό το χαμόγελο στον κόσμο ...
Και συνέχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν ουρλιάζω...;
Γιατί αυτός ο γνωστός κόμπος πιέζει συνεχώς τον λαιμό μου...;
Και γιατί θα ήθελα να είμαι μέσα προς τα έξω...;
Ανάποδα και Ίσια ... ;
Να φύγω από το σπίτι ...
Να γίνω μια μπριζα για έναν φορτιστή μπαταρίας
Η
Ένας υπολογιστής, που θα ήταν αρκετό να αφαιρέσω τα μολυσμένα αρχεία
Και
Να αρχίσω πάλι από την αρχή...
Επανεκκίνηση..
Αλλά είμαι μόνο μια γυναίκα......
με την ετικετα FRAGILE ((να χρησιμοποιείται με προσοχή))
Μια γυναίκα
Έτοιμη για την άφιξη στην πτώση.
ουφ...
Ελπίζω να πέσω σε λήθαργο σε λίγο ...
Έτσι για να μου μάθεις στ' όνειρο να ονειρεύομαι πάλι.
monaksia.jpg
απλά γιατί έχω της μαύρες μου....

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.