Για της Παλιές Αγάπες μη μιλάς...

Σβησμένα φεγγάρια.

2012-01-25T19:08:00.000+02:00

Για μεγάλο διάστημα μετρούσα τα χρόνια με σβησμένα φεγγάρια, ελπίζοντας παράλληλα
για το φωτεινό πρόσωπο της ζωής.

Οι δικές μου μέρες έλαμψαν όταν γνώρισα την αληθινή αγάπη.

Όσα πέρασα στο παρελθόν με έκαναν δυνατή, ανθεκτική στον πόνο.

Τον δύσκολο δρόμο δεν τον φοβάμαι.

Το σκοτάδι δεν αντέχω, αυτό που με αποπροσανατολίζει από τον προορισμό μου.

Και είμαι έτοιμη να κάνω ό,τι χρειαστεί για να φέρω πάλι το φεγγάρι ολόγιομο στον δικό μου ουρανό.

Γιώτα Φώτου

στις απογειώσεις μας.

2012-01-24T18:26:00.000+02:00

................

Φτηνά τσιγάρα.

2012-01-22T22:35:00.000+02:00

-Μα γιατί δεν φαίνονται τα αστέρια ;

-Τα κρύβουν τα φώτα της πόλης.

-Και γιατί δεν τα σβήνουν ;

-Οι άνθρωποι φοβούνται… προτιμούν μια φωτισμένη πόλη.

(από την ομώνυμη ταινία )

Σεισάχθεια!

2012-01-18T20:17:00.000+02:00

αφού εγώ νιώθω πως είσαι εδω, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...

Στην αρχαία Αθήνα ήταν ο νόμος του Σόλωνα που απελευθέρωσε όσους είχαν υποδουλωθεί

λόγω χρεών.

Στη ζωή και στον έρωτα,είναι ο νόμος της δύναμης που ελευθερώνει όσους έχουν υποδουλωθεί στο φόβο:

δεν υπάρχουν κανόνες και, αν υπάρχει αλήθεια, το σημαντικό δεν είναι να την ανακαλύψεις, αλλά να απελευθερωθείς απ' αυτή.

(Εύα Ομηρόλη, Σεισάχθεια)

Ακόμα κι αν δεν υπήρχες,εσένα ακριβώς θα είχα επινοήσει.

Πότε θα με μάθεις;

2012-01-11T21:16:00.000+02:00

Κάποτε ήμασταν τόσο κοντά ο ένας στον άλλο μέσα στη ζωή που τίποτα δε φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδερφοσύνη μας..

και μόνο ένα γεφυράκι υπήρχε ανάμεσα μας.

Ακριβώς τη στιγμή που πήγαινες να ανέβεις σε αυτό σε ρώτησα:

«Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι για να με συναντήσεις;» - και τότε έπαψες πια να το θέλεις•

κι όταν σε παρακάλεσα ξανά έμεινες σιωπηλός.

Από τότε βουνά κι ορμητικοί ποταμοί κι ό,τι άλλο χωρίζει κι αποξενώνει μπήκαν ανάμεσά μας•

κι ακόμα κι όταν το θέλαμε, δεν ήταν μπορετό να συναντηθούμε!

Μα όταν θυμάσαι τώρα εκείνο το μικρό γεφυράκι δεν έχεις πια λόγια -

μόνο λυγμούς και απορία.

Friedrich Wilhelm Nietzsche

Πόσο κοστίζει η βροχή;

2012-01-06T00:09:00.000+02:00

Σαν ουρλιάζει ο λύκος της μοναξιάς.... καραδοκούν οι μνήμες

"Με ρωτάς τι χρώμα έχει ο έρωτας".

"Και λοιπόν;"

"Είναι χλωμός".

"Μα μου είπαν πως έχει χρώμα κόκκινο".

"Σε γελάσανε.

Απλώς τον βάφουνε μ' αυτό το χρώμα"...

.............................

Χρυσηίδα Δημουλίδου

Οι δυνατοί θέλουν....οι αδύναμοι ελπίζουν.

2011-12-27T20:51:00.003+02:00

Αυτοπεποίθηση λέγεται εκείνη η ήρεμη αίσθηση σιγουριάς που έχεις,

λίγο πριν σπάσεις τα μούτρα σου.

Πες μου αν με θυμάσαι...

2011-12-22T20:48:00.001+02:00

-------------------

Έπιασε τα γέρικα χέρια της μάνας της και τα σκέπασε με τα δικά της.

«Πώς με λένε;» έκανε την αγωνιώδη ερώτηση.

«Θυμάσαι; Πες μου… με θυμάσαι;»

Περίμενε με κομμένη την ανάσα, θαρρείς κι από την απάντηση εξαρτιόταν η ύπαρξή της.

Η Χαρά ξερόγλειψε τα χείλη αργά.

«Ιφι… Ιφι…» ψέλλισε τέλος και τα δάκρυα κύλησαν απ’ τα μάτια της κόρης.

Δόξα τω Θεό...

Η μάνα της δεν την είχε ξεχάσει…

Σόφη Θεοδωρίδου

~Καλα Χριστούγεννα ~

2011-12-03T10:45:00.000+02:00

Καθώς τα Χριστούγεννα πλησιάζουν ,σ' ενα κόσμο που μιλάει συνεχώς για κρίση και αγωνιά....

.... εγώ ....

όσες ευχές βάζει ο νους σας κρεμώ στ' αστέρια για να τις μαζέψετε σιγά σιγά όλες...

Ευχές Χριστουγέννων και Ευχές για την Πρωτοχρονιά αφιερωμένες από την καρδιά μου σε όλους όσους αγαπώ και δεν βρίσκονται κοντά μου!.

El Amor.

2011-11-16T14:32:00.000+02:00

-Θα φύγω, είπε ένα πρωινό μια λέξη,

-ουφ, βαρέθηκα στη γειτονιά του Αλφα

-Τρελάθηκες; τη μάλωσαν οι γείτονες,για σοβαρέψου λίγο, η θέση είναι σου εδώ, μαζί μας...
Αυτά κι άλλα πολλά της έλεγαν μα εκείνη έκανε πως δεν άκουσε
Φόρεσε τα καλά της και μια και δυο ξεκίνησε...

-Γύρνα πίσω, α γ α π ώ .....έεει... γύρνα πίσω...
Ήταν η λέξη ΑΓΑΠΩ.

Μεσάνυχτα και κάτι γλίστρησε αθόρυβη στη γειτονιά του βήτα
Βάσανα, βογκητά, βουή εδώ,
Της μαύρισε η καρδιά στη γειτονιά του Βήτα

Άνοιξε βήμα και τσουπ...

Να’τηνε στη γειτονιά του Γάμα

Ούτε κι εδώ της άρεσε...

Στη γειτονιά του Δέλτα ξάπλωσε αποσταμένη στον ίσκιο κάποιου δέντρου
Είπε να ονειρευτεί και ονειρεύτηκε να σεργιανούνε με πανσέληνο σ' ένα λιβάδι ασημί
Κι ήταν καλό σημάδι!

Κολύμπησε στη θάλασσα του Θήτα ύστερα
Και μάζεψε μια αγκαλιά λουλούδια στου Λάμδα τα λιβάδια

Αύγουστος μήνας κι άνθησαν στο πέρασμά της τα λουλούδια
Κι ήταν κι αυτό καλό σημάδι!
Μια αγκαλιά λουλούδια...

"Σε ποιον να τα χαρίσω;" συλλογίστηκε, "μια αγκαλιά λουλούδια και δεν έχω κανέναν"
Τότε κατάλαβε, πρώτη φορά, πως ήταν μόνη...
Πως μοναξιά, ίσως, πήγαινε να πει να τριγυρνάς δίχως σκοπό με μια αγκαλιά λουλούδια

Μπαινόβγαινε ανόρεχτα στις γειτονιές τώρα

Απ' όπου πέρναγε "μείνε μαζί μας, αγαπώ" της έλεγαν...

Μια λέξη της ψιθύρισε "α γ α π ώ σε θέλω"

"Κοίταξέ με, α γ α π ώ" της λέει μια άλλη

Μα το α γ α π ώ ήταν αλλού...

Μόνο σκεφτότανε πώς θα τη βρει τη λέξη που της ταίριαζε...

Κι όταν την έβρισκε, αν την έβρισκε,αλήθεια πώς θα καταλάβαινε πώς ήταν αυτή και όχι άλλη;
Έπρεπε να τη συναντήσει πριν μαραθούνε τα λουλούδια

Έτσι έπρεπε να γίνει κι έτσι έγινε...

Μια νύχτα που έσταζε φεγγαρόφωτο ξεστράτισε στη γειτονία του σίγμα
Κάτι της έλεγε: εδώ, εδώ...

Και ξαφνικά άρχισε η καρδιά της να ΧΟΡΕΥΕΙ μ' ένα γλυκό ρυθμό κάτι σαν θρόισμα μαζί και φλοίσβος...

Ήταν μια λέξη τόση δα, και το 'νιωσε αμέσως πως αυτή ζητούσε...

Μόνο αυτή...

-Πώς σε λένε;

-Σε.

-Σκέτο Σ ε;

-Ναι, σκέτο. Και σένα;

-Α Γ Α Π Ω.

Με μια υπόκλιση της γέμισε την αγκαλιά λουλούδια…

Κι εκείνη, με φωνή που λίγο έλειψε να σβήσει, τη ρώτησε
-Και γιατί διάλεξες εμένα;

-Γιατί είσαι συ, γιατί 'μαι εγώ,
γι' αυτό...!

Γι' αυτό, λοιπόν τη μια νύχτα ήρθανε κοντά,την άλλη ακόμη πιο κοντά,
την τρίτη γίναν ένα και μείναν έτσι...

Μοιράζονταν στα δύο ένα πορτοκάλι,ένα κρουασάν,
κι ένα φαρφουρένιο γέλιο μοιράζονταν στα δύο,φορούσανε το ίδιο κόκκινο πουλόβερ

Κι ένα σωρό άλλα πράγματα...
Κι ένα πρωί, χαράματα,τρυπώσανε στη γειτονιά του δέλτα
να σβήσουνε το Δεν.

Περνώντας απ' το λάμδα μουτζούρωσαν στα γρήγορα το Λίγο
και πήρανε μαζί τους το Πολύ, το Πάντα ...

Ύστερα, ζωγράφισαν ένα μεγάλο θαύμα θαυμαστικό,το φούσκωσαν σαν αερόστατο

και ταξιδεύουν από τότε σ' ερωτικές ιστοριούλες με…

Καλό Τέλος!

Χρήστος Μπουλώτης

Νάρκισσος και Ηχώ.

2011-11-06T22:19:00.000+02:00

- Ποια είσαι εσύ που γελάς και κλαις μέσα στα φύλλα?
- Αχ μείνε!
- Αν σ' αρέσει η φωνή μου..
- ...........

-Χα χα χα..μιλάω..

- Χα χα χα...γελάω..

- Μα ποια είσαι?
- Ποιος είσαι?

- Με λένε Νάρκισσο. Νάρκισσο Μοναχό
- Κι εμένα Ηχώ..

- Είσ' όμορφη?
- Όμορφη..

- Ήθελα να δω τα μάτια σου
- Αχ τα μάτια σου..

- Τα χείλια σου
- Αχ τα χείλια σου..

- Πως το πες τ' όνομά σου?
- Τ' όνομά σου..

- Είπα Νάρκισσος
- Α, Νάρκισσος..

- Δεν είναι και τόσο όμορφο όνομα..
- Αχ, όμορφο όνομα..

- Λίγο φτωχό
- Εμένα Ηχώ..

- Θέλω να σε ρωτήσω Ηχώ αν περνάει η στράτα εδώθε..
- Εδώθε..

- και που θα φτάσω αν την πάρω απ' εδώ να?
- Πουθενά..

- Πουθενά?
- Πουθενά

- Παράξενο. Τρεις μέρες περπατάω και τώρα εσύ μου λες
πως σταματάει η στράτα και πως άλλο δεν μπορώ να πάω?
- Εγώ σ' αγαπάω..

Είπες μ' αγαπάς?
- Μ' αγαπάς?

- Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ
- Το πα εγώ!..

- Και που με ξέρεις? Εγώ δε σε ξέρω..
- Εγώ σε ξέρω!

- Εγώ σε ξέρω μοναχά απ' τη φωνή σου
- Άκουσα στα λαγκάδια τη φωνή σου..

- Χθες το βράδυ τραγούδησα μακρυά στις φτέρες
- Σ' άκουσα στις φτέρες..

- Είμαι πολύ λυπημένος..
- Λυπημένος?..

- Θέλω να βρω κάτι που να τ' αγαπάω..
- Εγώ το βρήκα..σ' αγαπάω..

- Κανείς δεν νοιώθει μέσα μου τι νοιώθω
- Εγώ σε νοιώθω..

- Ό,τι αγάπησα ως τώρα, το παράτησα. Το πιστεύεις?
Κράτησε τόσο λίγο. Τόσο λίγο!
- Τόσο λίγο..

- Έχω ένα μικρό δαίμονα μέσα μου που τα γκρεμίζει όλα, σε μια στιγμή.
Ό,τι αγαπάω φτερουγίζει και φεύγει.
Ότι αγγίζω χάνεται. Γι αυτό τραγουδάω τη νύχτα...
- Σ' άκουσα τη νύχτα..

- ...θλιμμένα..
- Αχ να τραγούδαγες για μένα..

- Γι αυτό περπατάω τη μέρα, μέχρι να λυθούν τα γόνατά μου
και να πέσω καταγής.
- Αχ να σ' αγκάλιαζα στη Γης..

- Η πρώτη μου αγάπη ήταν ένα πουλί.
Μα σαν έμαθα το τραγούδι του το βαρέθηκα.
Ύστερα αγάπησα μιαν όμορφη που η ομορφιά της μάραινε τα λουλούδια.
Μα σαν έγινε δικιά μου τη βαρέθηκα.
Έπειτα αγάπησα τα όμορφα λόγια,
τα νυχτιάτικα τραγούδια και τις κρυφές σκέψεις.
Μα κι εκείνα γρήγορα τα βαρέθηκα.
Πέρασα πάνω απ' όλα,
καλπάζοντας σαν να μουνα καβάλα, πάνω σ' ένα μανιασμένο άσπρο άλογο
που όλο έτρεχε και πουθενά δε στεκόταν,
να πάρω λίγη ανάσα και να βρω λίγη χαρά!
- Δεν υπάρχει χαρά..

- Αλίμονο αν δεν υπάρχει χαρά για μένα..
- Ούτε για μένα..

- Γιατί όταν γελάω γελάς και όταν κλαίω κλαις?
- Πονάω όταν κλαις..

- Παράξενα εσύ συμπονάς τον ξένο πόνο..
- Πες μου τι χρώμα έχουν τα μάτια σου και τα μαλλιά σου?
- Σαν τα δικά σου..

- Κι η φωνή σου?
- Σαν τη δική σου..

- Εγώ δεν έχω ταίρι στον κόσμο να μου μοιάζει..
Με λένε Νάρκισσο. Νάρκισσο Μοναχό.
- Κι εμένα Ηχώ...

....

άγνωστος ο συγγραφέας.

Τα Ελεύθερα Πνεύματα .

2011-11-02T01:13:00.000+02:00

Στοίχημα ότι...

2011-10-28T15:53:00.000+03:00

Κάτι πρέπει να αλλάξει..
Ξέρεις..
Αυτό που είναι καιρό τώρα κάπου μες στο στομάχι. Πρέπει να βρεις τρόπο να το σπρώξεις.
Θα ανέβει στο λαιμό, θα σου κόψει για λίγο την ανάσα και μόλις καταφέρεις να το φτύσεις θα είναι όλα καλύτερα.

Στοίχημα ότι θες.
Ξέρω πως θες.

Το θέμα είναι να το βρεις.
Ξέρεις που το φυλάς. Ξέρεις όμως ποιο απ όλα είναι αυτό που σε αηδιάζει?
Ξέρεις ποιο απ όλα ανακατεύει ολόκληρο τον κόσμο σου για άλλη μια φορά?
Σκοτάδι φίλε μου καλέ.
Ακόμα μια φορά.
Στα σκοτεινά καλείσαι να ψάξεις τα άντερα σου για να βρεις τι πρέπει να διώξεις.
Σκέψου λίγο..
Τα χειρότερα μυστικά τα φυλάς στο σκοτάδι, μέσα σου.
Άρα μόνο δίκαιο είναι να ψάξεις μέσα σε αυτό.
Χωρίς βοήθεια.

Στοίχημα ότι φοβάσαι.

