Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Αντίο φίλε...


Ο κόσμος έγινε σκοτεινός..ακόμα και τα φώτα του δρόμου σκοτείνιασαν....
Σχεδόν  σε μίσησα  γιατί είχες μπλοκάρει  τους δρόμους  της καρδιάς μου  μ ενα  απελπισμένο μονομερή έρωτα καταδικασμένο απο την ανεπάρκεια του...

Μα όλα έχουν  ανατραπεί..

Τίποτα δεν έχει μείνει στη θέση του..

Οι μεγάλοι,οι μικροί έρωτες,το αίσθημα και το συναίσθημα,τα χρόνια,οι μέρες ..
Ολα έγραψαν τον επίλογο τους....

Είναι που δεν  γίνετε  να κάνεις όλα   τα" Θέλω " σου " Μπορώ"

Και γω με την καρδιά μου έπαιζα....
τι θα μπορούσα να της επιβάλω;
Ενα κύμα οργής φούσκωσε μέσα μου....
μια σιωπή εχει ανέβει σαν παλίρροια   κι έχει κατακλύσει το χώρο..
.Ένιωσα την τάση φυγής που κουβαλούσα μέσα  μου να φουντώνει και να γίνεται ανάγκη.....




Σε   ποιο καλάθι αχρήστων να πετάξω όλα τούτα που έζησα   κοντά σου  χωρίς ν αναδυθεί η δυσοσμία της  αθλιότητας μου;

Δίχως να μ αγκαλιάσει η Λερναία Τύψη;

Αυτή ήταν   βλέπεις και η ειρωνεία του κρυφτού που παίξαμε ώσπου να αγγίξουμε τα όρια μας....
Ο καθένας μάντευε λάθος την κρυψώνα του άλλου...

Ευτυχώς όμως υπάρχουν κι οι αναμνήσεις..πιάνουν κάποιο χώρο στο κενό της απουσίας μειώνοντας την αίσθηση του τίποτα που δημιουργεί καθε  αποχωρισμός...

Πάντα αντιπαθούσα τους αποχαιρετισμούς..
ίσως γιατί ποτε δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί η τελευταία ανάμνηση που κρατάμε απ αυτόν που αποχωριζόμαστε πρέπει να είναι σπαραξικάρδια....

Γιαυτό έτσι απλά και τελεσίδικα έκοψα τις  γέφυρες.


Άθλιο ανθρωποειδείς..
ντυμένο τη γύμνια της απώλειας της ανθρωπιάς,
μ ενα τεράστιο φαλλό στη θέση που κανονικά θα έπρεπε να ήταν το πρόσωπο σου....
Σε λυπάμαι φουκαρά..
Ένα κομμάτι πάγος είσαι...
Θα πρέπει να ήταν αφηρημένος ο θεός οταν σ έφτιαχνε και ξέχασε να βάλει  στο σαρκιο σου ψυχή....
Ένας μακρύς ατελείωτος χειμώνας είσαι....
Μια ολόκληρη ερημιά..
Μια γκρίζα δυστυχία που σε συνθλίβει...
Φιλοσοφείς επι παντός επιστητού κι εξαντλείς εκει  τα όρια σου....


Εγώ προδόθηκα ,πονεσα ,κάηκα μέσα στην ίδια  μου την φωτιά,έγινα στάχτη και σκόρπισα::

και συ προσποιείσαι πως δεν  συνέβη τίποτα...

Ολα βαίνουν καλώς...

Απλά  ανακατέψαμε τη λήθη με τη μνήμη...
Ε λοιπόν το προνομοιο της λήθης δεν το έχουμε όλοι...
γι αυτό μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια...
Το  γεγονός πως εσυ μούντζωσες το παρελθόν,κλότσησες το μεγαλειώδη σου έρωτα σαν ψωριάρη σκύλο  και  βόλεψες μια χαρά τη ζωούλα σου δε σημαίνει πως ολοι έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν..
Εισαι πεπερασμένος φίλε μου,γιαυτό δεν θέλω να σε ξέρω πλέον...

