Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Χωρίς επιστροφή.

Κάθε βράδυ έτσι είναι ....


Όνειρα... Μεσάνυχτα..... Παραδοξότητες


Ένα  ήσυχο χάος, αλλά πάντα χάος.. με την ψυχή  μου  να  σκοντάφτει στα σκαλιά αυτής της ζωής.


Και  ζω στην καταιγίδα

Στην καταιγίδα του κόσμου μου

Στην καταιγίδα του μυαλού μου

Στην καταιγίδα των συναισθημάτων μου

Στην καταιγίδα των αποφάσεων

Δεν έχει σημασία ποια είμαι, από που έρχομαι και πού πάω...
Αν κυνηγώντας τα όνειρά μου,τα έστειλα  στου φόβου την αβεβαιότητα.
Δεν ξέρω ποιος είσαι μα το μόνο που ξερω ειναι οτι μπορεις και διαγράφεις με μια κίνηση τα όνειρά μου


Υπάρχουν συναισθήματα που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχαστούν..
Λέξεις που παραμένουν στο μυαλό και  δεν μπορούν να εξηγηθούν




Οχι, δεν θα είναι ποτέ όπως  χθες.... . ουτε   τώρα .. ουτε αύριο
Στην καρδιά μου θα  κρατήσω  την ψυχή σου
που πετά  ψηλα  ενώ το μυαλό είναι έτοιμο για αναχώρηση.
Η περιγραφή μιας στιγμής και καταρρέει  το φρούριο της αδυναμίας μου για σένα...
Σβήνω λέξεις των ερωτήσεων και απαντήσεων.
Όπως και αν  έχει όλα  ήταν  άχρηστα και κενά.
Όπως και αν  έχει όλα ήταν χωρίς νόημα.
Γιατί να προσποιούμαι ότι υπάρχει μια αίσθηση μονόδρομος;

Τελικά η σύγχυση ποτέ δεν φέρνει  θετικά αποτελέσματα.
Τόσες λέξεις στις σκέψεις μου ...
Μισόκλειστα μάτια  ονείρου σε μια νύχτα  κακής άμυνας.
Άγρυπνες νύχτες
Πλεόνασμα  συναισθημάτων
 
Εξισώσεις του σωστού και του λάθους..
Εξαγορά ψυχής
Διασταυρώνονται τα  αδιέξοδα  και απωθούνται από το μυαλό μου
Φαύλος κύκλος
Ερωτεύομαι αλλα μόνο τα όνειρα μου  ..........
Ενα νήμα της ελπίδας τυλίγω  γύρω από τις λέξεις....για να  σε θυμάμαι
Κοιτώντας  Σε  πίσω από το γυαλί ... αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να βλέπω τον κόσμο
Και μέσα στη σύγχυση των λέξεων  κατέληξα να κοιτάζω το Φεγγάρι στο βυθό της θάλασσας .




Τελευταία  πράξη..  


Τελική δοκιμή...και τελειώνω το έργο χωρίς χειροκρότημα ..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.