Τι θα βρεις
Αν θα το βρεις
Αν θα το αντέξεις και αν θα καταφέρεις να το βγάλεις.
Πολλά μαζεύτηκαν.
Πάρα πολλά.
Και κάθε μέρα στο κλείσιμο της σελίδας στέκεται ένα από αυτά να σου θυμίζει τι τέρατα κρύβεις.
Τι τέρατα είδες.
Τι τέρας είσαι?

Στοίχημα ότι δεν είσαι.
Στοίχημα ότι πρέπει να σου το αποδείξεις.
Ξέρω.
Γιαυτό ψάχνεις.

Κι αν τα τέρατά σου έχουν βγάλει ρίζες τεράστιες από αυτές που δε μπορεί κανείς να ξεριζώσει?
Τότε τι?
Σε βλέπω να περπατάς με το ξυλάκι σου στο χέρι και γελάω.
Με κάνεις να γελάω.
.....Τόσο λίγο αυτό το ξυλάκι.
Για τέτοια τέρατα.

Στοίχημα ότι το γνωρίζεις ήδη.

Τι να σου πω ...
Θα σε αφήσω μόνο σου αυτή τη φορά. Να περπατήσεις, να γδαρθείς, να πολεμήσεις.
Εκεί.
Εσύ και το ξυλάκι στα σκοτάδια.
Κι αν τα καταφέρεις ρε ....
Να τα καταφέρεις γιατί θέλω να σε δω.
Να σε δω θέλω για να με πείσεις πως υπάρχεις.
Γιατί από τότε που σε ξέρω φίλε μου..το μόνο τέρας είσαι εσύ.
Και θέλω να αλλάξεις.

Βέβαια το αν θα γίνει αυτό παραμένει ένα στοίχημα...

http://humandot.blogspot.com

Κανένα τέλος δεν έχει λόγια.

2011-10-25T01:10:00.000+03:00

Mea culpa

2011-10-23T15:15:00.001+03:00

«Θέλω να σε δω να σέρνεσαι»

2011-10-18T00:44:00.000+03:00

Όταν ήμουν μικρή, κάθε φορά που γύριζα από το σχολείο, δαρμένη, πληγωμένη, με λυμένη τη ζώνη της ποδιάς και την καρδιά κομμάτια από άσπονδη φίλη, η μάνα μου έλεγε «δείξε ανωτερότητα».

Δεν είχε σημασία αν το δίκιο μου ήταν βουνό, αν ήμουν εγώ η αδικημένη.
Η μάνα μου τόνιζε «Δείξε ανωτερότητα. Μην κάνεις καυγάδες και υστερίες, δεν κερδίζεις τίποτα».
Αυτή η «ανωτερότητα» με την οποία μπολιάστηκα από μικρή, με ακολούθησε στη ζωή μου πιστή σαν σκύλος, σε όλες τις σχέσεις μου.
Ό,τι και να μου έκανες, είτε με πρόσβαλες, είτε με έβριζες, είτε μου την έφερνες, έκανα πως δεν καταλάβαινα, δεν μιλούσα, δεν κρατούσα κακίες, δεν περνούσα στην επίθεση. Απλά απομακρυνόμουν με μια στωικότητα, με μια σιωπή οσιομάρτυρα που – το παραδέχομαι - με ερέθιζε ψυχολογικά.
Ο άλλος μου πέταγε το μπαλάκι, σαν να μου έλεγε «έλα να σφαχτούμε» κι εγώ το άφηνα να κυλήσει στο πάτωμα και έφευγα από το γήπεδο.
Το μήνυμα που -υποτίθεται - ήθελα να στείλω, ήταν πως δεν ασχολούμαι με ποταπά, καθημερινά, δεν φθείρομαι με καυγάδες, είμαι ανώτερη, μεγαλόψυχη και άμα λάχει σε συγχωρώ κιόλας, έτσι για να μάθεις.
Ωστόσο οι άλλοι, λάμβαναν το μήνυμα μιας άτακτης υποχώρησης, μιας μη περιχαράκωσης των προσωπικών μου ορίων.
Ήμουν ένα ξέφραγο αμπέλι, έτοιμο για καταπάτηση. Ουσιαστικά, αυτό που έκανα ήταν να παραιτούμαι από τη δύναμή μου.
Μέχρι που ήρθε ο μεγάλος έρωτας.
Εκεί πια, τα έδωσα όλα. Έμεινα οικιοθελώς ακάλυπτη. Εκτεθειμένη. Ένας κινούμενος στόχος που έλεγε «χτύπα εδώ».
Ποιος μου έφταιγε; Όταν αφήσεις το πορτοφόλι σου με τα λεφτά να ξεχειλίζουν στο τραπέζι ενός εστιατορίου και φύγεις, πόσους κλέφτες δημιουργείς;
Έζησα όλα τα ψυχολογικά δεινά που μπορείς να ζήσεις σε μια κακή σχέση, κρατώντας την ανωτερότητα ως σημαία.
Έβλεπα τα λάθη και τα έκανα γαργάρα, ήμουν πάντα πρόθυμη να συμβιβαστώ, να συγχωρήσω, να καταλάβω και να κάνω τα πάντα εκτός από καυγάδες, μέχρι που έβγαλα τα πρώτα ψυχοσωματικά.
Πόδια και χέρια, γέμισαν κόκκινες στάμπες. Πήγα σε δερματολόγο ο οποίος με ρώτησε διακριτικά «τι σταυρό κουβαλάω» και μετά σε ψυχολόγο.
Δύο χρόνια είχα γίνει ένα με τον καναπέ της, για να καταλάβω πως η «ανωτερότητα» είναι ένα είδος παθητικής επίθεσης προς τον εαυτό μου.
Γιατί, δεν γίνεται να θες να νιώσεις καλύτερος από τον εσφαλμένο.
Δεν είναι νορμάλ να σε προσβάλλει/προδίδει/απατά ο άλλος και να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να σκεφτεί το πλέον ανθρώπινο «Θέλω να σε δω να σέρνεσαι», που υπογραμμίζει και ο Ρουβάς.

Οι ΜΕΝ και οι ΖΕΝ - Έλενα Καραμίχαλου

«Να, να , να!…»

2011-10-15T11:39:00.000+03:00

- Να!

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Ο απέναντι με ακούει με απορία και μετά,

«Να κι αν είναι κι αν δεν είναι» μου απαντά.

«Να, να , να!…»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Είναι τα οράματα που λείπουν

«διότι», «δεν» και τα λοιπά,

είν’ ο φόβος, όχι τίποτα σπουδαίο φυσικά,

μα που μας κάνει ξαφνικά,

για ό,τι υπάρχει ένα γύρω να μη δίνουμε μια

και «Να, να , να!…»

Για τα παιδιά που περιμένουν κι ελπίζουν

νύχτα μέρα με παυσίπονα και ηρεμιστικά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε? Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!…»

Για τους φαντάρους που ονειρεύονται τις νύχτες

κι έναν ύπνο ανεξύπνητο κοιμούνται στη σκοπιά,

μήπως έχουμε κάτι να πούμε? Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!…»

Κάθε φορά που η ζωή μας ακριβαίνει.

Τι περίεργη λιτότης! Δύο μέτρα, δύο σταθμά.

Nα!

«Η Ελλάδα μας πληγώνει»*. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!…»

Εμένα πάντως η Ελλάδα με μουντζώνει,

όμως εσένα πονηρούλη σε πληρώνει τελικά,

μου αγοράζεις ένα ύφος ακριβά ή φτηνά

και «Να, να , να!…»

Αυτοκράτορας σκοτώνει τη μαμά του – λέει –

διαγράφονται οι λέξεις ’γιος – Μέγας και τα λοιπά.

Ιστορίες θα λέμε τώρα? Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!…»

Τετρακόσια χρόνια φάγαμε τους Τούρκους.

Συνηθίσαμε και τρώμε και τους Έλληνες μετά.

Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!…»

Όλα αλλάζουν, ξαναλλάζουν κι αλαλάζουν.

Ένας κόσμος σαν κοπάδι αλαφιασμένο τριγυρνά.

Οι κερκίδες τι σημαίνουν? Ε, καλά.

Εμείς «Να, να , να!…»

«Το μυαλό μου είναι σε φάση να σαλτάρει».

Τουτ’ η φράση μου ‘χει μείνει από τα Νέα Ελληνικά.

«Πολυτέλειες» θα μου πείτε. Ε, καλά!

Εμείς «Να, να , να!…»

Ιδού λοιπόν η εποχή των συμπλεγμάτων.

Ο απέναντι με ακούει, με κοιτάζει και μετά

«Πόση αλήθεια κρύβει τουτ’ η ιστορία μου απαντά».

Κι εκεί τελείως ξαφνικά,

Μου θυμίζει κάτι λόγια - κάτι λόγια γνωστά –

ωραία κι αληθινά.

«Το λουλουδάκι αυτό δεν ήταν για μας.

Το κόψαμε, το φάγαμε και το φτύσαμε μετά».

αλλά για τέτοια θα λέμε τώρα? Ε, όχι δα!

Εμείς «Να, να , να!…»

Δήμος Μούτσης

Με λένε Ελλάδα..

2011-10-12T00:44:00.000+03:00

Σου μιλάω ψιθυριστά να μην μας ακούσουν.
Θα σου πω και εγώ την ιστορία της καταστροφής μου.
Με λίγα λόγια.
Κάποτε είχα μια συναίσθηση της ιστορικής αξίας μου, ήμουν πτωχή πλην τίμια.
Πολέμαγα για να μεγαλώσω.
Πολέμαγα για τους Βαλκανικούς. Πολέμαγα για τη μεγάλη ιδέα στη Μικρά Ασία.
Έστω και αν έσπασα τα μούτρα μου δεν το έβαλα κάτω.
Πολέμαγα στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο και αντιστεκόμουν.
Ξυπνούσαν μνήμες που με συνέδεαν με το παρελθόν.

Μετά άρχισε ο ξεπεσμός μου.
Ο γελοίος εμφύλιος των αριστερών με τους δεξιούς που σφάζονταν με τα κονσερβοκούτια.
Η ανοικοδόμηση με τις γελοίες πολυκατοικίες, η πιο άσχημη πρωτεύουσα σε όλη την Ευρώπη.

Η Χούντα.
Το ΠΑΣΟΚ.
Τα λαμόγια στην εξουσία.
Το Τσοβόλα δώσ' τα όλα.
Ο Κοσκωτάς.
Ο Μητσοτάκης.
Οι κοριοί.
Το χρηματιστήριο του '99.
Όλοι αυτοί που δεν μπήκαν φυλακή.
Μαζί και οι παπαγάλοι.
Ο Σημίτης με τον Κόκκαλη και τον Μπόμπολα.
Οι λιμουζίνες και τα μπουζούκια σε μια χώρα που δεν παράγει τίποτα.
Τα δανεικά. Τα δανεικά. Τα δανεικά.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι λαϊκιστές στην εξουσία.
Πράσινοι και μπλε.
Διορίστε, διορίστε, χώστε, φάτε, με ξεσκίσανε φιλαράκι.

Οι συνδικαλιστές.
Οι ληστοτραπεζίτες.
Οι Αλβανοί και οι σφαγές.
Οι χουλιγκάνοι και τα επεισόδια.
Οι κουκουλοφόροι και οι κουλτουριάρηδες αριστεροί της πλάκας υποστηρικτές τους.
Οι αριστεροί με τις δεξιές τσέπες στην ΕΡΤ.

Οι υπουργοί και οι μίζες.
Η Ζίμενς, ο Τσουκάτος, ο Αλογοσκούφης.
Ο μπουνταλάς κρεμανταλάς Καραμανλής, ο άχρηστος.
Οι εισαγγελείς που δεν έβαλαν κανέναν στη φυλακή.
Οι τρομοκράτες που έπιασαν τη 17Νοέμβρη η οποία ήταν λιγότερο τρομοκρατική από το Σύστημα που με τρομοκρατεί φιλαράκι.

Είμαι μία βιασμένη τρομοκρατημένη.
Μου κλοτσάνε τα ομόλογα λες και είναι σκατά, με έχουν κάνει σκουπίδι.
Με κράζουν οι Γερμανοί, με κράζουν σε όλα τα κανάλια της γης, ο υπουργός οικονομικών της Πορτογαλίας σήμερα δήλωσε "μην μας συγκρίνετε, εμείς δεν είμαστε Ελλάδα"!

Πιάνουν το όνομά μου στο στόμα τους όλοι, διότι εγώ έγινα η πιο βρομιάρα απ' όλους.
Είναι να τρελαίνεσαι, είναι να παραληρείς...

Θα σου έγραφα κι άλλα, είχα πολλά να σου πω, αλλά θέλω να δω τώρα TV των εργολάβων και των εφοπλιστών που με αποβλάκωσε τελείως.
Το μεσημέρι βλέπω τα κουτσομπολίστικα διότι εκεί δεν μιλάνε για εμένα και ξεχνιέμαι. Αποβλακώνομαι ακόμα πιο πολύ.

Έχω τα ωραιότερα βυζιά που είναι σαν νησιά, τα ωραιότερα μάτια που είναι σαν θάλασσες, τα ωραιότερα οπίσθια που είναι σαν βουνά, αλλά δεν με γουστάρει πια κανένας.
Διότι είμαι βρόμικη, με βίασαν όλοι.

Και δεν υπάρχει ΕΝΑΣ αρσενικός,
ΕΝΑΣ πολιτικός να τους διαολοστείλει όλους αυτούς που με βιάσανε και να τους κλείσει φυλακή.
Δεν υπάρχει ΕΝΑΣ εισαγγελέας.

Τι να σου λέω άλλο φίλε, είμαι εξουθενωμένη..

Αναρτήθηκε από http://monoeidiseis.blogspot.com

Από δω και πέρα...

2011-10-07T15:12:00.000+03:00

ότι αναρτήσεις θα γίνονται θα είναι κομμάτια απο την μπλοκόσφαιρα που με άγγιξαν

με την επιθυμία
να τα μοιραστώ μαζί σας.....

Ένα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ στους δημιουργούς για της όμορφες σκέψεις που μοιράζονται
μαζί μας.

""Φυσικά η αναγραφή της πηγής είναι δεδομένη.""

.......Κατασπατάληση.........

patsatzidiko.blogspot.com

...

Αν δεν χαθείς στην αγκαλιά του άλλου
χωρίς άγχος και βιασύνες

Αν δεν τον κοιτάξεις στα μάτια βαθιά,
για να του πεις «Έστω για μια στιγμή, σε θέλω»

Αν μοναχά παλεύεις πάνω στον καναπέ
ή στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου
σώμα με σώμα ερήμην

Αυτό δεν είν’ ερωτική συνεύρεση
και σίγουρα όχι έρωτας…

Είναι απλή και γνήσια σπατάλη.

ότι απόμεινε από την ψυχή μου.

2011-10-03T00:58:00.000+03:00

Κάποια μουσική είναι σαν ξυράφι.

Γλιστράει πάνω από τις χειροπέδες της Ψυχής.

Θανάσιμες Επιπτώσεις ..

Σημειώσεις...

Μνήμες και Παρόν ...

Κι εγώ βρίσκομαι ακόμα εδώ..........σ' αυτή την νύχτα χωρίς φεγγάρι,ενώ το κάπνισμα ενός τσιγάρου στο μπαλκόνι φαίνεται να έχει γίνει ο τόπος όπου οι πιο παράξενες σκέψεις μου συναντιούνται..
Συνωστισμός στο μυαλό μου.
Το σκοτάδι που απλώνεται πλοκάμια του σιγά-σιγά με τυλίγει...
σέρνεται μέσα μου και ανατριχιάζω...
Αίσθημα τσουχτερού κρύου..

Στην επόμενη ρωγμή καταρρέω... διαλύομαι ...γίνομαι σκόνη ...

Ένα σπασμένος άνθρωπος στην καρδιά και την ψυχή...
και το πάθος του μαρτυρίου με καίει ζωντανή.

Παράξενο συναίσθημα διαπερνά Σώμα ...το μυαλό μου ...

Με γεμίζει... Με καταστρέφει....Mε Κατασπαράζει..

Χωρίς χρόνο και χώρο ...

Κάθε πληγή έχει ένα όνομα...

μια θέση.....μια φορά.

Όλες οι πληγές μου Είναι δικές μου.

Όλες οι πληγές μου ..Είμαι εγω.

Δεν μπορώ να πεθάνω....

όχι και πάλι.

Τα όρια εκλιπαρούν το έλεος.

Δεν μπορώ να βρω λέξεις.... καταναλώθηκαν μέσα στην κατάχρηση.

Κοίτα με.
Είμαι ο εαυτός μου με την πιο όμορφη μάσκα του.

