Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Λογο της μερας......

Θέλω λοιπόν να σου εμπιστευτώ κάποιες πολύ σπουδαίες απορίες μου



 Πως κρύφτηκε ολο το πέλαγος στα μάτια σου
Πόσοι ανεμόμυλοι λυμαίνονται την ψυχή μου. 
Γιατί απ'όπου κι αν ξεκίνησα,έφτανα πάντα σε μια απουσία.
Πως κάρφωσες τον  ήλιο στην παλάμη σου.

Πως ζούνε τοσα χρόνια οι Ευκαλυπτοι μέσα στη θλίψη τους.
Γιατί γλιστράει πάντα η άνοιξη μόλις πατήσει στο κατώφλι μου.
Πως χωράει αλήθεια,τόσος Θεός σ 'ενα μικρο,κόκκινο ρόδι.

Photobucket

Όσες φορές νόμισα_και το νόμισα πάμπολλες_
πως θα μεταμορφώσω κάποιο βάτραχο σε κύκνο,
ήρθε η πραγματικότητα,με μια βρεμένη σανίδα και μ'άλλαξε τα φώτα.
Καλέ....Πειράζει που το νομίζω ακόμα;



Photobucket
Α.παπαδακη.
Επειδή  με εκφράζει στο απόλυτο...
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ..... ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ.

6 σχόλια:

  1. Καλημέρεςςςςςςςςςς με μία απορρία....

    "Πως φυλάκισες τέτοιον ήλιο στο βλέμμα σου; Που με κάνει μόνο νύχτες να τολμώ να σε αντικρύζω;"

    Φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "για ένα εκατομμύριο λόγους
    ή .... μόνο έναν ....
    γιατί σ 'αγαπώ"
    :)))))))

    Φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλό το απόσπασμα!

    Καθώς και όλες οι δουλειές της Παπαδάκη!

    Ομορφη Καθαρά Δευτέρα να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πόσοι λόγοι... κ μόνο ένας να θυμάμαι...
    γτ σε εκφράζει το απόλυτο..... γτ μέσα από αυτό σε είδα...

    καλησπέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τονια....

    Η Παπαδακη ειναι μια μεγάλη αδυναμία μου...εχω διαβάσει τα πάντα σχεδόν απο αυτή και η γραφη της με καθηλώνει...Απλά θαυμάσια!!!!

    Καλη Σαρακοστή εύχομαι
    και ευχαριστώ για το πέρασμα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Προφήτη μου...

    άλλο το να δεις ...και άλλο να αναγνωρίσεις...

    Καλό βράδυ μικρο μου περιπλανώμενο...
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.