Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

..Αγαπώ θα πει χάνομαι..

Η ζωή σε αυτό τον κόσμο χωρίς αγάπη δεν είναι μια ...;απουσία;
geuzectb67r3qvnug fantasia -Bild.gif

«Αγάπη;»
«Παρούσα!»
Πρέπει να είναι παρούσα η αγάπη στη ζωή μας.
Πρέπει. Αν δεν είναι όμως;
Μήπως τελικά ολόκληρη τη ζωή μας την αφιερώνουμε στην αγάπη, μήπως γι' αυτόν ακριβώς το λόγο γεννηθήκαμε; 
Ψάχνουμε την αγάπη παντού. Θέλουμε να μας αγαπάνε. Θέλουμε να αγαπάμε
Η αγάπη λένε πως είναι το βάλσαμο για όλα.
Έτσι λένε. Μόνο ...; μόνο που πολύ δύσκολα μπορούμε να εκφράσουμε τι είναι η αγάπη.
Και δεν έχει η αγάπη μια μορφή μόνο. Έχει πολλές, άπειρες ...
Αγάπη προς τον ίδιο μας τον εαυτό, αγάπη μητρική, πατρική, ερωτική, συγγενική, φιλική ...
Όλες οι μορφές της αγάπης, με όποια σειρά προτιμά ο καθένας από μας.
Αγαπώ θα πει χάνομαι.
Χανόμαστε άραγε όταν αγαπάμε; Χάνουμε την ύπαρξή μας;
Και τότε μόνο νιώθουμε ολοκλήρωση; Τότε αγγίζουμε την ευτυχία;
Ως πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που αγαπάει;
Έχει άραγε όρια η αγάπη;broken-heart-red-love.jpg
Πόσες και πόσες ερωτήσεις ...;
Τις ακολούθησα όμως, κολύμπησα μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις που δημιούργησαν κύματα στην επιφάνεια του νου μου.
Και τα κύματα παρέσυραν μαζί τους ήχους και εικόνες, αναμνήσεις και όνειρα, έγιναν ένα με τη μνήμη μου, τη φαντασία, το ασυνείδητο.
«Τι πάει να πει αλήθεια αγαπώ;»
είπα και συνέχισα να κολυμπάω και βούτηξα κάτω από το νερό, ψάχνοντας να βρω μία μία τις λέξεις ,
ακολουθώντας τα χνάρια της αγάπης.
Κόντεψα πολλές φορές να πνιγώ στα αλήθεια, βγήκα στην επιφάνεια να πάρω αέρα κι άλλες φορές άρχισα να ανατριχιάζω, τόσο κρύο ήταν το νερό.
Υπήρχαν στιγμές όμως που ένιωθα να δροσίζομαι, ένιωθα να με χαιδεύει απαλά αυτό το νερό, να κυλάει αβίαστα στην απεραντοσύνη της θάλασσας του νου, να με παρασέρνει.
Μη φοβηθείτε.
Κολυμπήστε παρέα μου κι εσείς, ψάξτε μαζί μου τη σημασία της αγάπης.
Μπορεί και να αξίζει το ταξίδι μας.
Κι αν καταφέρουμε να χαθούμε, τότε κερδίσαμε κάτι πολύτιμο.
Hold_Your_Hands_.jpg


ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΐΡΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.