Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2010

Κι αν ...... Αν λεμε....

463455dkgcfm4m8o.gif

Δεν είναι η  πείρα τελικά που σε μαθαίνει να ξέρεις να φυλάγεσαι σ αυτόν τον κόσμο.
Ασε να λενε οι θεωρητικοι.
Η  ξέρεις  η δεν ξερεις,απο την αρχη.
Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία ,την πείρα σ αρέσει απλώς να την αποκτάς.

Όπως σ αρέσει , ας πούμε, να  ταξιδευεις.        Τιποτ'  άλλο.

Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ ν απλώσουν τα ρούχα τους στον ήλιο,να στεγνώσουν.

Πάντα βρεμένα τα φορούν.


Δεν είναι η ζωή που φταίει γι'αυτο,κι ας της ρίχνουν ολα τα βάρη.
Ουτε οι ίδιοι,βέβαια,φταίνε.
Φταίει το οτι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς εναν ήλιο.
Εναν ολόδικος τους ήλιο.
Ν' Ανατέλλει,να δύει και παλι ν 'ανατέλλει λαμπερός μέσα τους.
Εκείνο που ζητάς απο τους άλλους να το ζητάς με λεβεντιά και ως Χορτάτος!
Αν μυριστούν πως εισαι λιγούρη,την έβαψες,δικέ μου!
Το πολύ πολύ να σ ' ελεησουν κάποιοι πονόψυχοι.

Κι αν την πατήσεις,λεμε,αν....

Και σου γίνει συνήθεια η ελεημοσύνη,ενας τρόπος υπάρχει μονο να γλυτώσεις.
Ασε αυτά τα γελοία που αραδιάζεις στον εαυτό σου,για να τον διατηρείς στην ομηρία.
Πως τάχα εσυ δεν είσαι σαν τους άλλους,πως εσένα δε σ 'ελεεί κανείς,σου δίνουν πράγματα που τα αξίζεις,κλπ.κλπ.

Ένας τρόπος υπάρχει.

Κανε μια απότομη αναστροφή!

Να τους κουφάνεις!

Αναρωτιέσαι τι κάνεις ,που θα σταθείς,που θα βρεθείς,τώρα που τ 'όνειρο σου ακυρώθηκε.
Ρώτα το πρώτο δέντρο που θα βρεις μπροστά σου .
Οταν ρήμαξε ολα τα λουλούδια του ενας αλύπητος χιονιάς,καθόλου δε σάστισε,οπως εσύ.

tetragonoskuklos.jpg
Απλώς,περίμενε καρτερικά να ' ρθει η επόμενη άνοιξη.

Α.Παπαδακη.

5 σχόλια:

  1. και εκεί που περιμένεις σκορπίζεις σπόρους στο χώμα. γιατί μία άνοιξη πάντα έρχεται. ;)
    καλό σου βράδυ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αν δεν προλάβουν τα πουλια....
    ναι θα ερθει η ανοιξη με καινούργια λουλούδια....
    :) :))))))))


    Καλο τριήμερο σου εύχομαι Βασιλη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πλαγιά ζει η άνοιξη
    ώσπου χειμώνας να τελειώσει
    τους χτύπους της καρδιάς της
    ξανά να νοιώσει
    Μην την ξυπνήσεις
    και την πάρει το λευκό
    Πες της μονάχα σ αγαπώ
    ζωγράφισε την κόκκινο
    του έρωτα
    Με της ψυχής σου
    το παλτό
    σκέπασε την
    Θα ξανασηκωθεί
    ο χειμώνας θα τελειώσει.


    filia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. το μπλογκ σου ειναι υπεροχο!!!το καλυτερο που εχω δει ποτε..αυτα τα αστρακια με τρελαναν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πάνω που νόμιζα ότι ήταν δικό σου είδα το όνομα της Παπαδάκη...

    Εγώ λέω ... ότι εμείς είμαστε η έλξη και η άπωση... όλα από εμάς εξαρτώνται... δεν μας φταίνε οι άλλοι... εμείς τί κάνουμε.

    Τί κάνουμε;

    Φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.