Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Τα ταξίδια της ζωής μας.....




Ξεκινάμε,φεύγουμε για μακριά....κάνουμε σχέδια να εξερευνήσουμε όλη τη ζωή,
και πάντα στο ίδιο σημείο ξαναγυρνάμε.





Αράζουμε στην κόγχη ενός ονείρου που έμεινε εκεί και μας περίμενε....

Κι εμείς που νομίσαμε πως το όνειρο μας ακολουθούσε!

Κι άντε πάλι καινούρια σχέδια για μακρινά ταξίδια,για καινούργια τοπία,

κι άντε πάλι ν αρματώνουμε τ όνειρο σίγουροι αυτή τη φορά πως θα μας ακολουθήσει.







 Αν ρίχνει ζαριές όπως λένε ο Θεός εμείς τρέχουμε ξοπίσω κουνάμε την ουρά μας σαν χαζοχαρούμενα κουτάβια μαζεύουμε τα ζάρια και του τα ξαναχώνουμε στα χέρια με λαχτάρα!




Υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν ως το τέλος τους κρατώντας μέσα στην ψυχή τους ένα βουλωμένο γραμμα.
Περπατούν στο δρόμο τους φορτωμένοι τα λάφυρα της νίκης τους τ απομεινάρια της ήττας τους τα πολύτιμα πετράδια της ευτυχίας τους τις νυχιές από τα σημάδια του πόνου τους.
Περνούν μπροστά από το ταχυδρομείο της ζωής και μόλις φτάσουν εκεί,γυρίζουν αλλού το πρόσωπο τους.
Βιάζονται .
Πάντα κάτι έχουν να κάνουν πιο σημαντικό.Συνεχώς αναβάλλουν.
Ξεχνούν να συμπληρώσουν τα στοιχεία στο φάκελο....
τον αποστολέα,τον παραλήπτη "αυτόν κυρίως",τη διεύθυνση....
Και κυλάει ο χρόνος...
 και το γραμμα κιτρινίζει.


Ξεθωριάζει.

 Παραπέφτει.




Ένα παραμύθι λέει
πως τα βότσαλα της θάλασσας είναι τ ανείπωτα μυστικά των ανθρώπων.


Άλλα γυαλιστερά και πολύχρωμα σαν πολύτιμες πέτρες ,

 άλλα στρογγυλά και λεία ,άλλα με σκαλίσματα και παράξενα σχέδια ,

 άλλα θαμπά και άχρωμα και άλλα αιχμηρά
 σαν λάμες μαχαιριών.









Αχ...Γιατί μου βάζεις Θε μου τέτοιους γρίφους;
Εγώ μόνο την ομορφιά σου έμαθα ν αναγνωρίζω.
Μόνο τη μουσική της σιωπής σου έμαθα ν ακούω.
Το σκοτεινό σου πρόσωπο,πως να το ψηλαφίσει η ψυχή μου.....

Αποσπάσματα από το βιβλίο  Αν ήταν όλα....αλλιώς.
Α.Παπαδάκη.

2 σχόλια:

  1. "Αχ...Γιατί μου βάζεις Θε μου τέτοιους γρίφους;
    Εγώ μόνο την ομορφιά σου έμαθα ν αναγνωρίζω.
    Μόνο τη μουσική της σιωπής σου έμαθα ν ακούω.
    Το σκοτεινό σου πρόσωπο,πως να το ψηλαφίσει η ψυχή μου.."

    Σκεφτηκες ποτε οτι μεσα απ' αυτους τους γριφους θα γνωρισεις και την ασχημη πλευρα του? κατανοωντας λοιπον και τις δυο οψεις, θα μπορεις να ψηλαφισεις και τη σκοτεινη του μορφη.

    Την καλησπερα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.