Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

ότι απόμεινε από την ψυχή μου.

Κάποια μουσική είναι σαν ξυράφι.


Γλιστράει πάνω από τις χειροπέδες της Ψυχής.


Θανάσιμες Επιπτώσεις ..

Σημειώσεις... 

Μνήμες και Παρόν ...

Κι εγώ βρίσκομαι ακόμα εδώ..........σ' αυτή την νύχτα χωρίς φεγγάρι,ενώ το κάπνισμα ενός τσιγάρου στο μπαλκόνι   φαίνεται να έχει γίνει ο τόπος όπου οι πιο παράξενες σκέψεις μου συναντιούνται..
Συνωστισμός στο μυαλό μου.
Το σκοτάδι που απλώνεται πλοκάμια του σιγά-σιγά με τυλίγει...
σέρνεται μέσα μου και ανατριχιάζω...
Αίσθημα τσουχτερού  κρύου..


Στην επόμενη ρωγμή  καταρρέω... διαλύομαι ...γίνομαι σκόνη ...


Ένα σπασμένος άνθρωπος στην καρδιά και την ψυχή...
και το πάθος του μαρτυρίου με καίει ζωντανή.


Παράξενο συναίσθημα διαπερνά Σώμα ...το μυαλό μου ...


Με γεμίζει... Με καταστρέφει....Mε Κατασπαράζει..


Χωρίς χρόνο και χώρο ...

Κάθε πληγή έχει ένα όνομα...


μια θέση.....μια φορά.



Όλες οι πληγές μου   Είναι δικές μου.


Όλες οι πληγές μου ..Είμαι εγω.

Δεν μπορώ να πεθάνω....


όχι και πάλι.






Τα όρια εκλιπαρούν το έλεος.

Δεν μπορώ να βρω λέξεις.... καταναλώθηκαν μέσα στην κατάχρηση.


Κοίτα με. 
Είμαι ο εαυτός μου με την πιο όμορφη μάσκα του.


Ο ιδιος πόνος...οι ίδιες επιθυμίες... Το ίδιο κενό.



Μύρισες  την αναπνοή της μελαγχολίας......;


- Αναγκαστική λες  ; -

Κρύβω περισσότερη μέσα μου.

Μετά από τόσο καιρό κοιτάζω στον καθρέφτηΒλέπω ένα σχήμα.....μια  άγνωστη.... ένα σώμα που δεν είναι δικό μου ...
Δεν μπορεί λεω...
Βλέπω σε αυτό το καθρέφτη θλίψη, μοναξιά και φόβο που έρχεται πάνω μου
Τρέμω..
Όχι, αλήθεια...όχι.... πολύ καιρό πριν δεν ήμουν έτσι...
Όχι, δεν το δέχομαι..

Θέλω να με πάρω μακριά.....σε μια απόδραση που κανείς δεν μπορεί να με δει
Θέλω να είμαι μόνη,
μόνη με τις σκέψεις μου,
μόνη  να με κατανοήσω,
μόνη  με τη θλίψη μου.

Δεν θέλω να μείνω εδώ πια...

Δεν με αποδέχομαι ... Δεν με δέχομαι.


Αφήνω τα πάντα ...


Ναι... η μελαγχολία ξέρει την  μυρωδιά μου.



Προστάτεψε με.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.