Toσο  καιρό βαυκαλιζόσουν με  την ιδέα   της γυναίκας που σε είχε θεοποιήσει..
που  απο όνειρο σε είχε αναγάγει σε πραγματικότητα και αισθανόταν  κυρίαρχος του παιχνιδιού...
ενός  παιχνιδιού που  δεν ήταν  δικό της..που δεν έπαιζε καν..
που γελοιοποιήθηκε τόσες φορές μπροστά σου κι εσυ προσποιοσουν τον ανίδεο...
Tώρα δεν ξέρεις γιατί χάθηκε κι αυτο σ έβγαλε απο το δρόμο σου...



Καημένε μου....
όλοι  χίμαιρες  κυνηγάμε...
πλάσματα της φαντασίας  μας που τα  ντύνουμε με τα όνειρα μας ,τα παίρνουμε απ το χέρι κι ύστερα λησμονούμε πως στην ουσία βλέπουμε  αυτό που θέλουμε  να δούμε...
οι άτυχοι ξυπνάμε  οταν τα όνειρα μας  κατασπαραχτούν απο τους εφιάλτες...
Αλλα πιστεύω πως οι πληγές απο τους άτυχους έρωτες είναι λιγότερο βαθιές απο τις πληγές των απατηλών ερώτων...

Αν μη τι άλλο δε  ζεις στο ψέμα...
Ξέρω...εχω  πολύ δρόμο να βαδίσω και πολλές νύχτες που θα πρέπει  να κοιμηθώ στην αγκαλιά του χρόνου..μέχρι να ανταμώσω ξανά το χαμόγελο μου...

Συντρίβομαι,συντριβή,συντρίμμια  θα απέδιδαν στην κυριολεξία τα συναισθήματα μου...
αλλά η ζωη δεν προγραμματίζεται...
Την ονειρεύεσαι μόνο κι  εύχεσαι να μη σε προδώσει το όνειρο..
Οχι αγάπη μου..δεν ζητάω κάπου να ακουμπήσω...

Δεν μπορώ γιατί δεν θέλω..
Τα δεκανίκια είναι η μεγάλη παγίδα της ζωής..μόνο ο θάνατος ούτε αναιρείται ούτε θεραπεύεται..



Σηκώθηκα αργά και πλησίασα την άκρη του βράχου...
έκοψα έναν κρίνο και το έκλεισα στη χούφτα μου...
Τα άλλα τα  πρόσφερα σπονδή στη θάλασσα που ήθελα να μείνει  μνήμη αγέραστη απ τον καιρό,ακόμη  και τότε που η δική μου θα χάνει τη συνέχεια στις τρύπιες  σελίδες που θα έχει αφήσει το σαράκι του χρόνου...

.Έσφιξα το κρινάκι στην παλάμη μου κι έστειλα  τα  λόγια μου να  σε βρουν....


""Αντίο φίλε....τίποτα δεν  μπορεί να πεθάνει οσο μπορώ να αισθάνομαι..""





..Αποσπάσματα απο το βιβλίο της Θεκλα Χρηστακη 

Το χρώμα της αγάπης δεν είναι πάντα κόκκινο..

6 σχόλια:

  1. Aς το καλό σου... και με τρόμαξες...

    Φιλί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ola ta thelo soy mporo....
    ,,,de mporeis xryso moy na ta kaneis...

    nasai kala...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Πάντα αντιπαθούσα τους αποχαιρετισμούς.."