Ο ιδιος πόνος...οι ίδιες επιθυμίες... Το ίδιο κενό.

Μύρισες την αναπνοή της μελαγχολίας......;

- Αναγκαστική λες ; -

Κρύβω περισσότερη μέσα μου.

Μετά από τόσο καιρό κοιτάζω στον καθρέφτηΒλέπω ένα σχήμα.....μια άγνωστη.... ένα σώμα που δεν είναι δικό μου ...
Δεν μπορεί λεω...
Βλέπω σε αυτό το καθρέφτη θλίψη, μοναξιά και φόβο που έρχεται πάνω μου
Τρέμω..
Όχι, αλήθεια...όχι.... πολύ καιρό πριν δεν ήμουν έτσι...
Όχι, δεν το δέχομαι..

Θέλω να με πάρω μακριά.....σε μια απόδραση που κανείς δεν μπορεί να με δει
Θέλω να είμαι μόνη,
μόνη με τις σκέψεις μου,
μόνη να με κατανοήσω,
μόνη με τη θλίψη μου.

Δεν θέλω να μείνω εδώ πια...

Δεν με αποδέχομαι ... Δεν με δέχομαι.

Αφήνω τα πάντα ...

Ναι... η μελαγχολία ξέρει την μυρωδιά μου.

Προστάτεψε με.

Μια μέρα θα ’ρθει ο πρίγκιπάς μου.

2011-09-26T19:16:00.000+03:00

Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕ ΣΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

είναι ένα μοντέρνο, γοητευτικό και εμπνευσμένο μυθιστόρημα που δανείζεται το ύφος των παραμυθιών του παλιού καιρού.

Το ταξίδι της ζωής, το πέρασμα από την ψευδαίσθηση στην πραγματικότητα, τα όνειρα και τα βάσανα της παιδικής ηλικίας, η ανακάλυψη της προσωπικότητάς μας και των κανόνων της ζωής, είναι μερικά μόνο από τα θέματα που αναπτύσσονται στις σελίδες αυτού του πρωτότυπου βιβλίου.

Μεγαλωμένη από ένα Βασιλιά και μια Βασίλισσα που συνδυάζουν την αυστηρότητα με τη γονεϊκή αγάπη, η γλυκιά και ευγενική πριγκίπισσα Βικτόρια μεγαλώνει με το όνειρο του Γαλάζιου Πρίγκιπα-σωτήρα, όπως τον γνώρισε στα παιδικά της παραμύθια.

Όταν φτάνει η ώρα της "σωτηρίας" όλα μοιάζουν καλά κι ευτυχισμένα, μέχρι που ο "γαλάζιος" πρίγκιπας αρχίζει να ξεθωριάζει και να χάνει τη γοητεία του...

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε μια χρυσομαλλούσα βασιλοπούλα που την έλεγαν Βικτόρια.

Η βασιλοπούλα αυτή πίστευε μ’ όλη της την καρδιά ότι τα παραμύθια βγαίνουν αληθινά κι ότι οι πριγκίπισσες ζουν αυτές καλά κι εμείς καλύτερα.

Πίστευε στη μαγεία των ευχών, στο θρίαμβο του Καλού ενάντια στο Κακό, στη δύναμη της αγάπης να νικάει τα πάντα, και, γενικά, σε φιλοσοφίες καλά θεμελιωμένες στη σοφία των παραμυθιών

Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, η βασιλοπούλα, ροδοκόκκινη και ζεστούλα μετά το βραδινό της αφρόλουτρο, χωνόταν μέσα σε χνουδωτά ροζ παπλώματα και στοίβες από πουπουλένια μαξιλάρια, κι άκουγε τα παραμύθια που της διάβαζε η βασίλισσα για ωραίες, λυπημένες κυράδες.

Στο τέλος, πάντα, η ωραία δεσποσύνη, πότε ρακένδυτη, πότε καταραμένη να κοιμάται για εκατό χρόνια, πότε παγιδευμένη σε κάποιον πύργο, σωζόταν από κάποιον γενναίο και γοητευτικό πρίγκιπα.

Η βασιλοπούλα απολάμβανε κάθε λέξη που της διάβαζε η μητέρα της, και κάθε βράδυ γλιστρούσε στον ύπνο καθώς ύφαινε δικά της, υπέροχα παραμύθια

. «Θα ’ρθει ποτέ ο πρίγκιπάς μου;» ρώτησε ένα βράδυ τη βασίλισσα, με τα γλυκά, κεχριμπαρένια μάτια της όλο απορία κι αθωότητα.

«Ναι, αγάπη μου» απάντησε η βασίλισσα.

«Μια μέρα...»

«Και θα ’ν’ ψηλός και δυνατός κι όμορφος και γενναίος;» ρώτησε η βασιλοπούλα

. «Βέβαια! Θα ’χει όλα όσα ονειρεύεσαι, κι ακόμα πιο πολλά. Θα ’ναι το φως της ζωής σου, ο λόγος της ύπαρξής σου. Έτσι είναι γραφτό να γίνει.»

«Και θα ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα, όπως στα παραμύθια;» ρώτησε μ’ ένα ύφος ονειροπόλο, γέρνοντας το κεφάλι πάνω στα πλεγμένα της δάχτυλα.

Η βασίλισσα πέρασε το χέρι της απαλά πάνω απ’ τα μαλλιά τής βασιλοπούλας και τα χάιδεψε με αργές, μαλακές κινήσεις.

«Ακριβώς όπως στα παραμύθια» απάντησε, «τώρα, όμως, είναι ώρα για ύπνο.»

Φίλησε απαλά τη βασιλοπούλα στο μέτωπο, κι ύστερα βγήκε απ’ το δωμάτιο, κλείνοντας σιγανά πίσω της την πόρτα.

«Μπορείς να βγεις τώρα – δεν υπάρχει κίνδυνος» ψιθύρισε η βασιλοπούλα.

Έσκυψε κάτω απ’ το κρεβάτι της και ανασήκωσε το στρώμα.

«Έλα, αγόρι μου!»

Ο Τίμοθι Βάντενμπεργκ ο Τρίτος έδωσε ένα σάλτο κι έπιασε τη συνηθισμένη του θέση δίπλα της.

Δεν έμοιαζε καθόλου με Τίμοθι Βάντενμπεργκ Τρίτο.

Πιο πολύ έμοιαζε με τσοπανόσκυλο.

Όμως, η βασιλοπούλα τον αγαπούσε σαν να ’ταν ο βασιλικότερος σκύλος του κόσμου.

Τον αγκάλιασε χαρούμενη. Ευχαριστημένοι, αποκοιμήθηκαν κι οι δυο

. Συχνά, η βασιλοπούλα έβαζε την πούδρα της βασίλισσας από βότανα και το βραδινό της φόρεμα με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια τού χορού που της θύμιζαν τα γυάλινα γοβάκια του παραμυθιού.

Σηκώνοντας τους εντυπωσιακούς ποδόγυρους για να μην ακουμπήσουν στο πάτωμα, περπατούσε χαριτωμένα μέσα στο δωμάτιο ανοιγοκλείνοντας ντροπαλά τις βλεφαρίδες της, αναστενάζοντας σεμνά και λέγοντας:

«Το ’ξερα πως θα ’ρχόσουν, πρίγκιπα μου» και: «Μα βέβαια! Τιμή μου να γίνω γυναίκα σου!»

Κατόπιν, έπαιζε τις σκηνές απ’ τ’ αγαπημένα της παραμύθια όπου σωζόταν η πριγκίπισσα, έχοντας μάθει τα λόγια απ’ έξω.

Η βασιλοπούλα προετοιμαζόταν πυρετωδώς για τη μέρα που θα ’ρχόταν ο πρίγκιπας της, και δε βαριόταν ποτέ να παίζει το ρόλο της.

Έτσι, έγινε πολύ καλή στο ν’ ανοιγοκλείνει τις βλεφαρίδες της, ν’ αναστενάζει και να δέχεται προτάσεις γάμου.

Το βράδυ των έβδομων γενεθλίων της, αφού η πριγκίπισσα έκανε τη μυστική της ευχή κι έσβησε τα κεράκια της σοκολατένιας τούρτας της, η βασίλισσα σηκώθηκε και την πλησίασε, κρατώντας ένα δέμα τυλιγμένο φανταχτερά.

«Ο πατέρας σου κι εγώ πιστεύουμε ότι είσαι πια αρκετά μεγάλη για να εκτιμήσεις αυτό το ξεχωριστό δώρο.

Πηγαίνει από μητέρα σε κόρη εδώ και πολλές γενιές. Ήμουν ακριβώς στην ηλικία σου όταν μου το ’δωσε η μητέρα μου στα γενέθλιά μου. Κι ελπίζουμε, μια μέρα, να το δώσεις κι εσύ στη δική σου κόρη.» Η βασίλισσα απίθωσε το δέμα πάνω στα απλωμένα χέρια της κόρης της.

Η βασιλοπούλα φλεγόταν από ανυπομονησία, αλλά, όπως το συνήθιζε, έλυσε το φιόγκο και ξετύλιξε την κορδέλα αργά αργά, για να τα προσθέσει άθικτα στη συλλογή της.

Ύστερα, με αργές κινήσεις, προσέχοντας μη σκίσει το χαρτί περιτυλίγματος, έβγαλε ένα παλιό μουσικό κουτί, πάνω στο οποίο δύο κομψά αγαλματάκια παρίσταναν ένα ζευγάρι που χορεύει βαλς.

«Κοιτάξτε!» φώναξε, ακουμπώντας απαλά τ’ αγαλματάκια με τις άκρες των δακτύλων της.

«Μια ωραία δεσποσύνη και ο πρίγκιπας της!»

«Κούρδισε το, πριγκίπισσα» είπε ο βασιλιάς.

Εκείνη γύρισε πολύ προσεκτικά το κλειδάκι.

Αμέσως πήρε ν’ ακούγεται η γλυκιά μελωδία του τραγουδιού:

Μια μέρα θα ’ρθει ο πρίγκιπας μου, και το κομψό ζευγάρι άρχισε να στροβιλίζεται.

«Αχ, το αγαπημένο μου τραγούδι!» φώναξε η βασιλοπούλα.

Η βασίλισσα καταχάρηκε. «Είναι σαν να σου μιλάει για το μέλλον σου... σαν να σου λέει πώς θα ’ναι...» «Μ’ αρέσει πολύ!» είπε η βασιλοπούλα, ζαλισμένη από τη μουσική και τ’ αγαλματάκια που χόρευαν. «Σας ευχαριστώ! Σας ευχαριστώ!»

Εκείνο το βράδυ, η Βικτόρια δεν έβλεπε την ώρα ν’ ανέβει στο δωμάτιό της για να παίξει μόνη με το μουσικό κουτί, να κάνει σχέδια και να ονειρευτεί με τη Βίκι – την αόρατη καλύτερη φιλενάδα της, που ο βασιλιάς και η βασίλισσα επέμεναν ότι ήταν φανταστική.

«Κάνε γρήγορα, Βικτόρια!» είπε με λαχτάρα

η Βίκυ μόλις έκλεισε η πόρτα του δωματίου. «Άνοιξέ το!» «Κάνω όσο πιο γρήγορα μπορώ» απάντησε η Βικτόρια, βάζοντας το μουσικό κουτί πάνω στην τουαλέτα της και γυρνώντας το κλειδί.

Η Βίκυ άρχισε να σιγοτραγουδάει καθώς η μελωδία τού Μια μέρα θα ’ρθει ο πρίγκιπας μου πλημμύριζε το δωμάτιο.

«Έλα, Βικτόρια, θέλω να χορέψω!»

«Δεν ξέρω αν κάνει... Νομίζω...»

«Πολλά νομίζεις. Έλα.»

Η βασιλοπούλα πήγε και στάθηκε μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη που ήταν στη γωνία της ροζ και άσπρης κρεβατοκάμαρας της.

Κάθε φορά που κοιταζόταν σ’ αυτόν τον καθρέφτη, το είδωλό της την έκανε να νιώθει τόσο όμορφη, που ήθελε να χορέψει.

Ειδικά τώρα, με τη μουσική, δεν μπορούσε ν’ αντισταθεί, κι έπιασε να χορεύει με μια χάρη και μια ζωηράδα που θαρρείς κι έβγαιναν από κάπου μέσα της, βαθιά.

Μαζί της χόρευε κι ο Τίμοθι Βάντενμπεργκ ο Τρίτος, αν μπορούμε να πούμε «χορό» το ότι στριφογύριζε ασταμάτητα.

Όταν ήρθε η καμαριέρα των επάνω ορόφων για να φτιάξει το κρεβάτι, έμεινε να καμαρώνει τον χαρούμενο χορό της βασιλοπούλας, κι έκανε πολύ περισσότερη ώρα να τελειώσει απ’ ό,τι συνήθως. Ξαφνικά, εμφανίστηκε στην πόρτα η βασίλισσα.

Η καμαριέρα ταράχτηκε που η βασίλισσα την είχε πιάσει να χαζεύει τη βασιλοπούλα αντί να κάνει τη δουλειά της.

Ο Τίμοθι, που είχε αμέσως διαισθανθεί την παρουσία της βασίλισσας, έτρεξε και κρύφτηκε κάτω απ’ το κρεβάτι.

Όμως, η βασιλοπούλα ήταν τόσο απορροφημένη στο χορό της, που δεν πρόσεξε τη βασίλισσα, ώσπου την άκουσε να διατάζει την καμαριέρα να φύγει.

Κοκάλωσεστη μέση μιας απ’ τις καλύτερες στροφές της.

«Τι ντροπή, Βικτόρια!» είπε η βασίλισσα. «Πώς μπόρεσες να κάνεις κάτι τόσο αναξιοπρεπές;»

Η βασιλοπούλα ένιωσε ταπεινωμένη. Πώς γίνεται, αναρωτήθηκε, κάτι που την έκανε να αισθάνεται τόσο ωραία, να ’ναι ταυτόχρονα τόσο κακό;

«Αν θέλεις να χορεύεις» είπε η βασίλισσα, «καλύτερα να μάθεις να το κάνεις σωστά.

Η Βασιλική Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών διαθέτει έξοχους δασκάλους μπαλέτου.

Αυτή είναι μια ενασχόληση που αρμόζει σε μια πριγκίπισσα πολύ περισσότερο απ’ το να χοροπηδάει, κουνώντας πέρα-δώθε τα χέρια σαν ένας ταπεινός, κοινός θνητός – και μάλιστα, μπροστά σ’ έναν κοινό θνητό!»

Εκείνη τη στιγμή, η βασιλοπούλα ορκίστηκε από μέσα της πως ποτέ ξανά, όσο ζούσε, δε θα χόρευε μπροστά σε κάποιον το Μια μέρα θα ’ρθει ο πρίγκιπας μου, με μια εξαίρεση: τον Τίμοθι.

Ο Τίμοθι, βέβαια, ήταν άλλο πράγμα.

Από τότε που η πριγκίπισσα τον βρήκε πεινασμένο κι αδέσποτο να περιπλανιέται γύρω απ’ το παλάτι, του είχε εμπιστευθεί πολλά προσωπικά της πράγματα, κι εκείνος της ανταπέδιδε την αγάπη της, την αγαπούσε – όχι σαν κάτι άλλους που ήξερε...

Η βασίλισσα ηρέμησε κι έμεινε για το βραδινό αφρόλουτρο της κόρης της. Βοήθησε τη βασιλοπούλα να φορέσει το λιλά νυχτικό της με τα φουσκωτά μανίκια, κι ύστερα κάθισε δίπλα της, πάνω στο κρεβάτι της με την άσπρη δαντελένια κουνουπιέρα.

Πήρε από το κομοδίνο το βιβλίο με τα παραμύθια κι άρχισε να διαβάζει δυνατά.

Η βασιλοπούλα δεν άργησε να βρεθεί γι’ άλλη μια φορά στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών.

Το στομάχι της ηρέμησε, και το λυπηρό περιστατικό χάθηκε ολότελα από το μυαλό της.

ΓΚΡΑΝΤ ΜΑΡΣΙΑ

Όσα αστέρια χωράνε στις χούφτες μου .........

2011-09-17T23:52:00.000+03:00

......δικά σου !

Express απευθείας προς την Ευτυχία.

2011-09-14T23:27:00.000+03:00

Η αγάπη δεν έχει την ανάγκη των αισθήσεων ...

Δεν βλέπει ... Δεν αισθάνεται ... Δεν μιλάει ...

Η Αγάπη Αγαπά !

Πόσες φορές έχω ονειρευτεί ...

... Και ήταν όλα όμορφα όνειρα ...

