Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2011

Στοίχημα ότι...

Κάτι πρέπει να αλλάξει..
Ξέρεις..
Αυτό που είναι καιρό τώρα κάπου μες στο στομάχι. Πρέπει να βρεις τρόπο να το σπρώξεις.
Θα ανέβει στο λαιμό, θα σου κόψει για λίγο την ανάσα και μόλις καταφέρεις να το φτύσεις θα είναι όλα καλύτερα.

Στοίχημα ότι θες.
Ξέρω πως θες.

Το θέμα είναι να το βρεις.
Ξέρεις που το φυλάς. Ξέρεις όμως ποιο απ όλα είναι αυτό που σε αηδιάζει?
Ξέρεις ποιο απ όλα ανακατεύει ολόκληρο τον κόσμο σου για άλλη μια φορά?
Σκοτάδι φίλε μου καλέ.
Ακόμα μια φορά.
Στα σκοτεινά καλείσαι να ψάξεις τα άντερα σου για να βρεις τι πρέπει να διώξεις.
Σκέψου λίγο..
Τα χειρότερα μυστικά τα φυλάς στο σκοτάδι, μέσα σου.
Άρα μόνο δίκαιο είναι να ψάξεις μέσα σε αυτό.
Χωρίς βοήθεια.

Στοίχημα ότι φοβάσαι.

Τι θα βρεις
Αν θα το βρεις
Αν θα το αντέξεις και αν θα καταφέρεις να το βγάλεις.
Πολλά μαζεύτηκαν.
Πάρα πολλά.
Και κάθε μέρα στο κλείσιμο της σελίδας στέκεται ένα από αυτά να σου θυμίζει τι τέρατα κρύβεις.
Τι τέρατα είδες.
Τι τέρας είσαι?

Στοίχημα ότι δεν είσαι.
Στοίχημα ότι πρέπει να σου το αποδείξεις.
Ξέρω.
Γιαυτό ψάχνεις.

Κι αν τα τέρατά σου έχουν βγάλει ρίζες τεράστιες από αυτές που δε μπορεί κανείς να ξεριζώσει?
Τότε τι?
Σε βλέπω να περπατάς με το ξυλάκι σου στο χέρι και γελάω.
Με κάνεις να γελάω.
.....Τόσο λίγο αυτό το ξυλάκι.
Για τέτοια τέρατα.

Στοίχημα ότι το γνωρίζεις ήδη.

Τι να σου πω ...
Θα σε αφήσω μόνο σου αυτή τη φορά. Να περπατήσεις, να γδαρθείς, να πολεμήσεις.
Εκεί.
Εσύ και το ξυλάκι στα σκοτάδια.
Κι αν τα καταφέρεις ρε ....
Να τα καταφέρεις γιατί θέλω να σε δω.
Να σε δω θέλω για να με πείσεις πως υπάρχεις.
Γιατί από τότε που σε ξέρω φίλε μου..το μόνο τέρας είσαι εσύ.
Και θέλω να αλλάξεις.

Βέβαια το αν θα γίνει αυτό παραμένει ένα στοίχημα...



http://humandot.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.