    κάτι μου θυμίζει...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. δεν πείμενα οτι μιά γυναίκα θα έγραφε έτσι για τον έρωτα..χαίρομαι που σε διαβάζω, που βλέπω τις ονειρεμένες φωτογραφίες και ακούω τα υπέροχα τραγούδια σου....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.
    ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
    ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή










Εγώ..
Είμαι μια συναισθηματική, ανόητη..
Μια μπερδεμένη, αναποφάσιστη
Μια τρελή που δένεται με ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις..
Δένεται με το παρελθόν και αδυνατεί να προχωρήσει..
Ντρέπομαι γι’ αυτή την εμμονή, γιατί βλέπω πως δεν κάνει καλό..
Ακόμη και τα ασήμαντα δεν μπορώ να τα αφήσω πίσω..
Ούτε κακία κρατώ σε όσους με πλήγωσαν με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο..
Ούτε το τέλος αντιλαμβάνομαι όταν έρθει..
Το αρνούμαι και επιμένω να ανάβω τα κεριά που μου σβήνει ο άνεμος..

Είμαι μια αθεράπευτη ονειροπόλα
Κι αν μένω με τα πόδια κολλημένα στη γη, δεν περιμένω λύπηση ή οίκτο
Το δικό μου παραμύθι ακόμα το ψάχνω
Και δεν χαρίζομαι ούτε πουλιέμαι ούτε δανείζομαι..
Είμαι καλά με αυτά που έχω και μ’ εκείνα που κυνηγώ
Πάντα είμαι ειλικρινής και ας έχω να αντιμετωπίσω όλο το ψέμα του κόσμου
Δεν θα αλλάξω για κανέναν που δεν μου μοιάζει
Θα τον εκτιμήσω γι’ αυτό που είναι αλλά δεν μπορώ να του κάνω τη χάρη ν’ αλλάξω
Και ίσως ακόμη κι αν το ήθελα.. δεν νομίζω οτι είναι εφικτό..
Προσπαθώ να εξωθήσω τον κόσμο μου στα άκρα του
Όσο μπορώ για να φτάσω κοντά σε όσα θεωρώ ιδανικά
Κάπου κάπου σκέφτομαι πως θα ήταν πολύ πιο εύκολο
Αν ήμουν διαφορετική..
Αν ήμουν σαν όλους τους άλλους..
Αν τα πέρναγα όλα εύκολα χωρίς να με αγγίζει τίποτα..
Ίσως και να υπάρχουν άτομα εκεί έξω που με βλέπουν έτσι
Εκείνοι που βλέπουν την προσποιητά αδιάφορη μάσκα που φοράω κατα καιρούς
Και με βαφτίζουν αναίσθητη
Μ’ αυτούς δεν θα έπρεπε καν να ασχοληθώ
Μα να που είμαι φτιαγμένη έτσι.. ώστε να με νοιάζει
Όχι, ξέρεις κάτι? Δεν το μετανιώνω αυτό
Ξέρω τι είμαι και δεν θα μπω στον κόπο να το αποδείξω σε κανέναν
Είμαι καλά.. είμαι καλά.. είμαι καλά..
Μα δυσκολεύομαι τόσο να καταλάβω..
Κάποια πράγματα απλά δεν τα χωράει ο νους μου

Τους φοβάμαι τους ανθρώπους που δεν είναι σαν εμένα..

Αλκυόνη Παπαδάκη




47_nw.jpg













Μια γλυκιά βραχνή τσακισμένη μελωδία..


Αφιερωμένη εξαιρετικά... σ' αυτούς που χάθηκαν στους δρόμους της ζωής..





Ίσως... γιατί νόμιζαν... πως η περιπλάνηση έκρυβε την απάντηση που γύρευαν..!


Ίσως... γιατί δε γούσταραν καμιά απάντηση..!


Ίσως... γιατί δεν είδαν πουθενά... κάποιο σήμα για να οδηγηθούν..


κάποιο στέγαστρο... για να κρύψουν... έστω και προσωρινά τα όνειρά τους..!





Ίσως γιατί________ Αγάπησαν πολύ.... !!





AΛΚΥΟΝΗ..

-------------------------
dark.gif

 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.