... Τώρα όμως ξύπνησα.

Ανοίγω τα μάτια μου και είσαι εδώ ... δίπλα μου....

Είσαι μαζί μου ...

Τώρα ακούω την αναπνοή σου ...

Μπορώ να αναγνωρίσω την καρδιά σου ...
Είμαστε κάτι μοναδικό.

Δεν χρειάζεται να ονειρευτώ τίποτα άλλο ...

Είσαι το όνειρο μου...η μάλλον το καλύτερο κομμάτι του ονείρου .

Εσύ είσαι ...

Κι όταν έρθει αύριο ........

Θα είμαι αυτή που ποτέ δεν θα ξανακοιμηθεί.....επειδή δεν θα μπορώ χωρίς εσένα...

Είμαστε μια ακτίνα φωτός ...

αλλά αν μας δει κανείς μαζί

θα δει μόνο ένα όμορφο ουράνιο τόξο!

green light district

2011-09-08T17:52:00.000+03:00

* Αφιερωμένο σε κάποιον που δεν θα διαβάσει αυτό το post *

Στιγμές... πόσο διχασμένος είμαι στην έννοιά τους.

Σιαμαίες, ευτυχισμένες και θλιμμένες, διαδέχονται η μια την άλλη, απαγορεύοντας το παραμικρό συμπέρασμα.

Είμαι ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος; δεν ξέρω... ξέρω μόνο ότι είμαι δέσμιος της διαδοχής τους, τρέμοντας να διαλέξω μια ιδιότητα απ' τις δυο μη κι ερμηνευτεί ως θράσος και τρομάξει την άλλη.

Σκοτίστηκα. Το καταγράφω. Όσο θράσος κι αν προδίδει, όση ματαιοδοξία.

Όσο κι αν το μετανιώσω δυο μέρες μετά:

Είμαι ευτυχισμένος

Ποια πρόβλεψη γουστάρει ν' αναμετρηθεί μ' αυτή την πρόταση; Ας κοπιάσει...

Ακόμα κι αυτό τ' αποψινό φανάρι... ακόμα κι αν έκανε ώρες ν' ανάψει, κάποτε έγινε πράσινο.

Και μ' έφερε σ' εσένα. Κι ήσουν ο μοναδικός προορισμός...

Στιγμές. Και πάλι στιγμές. Να πάνε να γκρεμιστούν οι θλιμμένες.

Κρατάω τις ευτυχισμένες...

Για όσο...

ΥΓ. Στον κουμπαρά της ευτυχίας: το κεφάλι μου σε γωνία 45° και το summertime στ' αφτιά μου.

Για πόσο λες να με κρατήσει;

Αναρτήθηκε από Jirashimosu στις Monday, May 12, 2008

Σιωπές Μόνο για Σένα ...

2011-09-02T22:54:00.000+03:00

Αίμα από το αίμα μου...αγαπήσαμε ο ένας τον άλλον. .
Δεν θυμάμαι πόσο καιρό κράτησε η αγάπη μας....
Αλλά τώρα ξέρω....
Αισθάνεσαι σαν κι εμένα.

Τώρα ξέρω τι μας δένει...
Είμαστε φυλακισμένοι...

Είμαστε μόνοι.

Δεν μπορώ να βρω λέξεις.. καταναλώθηκαν μέσα στην κατάχρηση.

Πέφτω στα γόνατα ...

Μπροστά σου...

Το χέρι μου γεμίζει με χιόνι.

Λιώνει ...

Με τον ίδιο τρόπο που θέλω να Λιώσεις και συ .

Βλέπεις.... Είμαι ο εαυτός μου με την πιο όμορφη μάσκα του.

Όποιο κι αν ήταν το παρελθόν μου...μου φαντάζει μεγαλύτερο απ ολα όσα αντιμετωπίζω σήμερα ..ουτε να λυτρωθώ απ αυτό μπορώ...αλλά ούτε και να του παραδοθώ ολοκληρωτικά...

Ένα........δύο.......τρία......τέσσερα .

2011-09-01T23:56:00.000+03:00

Ένα κλικ και η εικόνα παγώνει στο χρόνο... το χώρο... στο μυαλό.. στο χαρτί.. στον υπολογιστή.

Η μνήμη μου ξέρεις έχει ένα μεγάλο ελάττωμα............. δεν είναι τέλεια.

Ένα.............. δύο.............τρία..........τέσσερα .

Όχι.......Δεν είμαι το φεγγάρι ..

Είμαι ένας κόσμος γεμάτος ναυάγια με ιστορίες στα μάτια μου .

γιαυτό γράφω....

για να νιώθω την παρουσία σου στη μυρωδιά των προτάσεων ....

Τέσσερις έννοιες για ένα μόνο συναίσθημα..........

Να τραγουδάς....... να είσαι το τραγούδι μου.

If,

2011-09-01T00:06:00.001+03:00

Όταν κάποιος σου λεει "σ 'αγαπώ" χωρίς να σε βλέπει......

μην περιμένεις να σου πει "φεύγω" και να σε κοιτάει...!!!

Απο το WEB

12 εποχες με αδιάβατα ηλιοβασιλέματα.

2011-08-27T13:33:00.001+03:00

Φύγε...
Μην περιμένεις απόψε...
Βιάζομαι...
Μην με ρωτάς γιατί ξεκινώ για άγνωστους προορισμούς.
.Ίσως φταίει η λάμψη του φεγγαριού που θολώνει απόψε με τον καπνό του τσιγάρου
και σβήνει τα ίχνη από το περίγραμμα του παρελθόντος μου
Απόψε ανακατώνω τα όνειρα στο μυαλό μου με τα παιχνίδια της ζωής και συνεχίζω με τα πόδια
σε μέρη όπου μπορώ να εκθέσω τον εαυτό μου σε οποιαδήποτε επικίνδυνο παιχνίδι.
.
Το πέρασμα του χρόνου ξέρεις δεν έχει έλεος....

Από κει που άρχισα ξεπερνώντας το όριο μου...
σπάζοντας τους φράκτες στα σύνορα του μυαλού μου.
Από κει που ξεκίνησα το ταξίδι μου...πάνω στα σύννεφα και χαλιά από τριαντάφυλλα...
Εκεί που σε συνάντησα.......
και ακούμπησα στην ψυχή σου τα όνειρά μου βουτηγμένα σε γλυκές φαντασιώσεις...
Εκεί χάνομαι .....
στο χορό από άγρυπνες νύχτες....συντρίβοντας στις σκιές τα φτερά της σκέψης...

Γεμάτη από αρχαία πάθη και χίλιες ιστορίες να ψάχνουν απαντήσεις ...
περιπλάνηση στο χάος των αδιάβατων δρόμων,
περιμένοντας το φεγγάρι και ενα χαμόγελο, μια ήρεμη θάλασσα, για να συνεχίσω ...

Σ αφήνω την ιστορία μου..το χάος της ζωής μου τις σκέψεις ....τις μεταπτώσεις μου..
το αχνό φως του ηλιοβασιλέματος....τη σιωπή της νύχτας....
Όχι καρδιά μου...

εγώ δεν σταματώ την αναχώρηση ...η καρδιά μου πάντα θα χτυπά τρελά σε κάθε απογείωση ...
Κι ας υπάρχει πάντα ένας εχθρός ...
Δεν έχει σημασία αν σπάσουν τα φτερά μου, αν με ληστέψουν η με τραυματίσουν
το μυαλό μου δεν γνωρίζει τη λέξη " ΤΕΛΟΣ "

Δεν θέλω να αισθάνομαι ανώνυμη απόψε.
...Αντιτίθεμαι....
Θέλω επιστροφή σε ένα όνειρο που χάθηκε τα ξημερώματα.
Απόψε θέλω φώτα.......τραγούδια..... γλυκιά αναταραχή.
Ένα χαμογελαστό πρόσωπο που δεν θα αντανακλά την λίμνη των δακρύων μου...
Κι όλα αυτά απόψε.....
Πριν μια ριπή ανέμου στεγνώσει και την τελευταία σταγόνα μου....

Ντυμένη με παλιές συνήθειες επιστρέφω στο όνειρο

Ντύνω ανατολές και ηλιοβασιλέματα....

Κλείνω το δωμάτιό μου με κλειδαριές μελωδικών σημειώσεων

Φεύγω μακριά από δυσάρεστα συναισθήματα

Συγχωρώ της σκιές.

Ανοίγω την ψυχή μου στον ήλιο.....

Ξαναγεννιέμαι.

Εμπρός λοιπόν ..Αγνόησε τις επιθυμίες μου ...

Και να σου πω ...!!!!!!

Καλό Σεπτέμβρη!....

2011-08-16T15:47:00.001+03:00

Να φοβάσαι εκείνους που μπαίνουν στη ζωή σου αθόρυβα..

συνήθως κάνουν θόρυβο όταν φεύγουν!

ΑΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

2011-07-23T23:24:00.001+03:00

Θεέ μου τι δεν μας περιμένει ακόμα.
Κάθομαι εδώ και κάθομαι
Βρέχει χωρίς να βρέχει
όπως όταν σκιά
μας επιστρέφει σώμα.
Κάθομαι εδώ και κάθομαι.
Εγώ εδώ, απέναντι η καρδιά μου
και πιο μακριά
η κουρασμένη σχέση μου μαζί της.
Έτσι για να φαινόμαστε πολλοί
κάθε που μας μετράει το άδειο.
Φυσάει άδειο δωμάτιο.
Πιάνομαι γερά από τον τρόπο μου
που έχω να σαρώνομαι.
Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομά τους semprevives
semprevives - αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.
Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
που ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία.
Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Όπως βρέχει χωρίς να βρέχει.

Κική Δημουλά

στο χάος του μυαλού μου

2011-07-21T22:28:00.000+03:00

Προσπάθησα να σε φέρω στο φως

αλλά απέτυχα ...

Έψαχνα για απαντήσεις
σε αυτές τις γαμημένες σιωπές
μέχρι
που
σταμάτησα
να περιμένω.

Και η σιωπή ήρθε...

Αιώνια...

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

2011-07-12T22:02:00.000+03:00

Ὀταν ο Ήλιος και η Σελήνη συναντήθηκαν για πρώτη φορά, ερωτεύτηκαν με την πρώτη ματιά και ξεκίνησε μια μεγάλη αγάπη. Ο κόσμος ακόμα δεν είχε δημιουργηθεί και την ημέρα που ο Θεός αποφάσισε να τον φτιάξει, τους έδωσε το φως τους.
Αποφασίστηκε ότι ο Ήλιος θα φώτιζε τη μέρα και η Σελήνη τη νύχτα. Και έτσι θα ζούσαν χώρια.
Με αυτή την απόφαση, πλημμύρισαν από στενοχώρια, γιατί κατάλαβαν πως θα ζούσαν χωριστά.
Η Σελήνη παρ’ όλη τη λάμψη της άρχισε να απομονώνεται και ο Ήλιος από την πλευρά του, παρ’ όλο που είχε κερδίσει τον τίτλο του “Βασιλιά των Αστέρων”, δεν ήταν ευτυχισμένος.

Ο Θεός που έβλεπε τη θλίψη που είχαν, τους φώναξε και τους εξήγησε πως ο καθένας τους είχε μια ξεχωριστή λάμψη και δεν έπρεπε να είναι θλιμμένοι.
“- Εσύ Σελήνη θα φωτίζεις τα βράδια και θα μαγεύεις τους ερωτευμένους. Εσύ Ήλιε θα δίνεις λάμψη στη Γη την ημέρα και ζέστη στους ανθρώπους και η παρουσία σου θα τους κάνει όλους πιο ευτυχισμένους.”
Η Σελήνη λυπήθηκε για την τύχη της και έκλαψε πικρά…
Και ο Ήλιος βλέποντάς την να υποφέρει αποφάσισε να της δώσει δύναμη και να την βοηθήσει να δεχτεί την απόφαση του Θεού.
Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να ζητήσει μια χάρη από το Θεό:
“-Θεέ μου, βοήθησε τη Σελήνη γιατί είναι πιο ευαίσθητη από μένα και δεν αντέχει τη μοναξιά.” Και τότε ο Θεός της χάρισε τ’ αστέρια.
Όταν η Σελήνη αισθάνεται μοναξιά, καταφεύγει στ’ άστρα, που κάνουν τα πάντα για να την παρηγορήσουν, αλλά ποτέ δεν το πετυχαίνουν.
Σήμερα ζούν χωριστά. Ο Ήλιος προσποιείται ότι είναι ευτυχισμένος και η Σελήνη προσπαθεί να κρύψει τη στενοχώρια της.

Λένε ότι ο Θεός ήθελε η Σελήνη να είναι πάντα γεμάτη και φωτεινή, αλλά δεν τα κατάφερε…

Γιατί είναι γυναίκα και καμιά γυναίκα δεν μπορεί να ζει χωρίς αγάπη.

Όταν είναι ευτυχισμένη είναι γεμάτη και λάμπει. Όταν είναι δυστυχισμένη είναι μισή και ένα τέταρτο και τότε δεν είναι δυνατόν να φανεί η λάμψη της.
Η Σελήνη και ο Ήλιος ακολουθούν τη μοίρα τους. Αυτός, μόνος αλλά δυνατός. Η Σελήνη παρέα με τ’ άστρα, αλλά, αδύναμη.
Πολλοί άντρες προσπάθησαν να την αποκτήσουν αλλά δεν μπόρεσαν. Μερικοί πήγαν να τη δουν από κοντά, αλλά και πάλι γύρισαν άπρακτοι. Ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να τη φέρει στη Γη ούτε και κανείς κατάφερε να την κάνει να ερωτευτεί.
Ο Θεός τότε αποφάσισε ότι κανένας έρωτας δεν θα είναι αδύνατος. Ούτε του Ήλιου και της Σελήνης. Τότε, δημιούργησε την έκλειψη.
Σήμερα ο Ήλιος και η Σελήνη, ζουν περιμένοντας αυτή τη στιγμή. Αυτή τη στιγμή που τους δόθηκε και που τόσο σπάνια συμβαίνει.
Όταν κοιτάζεις προς τον ουρανό από εδώ και μπρος και δεις τον Ήλιο να σκεπάζει τη Σελήνη, θα είναι γιατί ξαπλώνει πάνω της και κάνουν έρωτα.

Αυτό το έργο αγάπης ονομάστηκε “έκλειψη”. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι αυτή η λάμψη πάθους, είναι τόσο μεγάλη, που συνιστάται να μη βλέπουμε προς τον ουρανό εκείνη τη στιγμή, γιατί τα μάτια μας μπορεί να τυφλωθούν, αντικρίζοντας τόση αγάπη.

Εσύ ήξερες ότι στη Γη υπήρχαν ο Ήλιος και η Σελήνη…κι επίσης ότι υπάρχει η έκλειψη…Αυτό όμως, είναι το κομάτι της ιστορίας που δεν γνώριζες…

Έτσι δεν είναι?

Η τέλεια αρμονία ..

2011-06-20T23:11:00.001+03:00

Έτσι είναι το παιχνίδι της αγάπης...
Αμφιβολίες και αβεβαιότητες
Πικρία και απογοήτευση... όπως το χρώμα της κόλασης ...
ένα διεστραμμένο παιχνίδι γεμάτο τρυφερότητα ... πόνο... θυμό και οργή ...
Και ένα μόνο παίκτη .

Σε μαθαίνει να ζωγραφίζεις νέα χρώματα ...διατάσεις και άπειρες αποχρώσεις πάνω στον καμβά της ψυχής ..μετατρέποντας τη ζωγραφική σε σάρκα ...
και ακουμπάς στα χέρια της εκείνο το κομμάτι της ψυχής που έμεινε ανέπαφο .
Σχεδιάζω και γω με την πένα της φαντασίας μου πρόσωπα .... σώματα ..χέρια ...ψυχές...
και αγγίζω με ένα φιλί το όνειρο της νύχτας ...

Γιαυτό μ αρέσει να γράφω...
για τους ανθρώπους που έρχονται κοντά μου...
μου σφίγγουν το χέρι ...
και αφήνουν το στίγμα τους ...
Και όταν φεύγουν μακριά είναι σαν να χάνω ένα κομμάτι της καρδιάς μου ...
Και εξακολουθώ να περιμένω ότι να επιστρέψει εκείνο το κομμάτι ..

Πέρα από τις λέξεις ...μιλούν τα χέρια μου,μιλάει όλο το σώμα μου .......

και επενδύω πάντα στην απογείωση .

2011-06-16T22:46:00.000+03:00

Από τότε που περιμένω να φανείς...οι νύχτες μου γέμισαν φως.....

Λένε............

2011-06-02T19:19:00.000+03:00

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.

