Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Σάββατο, 31 Ιουλίου 2010

Μια τσιγγάνικη αγάπη

Μου έλειψες



Ο χρόνος περνάει και οι πρώτες ρυτίδες στο πρόσωπό μου
είναι η απόδειξη

Χάσαμε τον κόσμο σε μια τρελή επιθυμία να  κάνουμε έρωτα  με το μυαλό...
γιατί η πραγματικότητα μας κομματιάζει
Και μεις σαν ναυαγοί που φθάνουν στην παραλία μ 'ένα όνειρο κεντημένο πάνω στην άμμο
και μια ψύχρα  που  φέρνει  κόμπους  στα μάτια


Έτσι σε  βλέπω  μόνο μέσα στα απαγορευμένα όνειρα μου
Και είμαι εδώ...δίψασα  για ένα σου  ψέμα...
Νιώθω σαν   φιλί ...που εγκαταλείφθηκε
Και γράφω πάλι ...για  να  σου  αφήσω  κάτι από μένα ... καλό ή κακό  δεν έχει σημασία .
Νομίζεις πως είμαι   τυφλή και  δεν βλέπω τις ρωγμές μεταξύ μας..
Πάλι λάθος κάνεις..
Πώς μπορώ όμως   να ανοίξω μια νέα πόρτα πριν  κλείσει η άλλη πίσω σου
Είναι  σαν να θέλω να φύγω από την ψυχή μου.




Κλείστε  τώρα πάλι τα μάτια σου   ΑΡΓΑ


 

Κλείνω τις πόρτες   ΣΤΟΝ  ΚΟΣΜΟ. .



3 σχόλια:

  1. Υπέροχο, με μια μελαγχολική νοσταλγία γεμάτο…

    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν υπάρχουν παλιές αγαπες...
    Όταν αγαπάς μία φορά... αγαπάς για παντα....

    Υπεροχος χώρος....
    μαγικός...
    Νομίζω θα μείνω για ώρα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτος δεν πηγαινει πουθενα
    Η δικη του πολη δεν εχει ονομα
    Η διευθυνση του δεν εχει δρομους δεν εχει αριθμους

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.