Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

Απαγορεύονται τα όνειρα

...ειπες
Και είδες τα όνειρά μου ξαναγεννιούνται..... μετά  τα δολοφόνησες
Και έμεινε η σιωπή της καρδιάς

καθώς η ζωή μου πάει να ανάψει τα όνειρα ...

Όνειρα της ευτυχίας,της αγάπης,μιας αγάπης καθαρής και δίκαιης.

Είναι εύκολο να τα  διαλύσεις

Είναι δύσκολο να καταλάβεις

Οδυνηρές αναμνήσεις

Αλλάζεις εμφάνιση

Κοιτάς με διαφορετικά μάτια...
ξεθωριασμένες εικόνες στο γκρίζο του προβληματισμού σου

Μα η αντανάκλαση των χρωμάτων  είναι ορατή  μόνο από την καρδιά ...

Μια καρδιά που μιλάει,αλλά γνωρίζει επίσης να σιωπά.






Σιωπά

όταν δεν υπάρχει τίποτα να πούμε.

Σιωπά

όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο  να κάνει.

Σιωπά

όταν απαγορεύεται να πολεμήσει ...




Κοίταξα και είδα την ανατολή του ηλίου να κάνει έρωτα με τον ουρανό
Γυμνή και ελεύθερη --
Ζήλεψα...Έλα.

Κλείσε το φως. 
Θέλω να ακούσω την ζωή που χτυπά στο στήθος σου.
Με το χέρι μου στην καρδιά σου, να νιώσω την αγάπη που λάμπει σαν αστέρι στο σκοτάδι.
Ένα ποτήρι γεμάτο με Αγάπη χωρίζει εμένα από σένα.

Πίσω από το κρύσταλλο ...κρύος πάγος τα μάτια σου

Παρατηρείς το κλάμα και  την  χαρά μου.

Που εξακολουθώ  να προσπαθώ ακόμη να βρω  μυρωδιές από μάς.
Σπάω το ρολόι .

Ενα χτύπημα
Ακόμη  μια πληγή

Παίρνω κοντά την ενοχή.

Μια συγκίνηση, μια σύγκριση

Στιγμές που διαλύονται.

Επιστρέφεις σαν πλάσμα  της νύχτας.
διαλύεις τα μάγια μου.. ανεπαίσθητα σαν όνειρο....
Γονατίζω  παρακαλώντας στην σιωπή μου
Υποκύπτω στην τρέλα μου.


Τώρα γεύομαι τη σιωπή

12 σχόλια:

  1. Τα όνειρα όσο κι αν απαγορευτούν, γεννιούνται από τις στάχτες.

    Κι όλα γίνονται φως! Μέσα από τα όνειρά, μέσα από τα θέλω, οι σιωπές φωνάζουν κι οι ψίθυροι σιγούν.

    Καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημέρα πριγκηπέσσα....!
    σσσσσσσσςςςςςςςςς....κράτα το όνειρο....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και αυτή η Σιωπή να αναδύει τόσες αναμνήσεις...

    Καλημέρεςςςςςςςςςςςςς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΕΛΕΙΟ!!!ΕΓΩ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΜΟΝΟ ΤΟ ΟΤΙ Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΡΑΤΗ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.
    :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποιός τα όνειρα απαγορεύει αν όχι εμείς;
    και γιατί να μας το κάνουμε αυτό;
    άδικο δεν είναι;

    φιλί μεγάλο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν μπορείς να απαγορεύσεις τα όνειρα είναι....
    αδύνατον μπορείς να πάψεις να αναπνέεις?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. η σιωπή είναι η καλύτερη δασκάλα και η τρέλα ο καλύτερος γιατρός

    φιλιά πολλά κανε όνειρα και τρελά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δεν έχει πικρή γεύση η σιωπή;

    Ας έχει..

    Καλό μεσημέρι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. στη σιωπή της καρδιάς
    στην αντανάκλαση των χρωμάτων
    στην μαγεία των ονείρων

    στον χορό κατω απο τον ουρανό της
    στο χορο μεσα στον καπνο της
    στο χορο μαζι με ενα ποτήρι κοκκινο κρασι
    στο χορό των ονείρων και των αποστάσεων .....
    μεταξύ αστεριών και φεγγαριού


    ενας μπαλαρινος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΠΕΡΑΣΑ ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ
    :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πέρασα για ένα φιλί σε αυτή τη σιωπή που λάμπει ως φως τη νύχτα... Άντε γράψε... είμαι σίγουρος ότι μέσα σου κραυγάζεις... γράψε και φώτισε το σκοτάδι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.