(Αυτό το λένε βέβαια όσοι δεν έφτασαν ως το τέλος.)

Λένε επίσης πως όταν δώσεις τη βουτιά απο την άκρη του γκρεμού,φταίει το κεφάλι σου,που δε σε κράτησε.

Φταίει ασφαλώς και το κεφαλάκι σου,αλλά κάποιος σου την κατάφερε την τελική σπρωξιά.

Κι αυτός ο κάποιος δεν ήταν ένας τυχαίος.

Ένας απλός περαστικός.

Δικός σου καλεσμένος ήταν.

Παρεάκι σου.

Να χαθώ στα βήματά σου ...

2011-05-07T12:12:00.015+03:00

Δε θα ψάξω να βρω αφορμές
που σκοτώνουν τη νύχτα
δε θα ψάξω να βρω εραστές
που δε θέλουν να χάσουν

Αγκαλιά σου θα με βρει η αυγή

Να κρυφτώ μες στη σκιά σου να
χαθώ στα βήματά σου
να χαθώ όπως δε μ' έχασες ποτέ
σου να χαθώ
Να κρυφτώ μες στη σκιά σου για ν'
αγγίξω την καρδιά σου
να κρυφτώ στους εφιάλτες σου σαν
ίσκιος να κρυφτώ

Θα κοιτάξω να μπω στο καράβι που
φεύγει το βράδυ
πελαργός που πήρε το φεγγάρι ξοπίσω

Αγκαλιά σου θα με βρει η αυγή

Να κρυφτώ μες στη σκιά σου
να χαθώ στα βήματά σου
να χαθώ όπως δε μ' έχασες ποτέ
σου να χαθώ
Να κρυφτώ μες στη σκιά σου
για ν' αγγίξω την καρδιά σου
να κρυφτώ στους εφιάλτες σου
σαν ίσκιος να κρυφτώ

Πυξ Λαξ

Σ ευχαριστώ....

2011-03-23T13:11:00.000+02:00

για το πέρασμα σου απ την ζωή μου!

Το ταξίδι που λέγαμε....

2011-02-27T16:26:00.002+02:00

« Πετάξαμε την ζωή μας, τη ρημάξαμε, την ξεπαστρέψαμε, για ένα τίποτα.

Γιατί δεν μας άρεσε το «τοπίο» που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε.

Κι ύστερα…. Θελήσαμε να την χτίσουμε από την αρχή.

Να φτιάξουμε ένα δικό μας τοπίο. Ένα καινούριο κτήριο.

Με τι όμως; Αφού η ψυχή μας δεν διέθετε τα υλικά.

Δεν ήξερε να κατασκευάσει το χαρμάνι.

Γίναμε εργολάβοι, δίχως να έχουμε ιδέα από οικοδομές.

Εμείς μόνο τα σχέδια ξέραμε να κάνουμε. Και όνειρα για ταξίδια.

Είμαστε σπεσιαλίστες στη διακόσμηση. Μόνο που μας έλειπε πάντα το οίκημα.

Δεν βαριέσαι….

Τουλάχιστον καταφέραμε να διασώσουμε ένα πράγμα:

Βαθιά, μέσα στο τσεπάκι της ψυχής μας, κρύψαμε τα ναύλα του ονείρου.

Λίγο το χεις;»

Α. Παπαδάκη

υπήρξες…;

2011-02-01T12:39:00.000+02:00

Απόψε θα ζωγραφίσω σε ένα χαρτί ένα φεγγάρι.

Σαν κι αυτό που φέγγει έξω…

Ένα χάρτινο φεγγάρι να το καρφιτσώσω στο ψυγείο.

Να μου θυμίζει καλοκαίρια και λόγια αλλοτινά.

Θα μετρήσω και τα φεγγάρια που πέρασαν.

Όσα ήσουν εδώ και όσα δεν ήσουν.

Θα μετρήσω και όσα δε θα είσαι και θα πω «αντίο» στη φεγγαρόλουστη βραδιά,όπως αρμόζει σε όσους περπάτησαν στ' άστρα.

Θ' αφεθώ να με μαγέψει το χρυσό το φως,

φτερά αερικού θα φορέσω και την παιδική μου ζωγραφιά θα αφήσω για να βρεις κάτω απ' το μαξιλάρι.

Θα εγκαταλείψω το βασίλειό σου.

Το ξημέρωμα.

Το πρωί θα δω ένα φεγγάρι κολλημένο με σελοτέιπ στο ψυγείο,

αλλά δε θα θυμάμαι πια τίποτα.

Και απλά θ' αναρωτιέμαι αν υπήρξες…

Πικρό το βράδυ

2011-01-27T08:30:00.000+02:00

Τώρα όμως βράδιασε.
Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών.
Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει αιώνες να φανεί.
Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου.
Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι.
Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυνση,
πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’αγαπήσουν.
Ώσπου στο τέλος δεν μένει παρά μια θολή ανάμνηση από το παρελθον
(πότε ζήσαμε;)
και κάθε που έρχεται η άνοιξη κλαίω γιατί σε λίγο θα φύγουμε και κανείς δεν θα μας θυμηθεί.

Τάσσος Λειβαδίτης

..Αγαπώ θα πει χάνομαι..

2011-01-24T12:51:00.000+02:00

Η ζωή σε αυτό τον κόσμο χωρίς αγάπη δεν είναι μια ...;απουσία;

«Αγάπη;»

«Παρούσα!»

Πρέπει να είναι παρούσα η αγάπη στη ζωή μας.

Πρέπει. Αν δεν είναι όμως;

Μήπως τελικά ολόκληρη τη ζωή μας την αφιερώνουμε στην αγάπη, μήπως γι' αυτόν ακριβώς το λόγο γεννηθήκαμε;

Ψάχνουμε την αγάπη παντού. Θέλουμε να μας αγαπάνε. Θέλουμε να αγαπάμε

Η αγάπη λένε πως είναι το βάλσαμο για όλα.

Έτσι λένε. Μόνο ...; μόνο που πολύ δύσκολα μπορούμε να εκφράσουμε τι είναι η αγάπη.

Και δεν έχει η αγάπη μια μορφή μόνο. Έχει πολλές, άπειρες ...

Αγάπη προς τον ίδιο μας τον εαυτό, αγάπη μητρική, πατρική, ερωτική, συγγενική, φιλική ...

Όλες οι μορφές της αγάπης, με όποια σειρά προτιμά ο καθένας από μας.

Αγαπώ θα πει χάνομαι.

Χανόμαστε άραγε όταν αγαπάμε; Χάνουμε την ύπαρξή μας;

Και τότε μόνο νιώθουμε ολοκλήρωση; Τότε αγγίζουμε την ευτυχία;

Ως πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος που αγαπάει;

Έχει άραγε όρια η αγάπη;

Πόσες και πόσες ερωτήσεις ...;

Τις ακολούθησα όμως, κολύμπησα μέσα σε αυτές τις ερωτήσεις που δημιούργησαν κύματα στην επιφάνεια του νου μου.

Και τα κύματα παρέσυραν μαζί τους ήχους και εικόνες, αναμνήσεις και όνειρα, έγιναν ένα με τη μνήμη μου, τη φαντασία, το ασυνείδητο.

«Τι πάει να πει αλήθεια αγαπώ;»

είπα και συνέχισα να κολυμπάω και βούτηξα κάτω από το νερό, ψάχνοντας να βρω μία μία τις λέξεις ,

ακολουθώντας τα χνάρια της αγάπης.

Κόντεψα πολλές φορές να πνιγώ στα αλήθεια, βγήκα στην επιφάνεια να πάρω αέρα κι άλλες φορές άρχισα να ανατριχιάζω, τόσο κρύο ήταν το νερό.

Υπήρχαν στιγμές όμως που ένιωθα να δροσίζομαι, ένιωθα να με χαιδεύει απαλά αυτό το νερό, να κυλάει αβίαστα στην απεραντοσύνη της θάλασσας του νου, να με παρασέρνει.

Μη φοβηθείτε.

Κολυμπήστε παρέα μου κι εσείς, ψάξτε μαζί μου τη σημασία της αγάπης.

Μπορεί και να αξίζει το ταξίδι μας.

Κι αν καταφέρουμε να χαθούμε, τότε κερδίσαμε κάτι πολύτιμο.

ΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΐΡΗ

Οι οδοιπόροι της καρδιάς ...

2011-01-24T12:45:00.000+02:00

Ο έρωτας είναι σαν το Θεό:

Άλλοι τον εξυμνούν κι άλλοι τον περιφρονούν, ενώ η επιστήμη μέχρι πρόσφατα τον αγνοούσε.

Ο καθένας τον αντιλαμβάνεται με το δικό του τρόπο.

Κι αν κανείς δεν μπορεί να πει πού τελικά οδηγεί ένας πολύτιμος και μοναδικός πόθος ζωής,

είναι βέβαιο ότι όλοι, κάποια στιγμή, τον συναντούν.

Όμως μόνο εκείνοι που έχουν υπομονή κι επιμονή, που αισθάνονται και πίστη και φόβο,

που είναι ελεύθεροι και δέσμιοι μαζί, παίρνουν την απόφαση κι ακολουθούν το δρόμο του:

Το δρόμο της καρδιάς.

Ο τρόπος που αγαπάει ένας άνθρωπος είναι ίδιος με τον τρόπο που κάνει καθετί.

Ο τρόπος της αγάπης είναι ο πρωταρχικός, απ' αυτόν ξεκινούν όλοι οι άλλοι τρόποι.

Κανείς δε γεννιέται μαυτόν, όλοι τον μαθαίνουν μόνοι.

Το περιβάλλον είναι πολύ σημαντικό, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι το λουλούδι

Είναι η γη που πάνω της το λουλούδι μεγαλώνει.

Στους Αναλφάβητους του Έρωτα καθετί ωραίο είναι ζωή.

Στους αναλφάβητους του έρωτα, ζωή είναι η ενσάρκωση όλων των χαμένων ονείρων που πασχίζουν να ξαναγεννηθούν.

Στους Παραχαράκτες της Ευτυχίας η ευτυχία είναι πολύ διαφορετική απ' ό,τι πιστεύουν οι πολλοί.

Στους παραχαράκτες της ευτυχίας, ευτυχία είναι ένα μικρό κουβάρι που ξετυλίγεται.

Στους Κομπάρσους της Ηδονής δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις

αλλά μόνο κάποιες σωστές ερωτήσεις.

Στους κομπάρσους της ηδονής, ο έρωτας είναι φύση, είναι μοίρα, είναι ατέρμονη αναζήτηση.

Ομηρόλη Εύα

"Όταν τα παραμύθια λένε αλήθεια"

2011-01-24T12:41:00.000+02:00

Υπάρχει, άραγε, τρόπος να κάνει κανείς

έναν ερωτευμένο να σκεφτεί

έναν εξαρτημένο να απεξαρτηθεί;

Υπάρχει.

Ο εκ γενετής τυφλός είναι δύσκολο να δει,

αλλά όλοι οι ερωτευμένοι, εξαρτημένοι, απογοητευμένοι, προδομένοι, απελπισμένοι...

όλοι που τελειώνουν σε -μένοι

έχουν λόγο σ' αυτό που τους συμβαίνει

και μόλις αυτός εντοπιστεί,

η θεραπεία μπορεί να επέλθει.

Ο τυφλός είναι διαφορετικός από τον τυφλωμένο.

Ομηρόλη

Εκεί...

2011-01-10T23:53:00.000+02:00

Υπάρχουν στιγμές που ανεξάρτητα από τη στάση του σώματος...

η ψυχή είναι στα γόνατα..

2011-01-06T16:34:00.000+02:00

Απόψε ...
Δεν έχω λόγια ...
Απόψε ...εχω μόνο τα μάτια μου ...
μάτια που φτάνουν στην καρδιά σου ...
Δεν έχω ανάγκη από μισές αλήθειες ... ...
Με όλα τα λάθη μου ... και της καταιγίδες μου ...
ρισκάρω δήμιος και το θύμα ...
Κουρέλι εικόνες και λέξεις ...
δήμιος και θύμα ...
Παραφωνίες..
Πόσες ψυχές θα κουβαλάω μέσα μου... σε αυτή την άβυσσο που είναι η ζωή μου ...
Δραπετεύω στις χορδές της σκέψεις ...
και ζητώ ένα καταφύγιο ...
Θα χρειαστώ μόνο το χέρι σου ...
ή την ηχώ της φωνής σου ...
ή απλά τις αναμνήσεις που έχω από σένα .

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ....

2010-12-25T17:52:00.003+02:00

Γιατί να περιμένω να πέσει ένα αστέρι για να κάνω μια ευχή;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ λοιπόν και ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ....

Για εκείνους που αισθάνονται μοναξιά
Για εκείνους που θέλησαν να αγαπηθουν και απέτυχαν
Για εκείνους που θέλουν να πετάξουν.

Σ αυτούς που υποφέρουν στη σιωπή

Για εκείνους που μπορούν να συγχωρούν.
Για εκείνους που δεν έχουν μάτια να δουν μα ξέρουν ν ακούνε.
Για εκείνους που έχουν μια οικογένεια που τους λείπει..
Για εκείνους που δεν είναι μόνο ένα όνειρο ...και γεννήθηκαν από την αγάπη!
Για εκείνους που εκτός από τα φώτα του δέντρου κοιτάζουν τον ουρανό αναζητώντας ένα αστέρι,που γράφει το όνομα κάποιου που δεν είναι πια εδώ.

Καλά Χριστούγεννα, ακόμη και σε εκείνα τα αστέρια που λάμπουν πάνω μας
και είναι αυτοί που δεν θα καθίσουν στο τραπέζι μαζί μας.
Καλές Γιορτές με όλη την καρδιά μου.....σε σας που αγαπάτε χωρίς διάκριση και για μένα δεν είστε μόνο ενα ψευδώνυμο .
ΕΣΕΙΣ που σαν βροχή ήρθατε στην ψυχή μου ...και γεμίστε την καρδιά μου με την αγάπη σας

..Σας εύχομαι στο μέλλον ..... το οποίο κι είναι αυτό ...

Πάντα Υγεία Χαρά και ευτυχία!....

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ και ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Ένα φιλι ...μια αγκαλιά και ενα τεράστιο σ αγαπώ σε ολους!

Αντίο φίλε...

2010-08-22T12:19:00.001+03:00

Ο κόσμος έγινε σκοτεινός..ακόμα και τα φώτα του δρόμου σκοτείνιασαν....
Σχεδόν σε μίσησα γιατί είχες μπλοκάρει τους δρόμους της καρδιάς μου μ ενα απελπισμένο μονομερή έρωτα καταδικασμένο απο την ανεπάρκεια του...

Μα όλα έχουν ανατραπεί..

Τίποτα δεν έχει μείνει στη θέση του..

Οι μεγάλοι,οι μικροί έρωτες,το αίσθημα και το συναίσθημα,τα χρόνια,οι μέρες ..
Ολα έγραψαν τον επίλογο τους....

Είναι που δεν γίνετε να κάνεις όλα τα" Θέλω " σου " Μπορώ"

Και γω με την καρδιά μου έπαιζα....

τι θα μπορούσα να της επιβάλω;

Ενα κύμα οργής φούσκωσε μέσα μου....

μια σιωπή εχει ανέβει σαν παλίρροια κι έχει κατακλύσει το χώρο..

.Ένιωσα την τάση φυγής που κουβαλούσα μέσα μου να φουντώνει και να γίνεται ανάγκη.....

Σε ποιο καλάθι αχρήστων να πετάξω όλα τούτα που έζησα κοντά σου χωρίς ν αναδυθεί η δυσοσμία της αθλιότητας μου;

Δίχως να μ αγκαλιάσει η Λερναία Τύψη;

Αυτή ήταν βλέπεις και η ειρωνεία του κρυφτού που παίξαμε ώσπου να αγγίξουμε τα όρια μας....
Ο καθένας μάντευε λάθος την κρυψώνα του άλλου...

Ευτυχώς όμως υπάρχουν κι οι αναμνήσεις..πιάνουν κάποιο χώρο στο κενό της απουσίας μειώνοντας την αίσθηση του τίποτα που δημιουργεί καθε αποχωρισμός...

Πάντα αντιπαθούσα τους αποχαιρετισμούς..
ίσως γιατί ποτε δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί η τελευταία ανάμνηση που κρατάμε απ αυτόν που αποχωριζόμαστε πρέπει να είναι σπαραξικάρδια....

Γιαυτό έτσι απλά και τελεσίδικα έκοψα τις γέφυρες.

