Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

τετρ-ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑ να σε κερδίσω..


Σου χτίζω σπίτι
κι εσύ το σκάς
και αλητεύεις σε άστεγες θεωρίες
με γνώμονα ευθυγραμμισμένης αλητείας
ένα χέρι που δείχνει Ορίζοντες Ατίθασου Εαυτού...

Σε ακολουθώ με βήμα που τρίζει,
μα σκορπίζεσαι σε πάρκα φυλλοβόλα...

Τρέχω..
μαζεύω ρινίσματα,
φύλλα και πέταλα
του Εαυτού σου...

Σε συναρμολογώ,
μα πάλι σε χάνω...

Αλήτης του δρόμου,
σαν στίχος της στιγμής,
να πίνεις χειμώνες με βότκα σκληρή,
που καίει τα λόγια σου,
που κυλά αυθάδικα στο αίμα
και κοροϊδεύει τη Λογική των Συμπερασμάτων...

Πως να σ' αγαπήσω παράλογα?..
Πως ν' αλλάξω μεθόδους?..

Μου είπαν οι παλιοί
σπίτι να χτίσω
Όνειρα να περιφρουρήσω με πείσμα,
μία καρδιά να κερδίσω Δική μου...

Τώρα δε μου φτάνει η Καρδιά σου,
αυτός ο Χαρταετός ο Λεύθερος Ίκαρος
που καίγεται Γυμνός στο Φως...

Θέλω το Βήμα σου που Αλητεύει,
που στραβοπατά σαν πίνεις Πανσέληνες Ευτυχίες,
που χορεύει ακόμη και στο Θάνατο επάνω...

Αλητεύεις..
σε βρήκα να τριγυρνάς γυμνή από Μνήμες
σε ένα Ναρκοπέδιο Επανάληψης Λαθών..

Πώς να σου μάθω ίσια περπατισιά
όταν στο 0 φιδίσια βαδίζεις?...
Ομόκεντρη έγινες
κι εγώ τετρ-Αγωνίστηκα να σε Κερδίσω...

Γκρεμίζομαι..
αυτό είναι Αγάπη..
Αφού με τόσα, δεν ήρθες...
θα έρθω εγώ..
στο εκεί σου..

Γκρεμίζομαι...
και αλητεύω στα στέκια σου..





Αλήτης γίνομαι
πρώτος του Κύκλου σου φονιάς του Εαυτού του...



με το Θάνατο Κέρδισα
μία Ζωή μαζί σου..




Αλητεύοντας.






Κάκια Παυλίδου

4 σχόλια:

  1. Η λέξη Ακούω είναι τόσο κοντά στην λέξη Αγάπη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. τετρ-Αγωνιστηκα να σε Κερδίσω...

    ΜΟΝΟ αυτο.... ματια μου!!!


    ΦΙΛΙ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Παν-Εμορφο!

    την καλησπερα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.