Άθλιο ανθρωποειδείς..
ντυμένο τη γύμνια της απώλειας της ανθρωπιάς,
μ ενα τεράστιο φαλλό στη θέση που κανονικά θα έπρεπε να ήταν το πρόσωπο σου....
Σε λυπάμαι φουκαρά..
Ένα κομμάτι πάγος είσαι...
Θα πρέπει να ήταν αφηρημένος ο θεός οταν σ έφτιαχνε και ξέχασε να βάλει στο σαρκιο σου ψυχή....
Ένας μακρύς ατελείωτος χειμώνας είσαι....
Μια ολόκληρη ερημιά..
Μια γκρίζα δυστυχία που σε συνθλίβει...
Φιλοσοφείς επι παντός επιστητού κι εξαντλείς εκει τα όρια σου....

Εγώ προδόθηκα ,πονεσα ,κάηκα μέσα στην ίδια μου την φωτιά,έγινα στάχτη και σκόρπισα::

και συ προσποιείσαι πως δεν συνέβη τίποτα...

Ολα βαίνουν καλώς...

Απλά ανακατέψαμε τη λήθη με τη μνήμη...
Ε λοιπόν το προνομοιο της λήθης δεν το έχουμε όλοι...
γι αυτό μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια...
Το γεγονός πως εσυ μούντζωσες το παρελθόν,κλότσησες το μεγαλειώδη σου έρωτα σαν ψωριάρη σκύλο και βόλεψες μια χαρά τη ζωούλα σου δε σημαίνει πως ολοι έχουν τη δυνατότητα να το κάνουν..
Εισαι πεπερασμένος φίλε μου,γιαυτό δεν θέλω να σε ξέρω πλέον...

Toσο καιρό βαυκαλιζόσουν με την ιδέα της γυναίκας που σε είχε θεοποιήσει..
που απο όνειρο σε είχε αναγάγει σε πραγματικότητα και αισθανόταν κυρίαρχος του παιχνιδιού...
ενός παιχνιδιού που δεν ήταν δικό της..που δεν έπαιζε καν..
που γελοιοποιήθηκε τόσες φορές μπροστά σου κι εσυ προσποιοσουν τον ανίδεο...
Tώρα δεν ξέρεις γιατί χάθηκε κι αυτο σ έβγαλε απο το δρόμο σου...

Καημένε μου....
όλοι χίμαιρες κυνηγάμε...
πλάσματα της φαντασίας μας που τα ντύνουμε με τα όνειρα μας ,τα παίρνουμε απ το χέρι κι ύστερα λησμονούμε πως στην ουσία βλέπουμε αυτό που θέλουμε να δούμε...
οι άτυχοι ξυπνάμε οταν τα όνειρα μας κατασπαραχτούν απο τους εφιάλτες...
Αλλα πιστεύω πως οι πληγές απο τους άτυχους έρωτες είναι λιγότερο βαθιές απο τις πληγές των απατηλών ερώτων...

Αν μη τι άλλο δε ζεις στο ψέμα...
Ξέρω...εχω πολύ δρόμο να βαδίσω και πολλές νύχτες που θα πρέπει να κοιμηθώ στην αγκαλιά του χρόνου..μέχρι να ανταμώσω ξανά το χαμόγελο μου...

Συντρίβομαι,συντριβή,συντρίμμια θα απέδιδαν στην κυριολεξία τα συναισθήματα μου...
αλλά η ζωη δεν προγραμματίζεται...
Την ονειρεύεσαι μόνο κι εύχεσαι να μη σε προδώσει το όνειρο..
Οχι αγάπη μου..δεν ζητάω κάπου να ακουμπήσω...

Δεν μπορώ γιατί δεν θέλω..
Τα δεκανίκια είναι η μεγάλη παγίδα της ζωής..μόνο ο θάνατος ούτε αναιρείται ούτε θεραπεύεται..

Σηκώθηκα αργά και πλησίασα την άκρη του βράχου...

έκοψα έναν κρίνο και το έκλεισα στη χούφτα μου...

Τα άλλα τα πρόσφερα σπονδή στη θάλασσα που ήθελα να μείνει μνήμη αγέραστη απ τον καιρό,ακόμη και τότε που η δική μου θα χάνει τη συνέχεια στις τρύπιες σελίδες που θα έχει αφήσει το σαράκι του χρόνου...

.Έσφιξα το κρινάκι στην παλάμη μου κι έστειλα τα λόγια μου να σε βρουν....

""Αντίο φίλε....τίποτα δεν μπορεί να πεθάνει οσο μπορώ να αισθάνομαι..""

..Αποσπάσματα απο το βιβλίο της Θεκλα Χρηστακη

Το χρώμα της αγάπης δεν είναι πάντα κόκκινο..

Μια τσιγγάνικη αγάπη

2010-07-31T22:04:00.002+03:00

Μου έλειψες

Ο χρόνος περνάει και οι πρώτες ρυτίδες στο πρόσωπό μου
είναι η απόδειξη

Χάσαμε τον κόσμο σε μια τρελή επιθυμία να κάνουμε έρωτα με το μυαλό...
γιατί η πραγματικότητα μας κομματιάζει
Και μεις σαν ναυαγοί που φθάνουν στην παραλία μ 'ένα όνειρο κεντημένο πάνω στην άμμο
και μια ψύχρα που φέρνει κόμπους στα μάτια

Έτσι σε βλέπω μόνο μέσα στα απαγορευμένα όνειρα μου
Και είμαι εδώ...δίψασα για ένα σου ψέμα...
Νιώθω σαν φιλί ...που εγκαταλείφθηκε
Και γράφω πάλι ...για να σου αφήσω κάτι από μένα ... καλό ή κακό δεν έχει σημασία .
Νομίζεις πως είμαι τυφλή και δεν βλέπω τις ρωγμές μεταξύ μας..
Πάλι λάθος κάνεις..
Πώς μπορώ όμως να ανοίξω μια νέα πόρτα πριν κλείσει η άλλη πίσω σου
Είναι σαν να θέλω να φύγω από την ψυχή μου.

Κλείστε τώρα πάλι τα μάτια σου ΑΡΓΑ

Κλείνω τις πόρτες ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. .

που νά πάω που;

2010-07-06T17:42:00.000+03:00

Έρωτας είναι αυτό που ποθείς.
-Ακόμα κι αν δεν το 'χεις;
-Ο πόθος είναι!
Τίποτε άλλο. Τα άλλα είναι τρίχες.
-Ο ένας έρωτας που είχε ανταπόκριση...
-Αυτός ήταν ο χειρότερος!
-Επειδή είχε ανταπόκριση;
-Βεβαίως!

Αυτό που ποθείς, μόλις το κατακτάς είναι σα να μην υπάρχει.
Το κλασικό παράδειγμα:
«Πόσο θα ήθελα να μπω μέσα σε μια ωραία, γαλάζια θάλασσα!».
Ε, μπήκες! Και τι έγινε;
Τι νιώθεις που μπήκες στη θάλασσα;
-Ε, πώς! Μια δροσιά!
-Τίποτα δε νιώθεις!
Μια ιδέα είναι.
Έτσι κι ο έρωτας, είναι τίποτα.
Χριστιανόπουλος
Και να σου πω κάτι...
μετά από τόσο καιρό επιτέλους νιώθω πολύ όμορφα....
επιτέλους νιώθω ελεύθερη!
Να σου πω και το άλλο .....................................................
Αντε γαμήσου!

Mon Amour.

2010-05-06T02:13:00.007+03:00

.....

ανόητο παιδί...

2010-04-25T12:29:00.002+03:00

Κυριακή πρωί

κι οι ακονισμένες αχτίνες Φωτός

τεμαχίζουν την σκέψη σου

σε μικρά, αιχμηρά γυαλάκια,

κοίτα!

ιριδίζοντα τραύματα ξεπηδούν απ' αυτές

και χρωματιστά

ματώνουν τα χείλια σου

μη!

μην ακουμπάς τη φωτιά με γυμνά δάχτυλα

θα κοπείς!

----

- έναν ουρανό να χωράω ψάχνω -

είπες απλά

κι ανασήκωσες τους ώμους σου

----

Απ' το παράθυρό σου βλέπεις

θάλασσες και στεριές να προσπερνούν

τι ταχύτητα!

τρέχοντας ξεφεύγεις άραγε

απ' όσα σε βαραίνουν?

Σα να μη πέρασε θαρρείς ένας αιώνας

προχτές

σήκωσες όλη τη Γη στους ώμους σου

και πήγες...

----

πού?

μα πού πας ανόητο παιδί?

είναι μικρή η ζωή και θα περάσει

σα σύννεφο που λιώνει

εξατμίζονται οι χαρές

και οι στάλες της βροχής

που τις ακολουθούν...

πού?

μα πού πας ανόητο παιδί?

έλα!

σου 'χω φυλάξει μια θέση στον ήλιο,

κι ένα κομμάτι ψωμί,

μην τρέχεις...

----

- έναν ουρανό να χωράω ψάχνω -

είπες ξανά

κι απ' τα χέρια σου

στάλες - στάλες ξέφευγαν

χρώματα και στιγμές

έτσι που σαν τις χτύπαγε χαϊδευτικά το φως

Ανοίξεων νήπια γεννιόνταν και μπουσούλαγαν

μα εσύ είχες τα μάτια σου στραμμένα στη φυγή

και σ' αυτό το μαύρο γλιστερό χαντάκι

που οι άνθρωποι αποκαλούσαν δρόμο.

Armatan!

Χωρίς επιστροφή.

2010-04-23T01:02:00.004+03:00

Κάθε βράδυ έτσι είναι ....

Όνειρα... Μεσάνυχτα..... Παραδοξότητες

Ένα ήσυχο χάος, αλλά πάντα χάος.. με την ψυχή μου να σκοντάφτει στα σκαλιά αυτής της ζωής.

Και ζω στην καταιγίδα

Στην καταιγίδα του κόσμου μου

Στην καταιγίδα του μυαλού μου

Στην καταιγίδα των συναισθημάτων μου

Στην καταιγίδα των αποφάσεων

Δεν έχει σημασία ποια είμαι, από που έρχομαι και πού πάω...
Αν κυνηγώντας τα όνειρά μου,τα έστειλα στου φόβου την αβεβαιότητα.
Δεν ξέρω ποιος είσαι μα το μόνο που ξερω ειναι οτι μπορεις και διαγράφεις με μια κίνηση τα όνειρά μου

Υπάρχουν συναισθήματα που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχαστούν..

Λέξεις που παραμένουν στο μυαλό και δεν μπορούν να εξηγηθούν

Οχι, δεν θα είναι ποτέ όπως χθες.... . ουτε τώρα .. ουτε αύριο

Στην καρδιά μου θα κρατήσω την ψυχή σου
που πετά ψηλα ενώ το μυαλό είναι έτοιμο για αναχώρηση.
Η περιγραφή μιας στιγμής και καταρρέει το φρούριο της αδυναμίας μου για σένα...
Σβήνω λέξεις των ερωτήσεων και απαντήσεων.
Όπως και αν έχει όλα ήταν άχρηστα και κενά.
Όπως και αν έχει όλα ήταν χωρίς νόημα.
Γιατί να προσποιούμαι ότι υπάρχει μια αίσθηση μονόδρομος;

Τελικά η σύγχυση ποτέ δεν φέρνει θετικά αποτελέσματα.
Τόσες λέξεις στις σκέψεις μου ...
Μισόκλειστα μάτια ονείρου σε μια νύχτα κακής άμυνας.
Άγρυπνες νύχτες
Πλεόνασμα συναισθημάτων

Εξισώσεις του σωστού και του λάθους..
Εξαγορά ψυχής
Διασταυρώνονται τα αδιέξοδα και απωθούνται από το μυαλό μου
Φαύλος κύκλος
Ερωτεύομαι αλλα μόνο τα όνειρα μου ..........
Ενα νήμα της ελπίδας τυλίγω γύρω από τις λέξεις....για να σε θυμάμαι
Κοιτώντας Σε πίσω από το γυαλί ... αυτός είναι ο δικός μου τρόπος να βλέπω τον κόσμο
Και μέσα στη σύγχυση των λέξεων κατέληξα να κοιτάζω το Φεγγάρι στο βυθό της θάλασσας .

Τελευταία πράξη..

Τελική δοκιμή...και τελειώνω το έργο χωρίς χειροκρότημα ..

Ναι ... δεν ..

2010-04-06T17:33:00.000+03:00

Αντιφάσεις συναισθημάτων..
Μάτια αντάρτες
μηνύματα
θέλω
μπορώ
σκιρτώ
συγκίνηση
Το αίσθημα της αξίας.
η δύσπνοια.
Ναι ... δεν ..
... αλλά γιατί ...
Μην αφήσεις όμως
τα ταξίδια να πεθάνουν μέσα σου!

Τα δάκρυα της νύχτας!

2010-03-26T01:01:00.003+02:00

Σκοτάδι .. !!!!

Σκέφτομαι ....είναι ο καλύτερος τρόπος σκέψης ...

Πεθαίνω εδώ ... για να ζήσω..

Είμαι τελικά το κακό δίδυμο του εαυτού μου...

Που στο κάθε ηλιοβασίλεμα είμαι αναγκασμένη να αποδέχομαι την παρουσία μου!

Κάηκα από τον ήλιο και από τότε ζω στο φως του φεγγαριού !
...

Μια ανάσα της ψυχής μου θα έρθει απόψε στην καρδιά σου

Να σου ψιθυρίσει το σ αγαπώ σαν αεράκι ..

Άκουσε την!!!

Και καθώς η ημέρα θα φτάνει στο τέλος...

Εγώ θα συνεχίσω να ζω στα δάκρυα της νύχτας ...

...........

Και τώρα που ξεμπερδέψαμε πια

Με τα μεγάλα λόγια

Τους Άθλους

Τα Όνειρα

Καιρός να ξαναεπιστρέψουμε
στη ζωή μας..

Τ. Λειβαδίτης

Time Out

2010-02-25T23:54:00.002+02:00

Ησυχία μυστήριο και μαγεία
Όλα είναι δυνατά την νυχτα ..
Μπορείς να σκεφτείς και να παρασυρθείς από την φαντασία ..
Το μυαλό ομως απορρίπτει ανελέητα...κλέβει χώρους και σκιές ..
Μα η καρδιά αντιστέκεται..
Κατρακυλάει στα όνειρά ..και σου φωνάζει
Κράτα με αγάπη μου... κρατά με κοντά στην καρδιά σου ...
Δεν θέλω να αναπνεύσω ... πες μου ένα ψέμα
Ακόμα και αν είναι να φύγεις......Κρατά με μέσα σου ...
Κάλυψα με μικρά μπαλώματα την καρδία για να κλείσω μεγάλες πληγές.
Και είναι λυπηρό να συνειδητοποιώ ότι το όνειρο έχει φύγει.
Ένα όνειρο ζηλότυπα φυλαγμένο για τόσο καιρό ..
Κι ας η ζωή μου δίδαξε ότι πρέπει να φοβάμαι να δώσω, να μιλήσω ..
Η μοναξιά της καρδιάς είναι η χειρότερη αρρώστια
Ρίχνω μια ματιά έξω ..

Χιονίζει....κι όταν χιονίζει κάθε ήχος είναι βουβός.

Είναι σαν να βρίσκομαι σε ένα παραμυθένιο κόσμο.

Άνοιξα το παράθυρο ..Μια νιφάδα χιονιού έλιωσε στο χέρι μου ..

Χαμογέλασα και άφησα την σκέψη να πετάξει μακριά ..

Μαζί με τον άνεμο ..για να με φέρει κοντά σου

Να λιώσω στα χέρια σου ..

Κοιτα!!

Ο κύκλος της ζωής μου κλείνει...και δεν μπόρεσα να προλάβω τα σύννεφα

Ώρα για μια ανάσα ... δεν είμαστε πλέον Ένα.... γίναμε Δύο ..

Μέσα μας ένα κενό διάστημα μετά από μια φράση που αφήσαμε ανοικτή ...

Δραπετεύει η μουσική που μας συνόδευε στο ταξίδι μας... και έμεινε η θλίψη στις καρδιές μας.

Πατάω το κουμπί ..η μουσική σταματάει ..

Κι όταν σταματάει η μουσική,η τελευταία επιθυμία πεθαίνει στο ηλιοβασίλεμα .....

Δεν είσαι εκεί ..

Δεν υπάρχεις.........

Σου τηλεφώνησα, αγάπη μου ...

Και η απάντηση ήταν ...ένα απαλό αεράκι του ανέμου ...

Είναι που ο ήλιος αρνήθηκε να ερωτευτεί με τη Σελήνη.

Ξέρεις ;;; Εχεις δίκιο .....

2010-02-19T03:16:00.003+02:00

Πήρα ένα κομμάτι της ψυχής μου...
Πήρα ένα κομμάτι απ' το χαμόγελο μου... ...
Και όλα όσα έχουν μετατραπεί σε σκόνη... ... ...
Πήρα ένα αστέρι και εδωσα διαταγη στο συννεφάκι μου να σου πει να ερθεις κοντά μου....
Στο φεγγάρι.
Κοίταξε με ...
Μιλάω

Δεν είμαστε φίλοι ...ουτε καν μια απλη γνωριμία ...
ομως ξέρουμε σχεδον τα πάντα ο ένας για τον άλλο ... ...
Μα τελικα καπου χάσαμε το δρόμο μας εσυ και εγώ ..
Ξέρεις ;;; Εχεις δίκιο .....
Σιώπησε η μουσικη σε εκείνο το δωμάτιο ...που εφτιαξα για μας ..... .... ....
Μαγεία ... και μετα Παύση ..
Μια λέξη ... και έχω αδειάσει .. ...
Αποσπάσματα της ζωής μου ... Κομμάτια της ψυχής μου ...

Όπως τα κινέζικα κουτιά συναρμολογημένα το ένα μέσα στο άλλο ... ....
Επιβιβάστηκα σε ένα αεροπλάνο που ονομάζεται παρελθόν και βλέπω καταματα τον εαυτό μου να με σημαδευει..

Ξέρεις ;;; Εχεις δίκιο .....

Έχω ακομα φωνή κι ένα δάκρυ που χάιδευει το πρόσωπό μου.
Ξέρεις ... ;

Είμαι ακόμα άνθρωπος που κλαίει μπροστά σε μια ταινία ....η αν διάβασω μια ιστορία αγάπης .

Γιαυτο σου λεω.... φέρε μου μου μια βαλίτσα γεμάτη όνειρα ....

Κι ας είναι και βαριά ...

ΑΝΤΕΧΩ

Εγω πάντα ταξιδεύω σε ένα μικρό κουτί από χαρτόνι μιας και η ζωή μου είναι γεμάτη δύσκολες επιλογές ...

Σε παρακαλώ ομως...

Εσυ μην πάς μακριά...εδώ θα βρέχει πάντα τις αναμνήσεις σου...

Τι είναι αγάπη;

2010-02-16T01:30:00.002+02:00

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.

Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται

Μα στην αγάπη είναι ένα.

Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα .Δεν ξεχωρίζουν.

Το εγώ και εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει χανομαι...

(Ν. Καζαντζάκης)

Και γω δεν αντέχω άλλο την απουσία σου απ’τη ζωή μου..

Χ α ν ο μ α ι ...

Λογο της μερας......

2010-02-14T11:46:00.002+02:00

Θέλω λοιπόν να σου εμπιστευτώ κάποιες πολύ σπουδαίες απορίες μου

Πως κρύφτηκε ολο το πέλαγος στα μάτια σου
Πόσοι ανεμόμυλοι λυμαίνονται την ψυχή μου.
Γιατί απ'όπου κι αν ξεκίνησα,έφτανα πάντα σε μια απουσία.
Πως κάρφωσες τον ήλιο στην παλάμη σου.

Πως ζούνε τοσα χρόνια οι Ευκαλυπτοι μέσα στη θλίψη τους.
Γιατί γλιστράει πάντα η άνοιξη μόλις πατήσει στο κατώφλι μου.
Πως χωράει αλήθεια,τόσος Θεός σ 'ενα μικρο,κόκκινο ρόδι.

Όσες φορές νόμισα_και το νόμισα πάμπολλες_
πως θα μεταμορφώσω κάποιο βάτραχο σε κύκνο,
ήρθε η πραγματικότητα,με μια βρεμένη σανίδα και μ'άλλαξε τα φώτα.
Καλέ....Πειράζει που το νομίζω ακόμα;

Α.παπαδακη.
Επειδή με εκφράζει στο απόλυτο...
ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ..... ΛΟΓΟ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ.

Κι αν ...... Αν λεμε....

2010-02-12T22:57:00.002+02:00

Δεν είναι η πείρα τελικά που σε μαθαίνει να ξέρεις να φυλάγεσαι σ αυτόν τον κόσμο.
Ασε να λενε οι θεωρητικοι.
Η ξέρεις η δεν ξερεις,απο την αρχη.
Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία ,την πείρα σ αρέσει απλώς να την αποκτάς.

Όπως σ αρέσει , ας πούμε, να ταξιδευεις. Τιποτ' άλλο.

Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ ν απλώσουν τα ρούχα τους στον ήλιο,να στεγνώσουν.

Πάντα βρεμένα τα φορούν.

Δεν είναι η ζωή που φταίει γι'αυτο,κι ας της ρίχνουν ολα τα βάρη.
Ουτε οι ίδιοι,βέβαια,φταίνε.
Φταίει το οτι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς εναν ήλιο.
Εναν ολόδικος τους ήλιο.
Ν' Ανατέλλει,να δύει και παλι ν 'ανατέλλει λαμπερός μέσα τους.
Εκείνο που ζητάς απο τους άλλους να το ζητάς με λεβεντιά και ως Χορτάτος!
Αν μυριστούν πως εισαι λιγούρη,την έβαψες,δικέ μου!
Το πολύ πολύ να σ ' ελεησουν κάποιοι πονόψυχοι.

Κι αν την πατήσεις,λεμε,αν....

Και σου γίνει συνήθεια η ελεημοσύνη,ενας τρόπος υπάρχει μονο να γλυτώσεις.
Ασε αυτά τα γελοία που αραδιάζεις στον εαυτό σου,για να τον διατηρείς στην ομηρία.
Πως τάχα εσυ δεν είσαι σαν τους άλλους,πως εσένα δε σ 'ελεεί κανείς,σου δίνουν πράγματα που τα αξίζεις,κλπ.κλπ.

Ένας τρόπος υπάρχει.

Κανε μια απότομη αναστροφή!

Να τους κουφάνεις!

Αναρωτιέσαι τι κάνεις ,που θα σταθείς,που θα βρεθείς,τώρα που τ 'όνειρο σου ακυρώθηκε.
Ρώτα το πρώτο δέντρο που θα βρεις μπροστά σου .
Οταν ρήμαξε ολα τα λουλούδια του ενας αλύπητος χιονιάς,καθόλου δε σάστισε,οπως εσύ.

Απλώς,περίμενε καρτερικά να ' ρθει η επόμενη άνοιξη.

Α.Παπαδακη.

TO ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙ

2010-02-05T13:23:00.001+02:00

ΗΤΑΝ κάποτε ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό, ήθελε να τα αγγίξει.
- Παππού - έλεγε στον παππού του - σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.
- Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;
- Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.
- Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά- καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του.
Και τι δεν έκανε ο Τρωκτικούλης για να αγγίξει ένα αστεράκι. Έπαιρνε φόρα και πηδούσε με όλη του την δύναμη όσο πιο ψηλά μπορούσε. Σκαρφάλωνε σε σκουπόξυλα. Σκαρφάλωνε σε τηλεγραφόξυλα. Σκαρφάλωνε σε κεραίες τηλεόρασης. Σκαρφάλωνε σε καμπαναριά. Τίποτα όμως. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να αγγίξει ένα αστεράκι.
- Ίσως είχε δίκιο ο παπούλης σκεφτόταν - Ίσως να μην αγγίξω ποτέ στην ζωή μου αστεράκι. Αλλά πάλι, το θέλω τόσο πολύ, που -ποιος ξέρει- ίσως κάποια μέρα να τα καταφέρω.
- Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι μήνες ώσπου ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ βγήκε ο Τρωκτικούλης από την ποντικότρυπα του και τι να δει; Ένα στολισμένο έλατο στην μέση του σαλονιού και στην κορφή του ελάτου ένα ασημένιο αστεράκι.
Ο Τρωκτικούλης, έτριψε τα μάτια του σαστισμένος, έκανε πέντε τούμπες από τη χαρά του, έκανε μπροστά, έκανε πίσω και έτρεξε στην ποντικοφωλιά του.
- Παππού! παππού! Έλα να δεις! ένα δέντρο φύτρωσε στη μέση του σαλονιού και στην κορυφή του έχει ένα αστεράκι.
- Είσαι σίγουρος εγγονάκι μου.
- Άμα σου λέω παππού! Θα το αγγίξω. Δεν μου ξεφεύγει! θα το αγγίξω.
Έτσι λοιπόν ο τρωκτικούλης έπλυνε τα χέρια του και για καλό και για κακό σαπούνισε τα ποδαράκια του και τα μουστάκια του και την ουρίτσα του και άρχισε να σκαρφαλώνει στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε.
Εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ξύλινο στρατιωτάκι. Φορούσε φανταχτερή στολή και στην μέση του είχε ζωσμένο ένα σπαθί.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε το στρατιωτάκι - Για πού το'βαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι
- Αστεράκι; Τι νόημα έχει να αγγίξεις ένα αστεράκι; - είπε το στρατιωτάκι - Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ καλύτερο.
- Δηλαδή;
- Να γίνεις και συ στρατιώτης - Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί στη βάση του δέντρου; Εκεί μέσα βρίσκονται άλλα δώδεκα στρατιωτάκια. Θα κάνουμε ένα στρατό και θα κατακτήσουμε όλο το σπίτι, θα κυριεύσουμε το μπάνιο. Θα λεηλατήσουμε την κουζίνα και ποιος ξέρει; Μπορεί να βρούμε κανέναν άλλο στρατό και να τον κατατροπώσουμε. Μετά θα κατακτήσουμε και τον υπόλοιπο κόσμο. Θα είσαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι θα σε τρέμουνε.
- Δεν θέλω να είμαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι να με τρέμουνε.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι.
Έτσι ο Τρωκτικούλης συνέχισε να σκαρφαλώνει.
Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε -σκαρφάλωνε κι εκεί που σκαρφάλωνε, συνάντησε μια κουκλίτσα. Ήταν η πιο όμορφη κουκλίτσα που είχε δει ποτέ του. Είχε ολόξανθα μαλλιά και γαλάζια φουστίτσα.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε η κουκλίτσα - για πού τόβαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Και τι θα καταλάβεις να αγγίξεις ένα αστεράκι; είπε η κουκλίτσα - Ενώ αν αγγίξεις εμένα, αν με αγκαλιάσεις, αν με φιλήσεις, αν με αγαπήσεις - ποιος ξέρει - μπορεί να σε αγαπήσω κι εγώ. Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το ροζ περιτύλιγμα και την βυσσινιά κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται ένα πανέμορφο κουκλόσπιτο, με λουλουδένια ταπετσαρία στη κρεβατοκάμαρα και μικρούλικα σερβίτσια στην τραπεζαρία. Θα ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι και θα σου τηγανίζω κάθε μέρα τυροπιτάκια και την Κυριακή θα πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.
- Δεν θέλω να ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι ούτε να μου τηγανίζεις κάθε μέρα τυροπιτάκια ούτε την Κυριακή να πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Καλά. Κάνε του κεφαλιού σου να δούμε τι θα καταλάβεις, είπε η κουκλίτσα.
Έτσι το ποντικάκι συνέχισε να σκαρφαλώνει.
- Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε και εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ναυτάκι.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε το ναυτάκι - Για πού το' βαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Αστεράκι; Ποιος ο λόγος να αγγίξεις ένα αστεράκι; Γιατί να χάνεις τον πολύτιμο χρόνο σου με αστεράκια; -είπε το ναυτάκι - Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ -πολύ - πολύ μα πάρα πολύ καλύτερο.
- Τι;
- Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το θαλασσί περιτύλιγμα και την μπλε κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται μια μπουκάλα που έχει μέσα ένα καραβάκι. Θα σπάσουμε την μπουκάλα, θα κλέψουμε το καραβάκι θα πάμε στο πιο κοντινό ρυάκι και θα σαλπάρουμε. Έχω εδώ στην τσέπη ένα χάρτη θησαυρών. Θα βγούμε στον ωκεανό και θα βρούμε τον θησαυρό. Εκατό ροζ ρουμπίνια μεγάλα σαν καρύδια και χίλια πράσινα σμαράγδια μεγάλα σαν αμύγδαλα. θα είσαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου, όλοι θα σου κάνουν υποκλίσεις και θα ζεις σε ένα τυριόροφο σπίτι.
- Δεν θέλω να είμαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου ούτε όλοι να μου κάνουν υποκλίσεις ούτε να ζω σε ένα τυριόροφο σπίτι, είπε το ποντικάκι.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι - Πως το λένε ρε παιδιά; - Θέλω να αγγίξω ένα αστεράκι. Ένα αστεράκι. Δεν θέλω ούτε να γίνω δοξασμένος στρατιώτης ποντικός, ούτε να μου τηγανίζουν τυροπιτάκια, ούτε, ούτε να μου κάνουν υποκλίσεις. Ένα αστεράκι θέλω ν' αγγίξω κι εγώ. Πως το λένε; Ένα αστεράκι.
- Καλά ντε μη φωνάζεις. Εσύ θα το μετανιώσεις… είπε το ναυτάκι
Έτσι το ποντικάκι συνέχισε ν' ανεβαίνει, να ανεβαίνει να ανεβαίνει, ώσπου έφτασε στην κορυφή του ελάτου.
Εκεί αντίκρισε το πιο όμορφο αστεράκι που είχε δει ποτέ του Φεγγοβολούσε και το έλουζε σε μια μαλαματένια λάμψη. Το ποντικάκι άπλωσε δειλά -δειλά το χεράκι του που το είχε πλύνει οχτώ φορές και τ άγγιξε. Το αστεράκι λες και ανάσανε. Έγινε ακόμα πιο ασημένιο, πιο ζεστό, πιο λαμπερό. Λες και το αγκάλιασε η φεγγοβολιά του, λες και το χάιδεψαν απαλά οι φωτεινές αχτίνες του με την πιο γλυκιά θαλπωρή που μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Το ποντικάκι αισθάνθηκε τόσο μα τόσο ευτυχισμένο. Τα μουστάκια του έτρεμαν. Τα ποδαράκια του έτρεμαν. Η ουρίτσα του έτρεμε. Έτρεμε ολόκληρο από τη χαρά του. Έτρεμε τόσο πολύ που έχασε την ισορροπία του, έπεσε από το δέντρο και βρέθηκε ανάσκελα στο παχύ χαλί.
Μόλις σηκώθηκε έτρεξε αμέσως στην ποντικότρυπα για να πει τα νέα στον παππού του.
- Παππού… παππού… Το άγγιξα.
- Ποιο άγγιξες εγγονάκι μου;
- Το αστεράκι! Το άγγιξα το αστεράκι!
- Μπράβο εγγονάκι μου - καμάρωσε ο παππούς. Είσαι το πρώτο ποντικάκι στην οικογένειά μας που αγγίζει αστεράκι. -Θα χουμε να το λέμε…
Μετά το ποντικάκι βγήκε από την ποντικότρυπα και έτρεξε γρήγορα-γρήγορα να δει πάλι το αστεράκι που είχε αγγίξει.
Αλλά στο μεταξύ είχε γίνει μια βλάβη του ηλεκτρικού και το αστεράκι είχε σβήσει.
- Φαίνεται ότι θα γύρισε πάλι ξανά στον ουρανό! σκέφτηκε το ποντικάκι.
Φόρεσε το παλτουδάκι του βγήκε στον κήπο και σήκωσε τα μάτια του ψηλά.
Χιλιάδες, μυριάδες αστέρια στραφτάλιζαν στο απέραντο στερέωμα…
Το ποντικάκι τα αγκάλιασε όλα με το βλέμμα του.
- Ποιο άραγε να είναι αυτό που άγγιξα; αναρωτήθηκε.
Τώρα όμως που είχε αγγίξει ένα αστεράκι ένοιωθε μια μεγάλη αυτοπεποίθηση.
- Υπάρχουν χιλιάδες ακόμα αστεράκια για να αγγίξω - σκέφτηκε.
- Αλλά αφού τα κατάφερα μια φορά, σίγουρα θα τα ξανακαταφέρω… Θα τ' αγγίξω όλα…
Κι εκεί ανάμεσα στα χιλιάδες αστέρια ένα μικρό αστεράκι τρεμόσβηνε λες και του'κλεινε το μάτι, λες και το έλεγε.
- Ναι μικρό μου ποντικάκι… Κάποια μέρα θα τ'αγγίξεις όλα…

του Ευγένιου Τριβιζά

Απαγορεύονται τα όνειρα

2010-01-18T14:54:00.002+02:00

...ειπες

Και είδες τα όνειρά μου ξαναγεννιούνται..... μετά τα δολοφόνησες
Και έμεινε η σιωπή της καρδιάς

καθώς η ζωή μου πάει να ανάψει τα όνειρα ...

Όνειρα της ευτυχίας,της αγάπης,μιας αγάπης καθαρής και δίκαιης.

Είναι εύκολο να τα διαλύσεις

Είναι δύσκολο να καταλάβεις

Οδυνηρές αναμνήσεις

Αλλάζεις εμφάνιση

Κοιτάς με διαφορετικά μάτια...
ξεθωριασμένες εικόνες στο γκρίζο του προβληματισμού σου

Μα η αντανάκλαση των χρωμάτων είναι ορατή μόνο από την καρδιά ...

Μια καρδιά που μιλάει,αλλά γνωρίζει επίσης να σιωπά.

Σιωπά

όταν δεν υπάρχει τίποτα να πούμε.

Σιωπά

όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνει.

Σιωπά

όταν απαγορεύεται να πολεμήσει ...

Κοίταξα και είδα την ανατολή του ηλίου να κάνει έρωτα με τον ουρανό
Γυμνή και ελεύθερη --
Ζήλεψα...Έλα.

Κλείσε το φως.
Θέλω να ακούσω την ζωή που χτυπά στο στήθος σου.
Με το χέρι μου στην καρδιά σου, να νιώσω την αγάπη που λάμπει σαν αστέρι στο σκοτάδι.
Ένα ποτήρι γεμάτο με Αγάπη χωρίζει εμένα από σένα.

Πίσω από το κρύσταλλο ...κρύος πάγος τα μάτια σου

Παρατηρείς το κλάμα και την χαρά μου.

Που εξακολουθώ να προσπαθώ ακόμη να βρω μυρωδιές από μάς.

Σπάω το ρολόι .

Ενα χτύπημα
Ακόμη μια πληγή

Παίρνω κοντά την ενοχή.

Μια συγκίνηση, μια σύγκριση

Στιγμές που διαλύονται.

Επιστρέφεις σαν πλάσμα της νύχτας.
διαλύεις τα μάγια μου.. ανεπαίσθητα σαν όνειρο....
Γονατίζω παρακαλώντας στην σιωπή μου
Υποκύπτω στην τρέλα μου.

Τώρα γεύομαι τη σιωπή

Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο

2010-01-11T12:04:00.003+02:00

ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΠΡΩΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ....

Για εσένα

σιγοτραγουδημένο...

με φωνή που τρέμει...

με ανάσα κοφτή

...στερεύει ο αέρας...

το κουτί με τις νότες σου και τις ανάσες που ξέκλεβα

αδειάζει...

δικό σου λοιπόν...κι αυτό.

Κείμενο απο Σιωπηλή κραυγή...

Είναι κάτι τραγούδια

2010-01-10T01:46:00.003+02:00

.. που σε σκοτώνουν που σε κάνουν να ξεφεύγεις απο κάθε όριο λογικής...

Έτσι και τώρα...το άκουσα και σε θυμήθηκα....
Ναι...
εσένα πάλι..εσένα που με λύγισες.

Κοίτα....βγαίνει το πρώτο αστέρι .

Με όλα όσα θέλησα κι όσα ποτέ δε βρήκα
Πόσες ελπίδες πρέπει να ξεψυχήσουν δίπλα σου για να παραστρατήσεις απ' το δικό σου ουρανό;...

Yπόσχεση ζωής
Κατάθεση ψυχής

Εσυ και γώ....
Απόψε
Τρελοί ακόμη μεσα στην θλίψη μας...
Μέσα στις στάχτες θα ζητήσω χρώμα.
Είναι που λείπεις....και χάνω όλο το κουράγιο μου για ζωή

Πού πας αγάπη;
Πού μ' αφήνεις;
Είναι άγριες οι θάλασσες κι εγώ μικρή
Και έχω φθαρεί απ' τα όνειρα ...

Έλα στο πλάι μου τώρα σκιά μου και κοιμήσου
Νυχτώνει.
Ο χρόνος έφυγε.
Η ζωή μου...χαμένη....

Σ ΑΓΑΠΩ... ΓΕΙΑ ΣΟΥ...

2010-01-01T02:40:00.003+02:00

Υπήρξα μόνος μαζί σου...
Μέσα στο μυαλό μου...
Και στα όνειρά μου γεύτηκα...
Τα χείλη σου χιλιάδες φορές...
Μερικές φορές σε βλέπω να περνάς...
Έξω από την πόρτα μου...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ...
Μήπως είμαι εγώ αυτό που ψάχνεις?
Το βλέπω στα μάτια σου...
Το βλέπω στο χαμόγελό σου...
Είσαι ότι ήθελα πάντοτε...
Και τα χέρια μου...
Είναι διάπλατα ανοιχτά...
Γιατί πάντα...
Ξέρεις τι ακριβώς να πεις...
Ξέρεις τι ακριβώς να κάνειςκαι θέλω τόσο πολύ...
Να σου πω...
Σ ΑΓΑΠΩ.....
Ανυπομονώ να δω τον ήλιο...
Να χαϊδεύει τα μαλλιά σου...
Και να σου πωξανά και ξανά...
Πόσο πολύ σε νοιάζομαι...
Μερικές φορές νιώθω...
Ότι η καρδιά μου θα εκραγεί...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ...
Απλά θέλω να ξέρεις....
Επειδή αναρωτιέμαι που να είσαι...
Κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις...
Είσαι κάπου και αισθάνεσαι μόνη...
Ή υπάρχει κάποιος που σε αγαπάει?
Πες μου πώς να κερδίσω...
Την καρδιά σου...
Γιατί δεν έχω την παραμικρή ιδέα...
Αλλά άσε με να ξεκινήσω...
Λέγοντας απλά...
Σ ΑΓΑΠΩ...
ΓΕΙΑ ΣΟΥ....
Μήπως είμαι αυτός που ψάχνεις?
Γιατί αναρωτιέμαι που να είσαι...
Κι αναρωτιέμαι τι να κάνεις...
Είσαι κάπου και αισθάνεσαι μόνη...
Ή υπάρχει κάποιος που σαγαπάει?
Πες μου πώς να κερδίσω την καρδιά σου...
Γιατί δεν έχω την παραμικρή ιδέα...
Αλλά άσε με να ξεκινήσω..
Λέγοντας απλά...

ΣΑΓΑΠΩ...

HELLO-LIONEL RICHIE

Δάκρυα από το φεγγάρι

2009-12-06T19:17:00.000+02:00

Μέχρις ότου το μικρό φως μέσα απο το σύννεφο που το καλύπτει να φανεί ...

όσο διάστημα υπάρχει ενα μικροσκοπικό αστέρι στο σκοτάδι της νύχτας να φέγγη...
Θα βρέχει επιθυμίες ανομολόγητες
που δεν μπόρεσαν να φτάσουν ουτε τ' αστέρια.
Πάντα στα δύσκολα εγω,
δοκιμάζω ξανά και ξανά και ξανα...
Σου φωνάζω.
Ε; Που πάς; Γύρνα πίσω.
Γύρνα σε μένα.;
Δε μ'ακούς
Aλλά σε βλέπω ...;
Δεν είσαι μόνος.
Σ΄ευχαριστώ Θεέ μου, που του έδωσες και την καρδιά μου για παρέα.
Γιατί θα πέθαινα, αν ένιωθε έστω και για λίγο μοναξιά ...;
_____
Καλοκαιρινή διάθεση
σε χειμωνιάτικο σώμα

οτι αγαπω ειναι δικο σου

2009-11-26T13:46:00.002+02:00

Κάποιος με είναι ρώτησε τι είναι αγάπη .....;

Τι είναι η αγάπη;

Πεταλούδες στο στομάχι ;συναντήσεις των χεριών και των ματιών ; ένας στίχος; μια ιστορία; ένα ποίημα ; μια νέα συγκίνηση....;

Το μόνο που ξέρω πολύ καλά είναι πως δεν είμαι πια παιδί,

αλλά είναι ωραίο να πλάθω ιστορίες από το παρασκήνιο.

Από κείνες που όλοι ζούνε ευτυχισμένοι.

Γιατί ακόμη και οι μεγάλοι πιστεύουν σε παραμύθια,όνειρα, αστέρια ...

Γιαυτό κάθε βράδυ θέλω το παραμύθι μου ...

Για να κοιμηθώ ήσυχα.

Σταματώ να πιστεύω ..κλειδώνομαι σε έναν κόσμο που είναι όλος δικός μου.

Γδύνομαι τις αμφιβολίες τις σκέψεις την αβεβαιότητα

Κλείνω σε μπαούλο αναμνήσεις, συναισθήματα, άπειρες στιγμές, αγάπες της ζωής μου,

εικόνες που παραμένουν στο μυαλό ...

Δεν έχω το θάρρος να το αφήσω ανοικτό από φόβο και δειλία.

Φοβάμαι τον τυφώνα που θα εισβάλει και την σιωπή που θα φωνάζει δυνατά ένα ΓΙΑΤΙ....

Ξαπλώνω μισό γυμνή, ντυμένη μόνο σε ένα πέπλο του πάθους και της επιθυμίας ....

Με τις σκέψεις σε καλώ, σε ζητώ .... τρυφερά ...απαλά να αγγίξεις την καρδιά μου.
Να μου χαρίσεις μια ζωγραφική συναισθημάτων.

Για να ντυθώ απόψε μόνο στα όνειρα ...

Σαν ένα μεταξωτό μεσοφόρι...να κυλήσει σαν μετάξι στο σώμα μου

Γεμάτο από αναμνήσεις, σκέψεις , γλυκά φιλιά και προσφορά .....

Κεντημένο μ ' αστέρια... να δώσουν φως στα όνειρά μου.
Και θα σου ψιθυρισω δύο απλές λέξεις...

5 γράμματα που κάνουν μια φράση ...

Αλλά να τις ακούσεις...

Σ' αγαπώ.

η μυρωδιά σου

2009-11-17T00:50:00.002+02:00

Έχει μυρωδιά η προδοσία ? Έχει...
Μια μυρωδιά βαριά και πνιγηρή
που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα!
Σε νιώθω όταν πνίγομαι στη μυρωδιά της
Είσαι εκείνο το χέρι που εψαχνα να κρατηθώ....

Και τώρα σκάσε ... ... αν μ ' αγαπάς.

2009-10-29T13:08:00.002+02:00

Σταμάτησε

Σταμάτα, μην κοιτάς κάτω ...εκει που με πέταξες

Χθες το βράδυ στους δρόμους του ύπνο μου ήρθες......

Μα λυπάμαι.... το σκοτάδι με φοβίζει... ήρθε η ώρα να ανάψω το φως τώρα.

Γυρνάω τον Διακόπτη......

Σήμερα ξέρω ότι δεν υπάρχει θέση άδεια στην καρδιά σου

Σε Χειροκροτώ για μια ακόμη φορά και φεύγω .

Και ούρλιαζε τον θυμό του απόψε ο άνεμος... δεν υπάρχουν ποιήματα, μόνο γκρι τόνοι που μαράζωναν εκεί έξω στον αέρα ...

ένας κόμπος στο λαιμό και δεν διαλύεται η αίσθηση της ασάφειας

Έσπασα ένα ποτήρι, μου γλίστρησε από το χέρι

Κόπηκα.... και ξαφνικά είδα σε αυτά τα διάσπαρτα παντού κομμάτια

Εσένα και Μένα ...

Πρόσεξα στο σκοτάδι τα λόγια σου, και αναρωτήθηκα

πως μπόρεσα να κάνω αυτό το άλμα στο σκοτάδι της ζωής

που γκρέμισε την πρόθεση μόνο και μόνο επειδή σε χρειαζόμουν ....

Και δεν Ήσουν εκεί!

Δεν ήσουν εκεί, αλλά η σκέψη επιπλέει στο όνομά σου.

Όταν ήρθες κοντά μου τα μάτια σου κοίταξαν την ψυχή μου .

Ένιωσα σαν να σε περίμενα απο πάντα

Και σου έστειλα ενα δώρο..

Ένα αστέρι του ουρανού που γράφει όλα τα ονόματα του κόσμου ,μαζί μ ' ένα κλειδί....

Για να το φυλάξεις προσεκτικά και να το χρησιμοποιήσεις με σεβασμό και αφοσίωση αυθόρμητη.

Να μην αισθάνεται άσχημα.

Ένα δώρο μου για σένα

Να το κρατάς στα χέρια σου όταν σκοτώνεις τις σκέψεις σου, όταν σκορπάς τα φιλιά σου ...

Αλλά ξεχνάς οτι εδώ και πολύ καιρό εσύ το κάλεσες.

Δεν έχω πια αυταπάτες ..δεν μπορείς να αγαπήσεις πραγματικά...

Τινάζω τα χέρια μου ... τι μου λείπει; Γιατί αδειάζω;

Έγινες θρόισμα από πυροβολισμό ...μια οικεία ανάμνηση....

ακούμπησα τα μάτια μου εκεί,..…

μέσα στα μάτια της ψυχής σου και είδα σκοτάδι ..τσαλακωμένο μετάξι και βίαιοι στεναγμοί ...

γράμματα διάσπαρτα παντού, κλεμμένες εικόνες...

Ολα από πρόθεση.

Κλέβω και γω κρυμμένα μυστικά και πίνω το δηλητήριο του λόγου σου

Και είναι η φωνή της λογικής που αντηχεί σαν βροντή γύρω μου...

μα εξακολουθώ να αισθάνομαι τα τραγούδια της κλήσης σου.

... Σκάσε λοιπόν....

Σταμάτησε να λεηλατείς την καρδιά μου. Δεν έχει νόημα.

Ο ουρανός σήμερα είναι ένας ψεύτης....

Κάλεσα το φεγγάρι ...ηχώ απο παραμορφωμένες απουσίες βασανίζουν το μυαλό μου.

Δεν μπορώ να σ ακούσω ...

Κοίταξα μέχρι τον ουρανό

Το φεγγάρι ήταν σχισμένο στην μέση

Το λήστεψαν...

Κι ας εχω φωνάξει το όνομα σου χίλιες και μια φορές...

Κι ας έχεις κλάψει για μένα χίλιες και μια νύχτες....

και ας εξακολουθείς να μου μιλάς ....άλλες χίλιες.

Κατάλαβες τώρα; ...

Εντάξει, άστο ... Δεν έχει σημασία! ...

Ήμουν πολύ εύθραυστη , ευαίσθητη, πολύ ευάλωτη ...

Βλέπεις είναι η αγάπη που μετράει για μένα και δεν είναι ντροπή το ότι δεν σ'έχω ξεχάσει.

Δεν ξέρω καν πως να το κρύψω ...

Μου λείπεις ...

Έτσι.....εκεί,μπροστά στην εικόνα σου. ... Λύγισα ...

Κάποιες σκονισμένες ερωτήσεις στήνουν χορό στη σοφίτα της μνήμης μου και καταρρέω,

Με της αγάπες της ζωή μου, να χορεύουν ξυπόλητες μπροστά στα μάτια μου

προσπαθώ να απεικονίσω ένα συναίσθημα..

Μα κατρακυλώ στην ανάγκη και μεγαλώνω την μοναξιά ...

Κάνει κρύο.... Θέλω να τυλίξω με κουβέρτες την σιωπής της ψυχής μου ...

Θέλω να φύγω!

Αισθάνομαι όλο το βάρος του κόσμου στον ώμο μου ...

Έχω βαμμένο σε νύχτες τα σύννεφα του ουρανού μου και κατι μακρινό άρπαξε τη συνείδησή μου ...

Αναπνέω τον αέρα της μελαγχολίας ... και η βροχή μουσκεύει της συλλαβές μου..

Ισως επειδή είμαι ένα κύμα της θάλασσας ... Ο άνεμος, η βροχή και ... μια αίσθηση μας ..

Χαμόγελας ε;...ίσως δικαιολογημένα.

ΑΝΤΙΟ.

Σ' αγαπάω ξέρεις...

2009-10-23T22:38:00.002+03:00

Πέντε σκέψεις
Πέντε γεύσεις
Πέντε πόθοι
Πέντε δάχτυλα.
Και η αγάπη σου... .
Κάτι το αφηρημένο και ανέφικτο, κάτι το πολυπόθητο.
Ξέρεις; είσαι το πιο γοητευτικό παραμύθι που έχω γράψει.
Ο άγγελος και ο δαίμονας, μέσα μου ...
Να αγωνίζονται ενάντια ο ένας τον άλλον ...
Και συ τολμάς κάθε βράδυ να γυρίζεις το κλειδί και να ανοίγεις την πόρτα στον άνεμο.
Έτσι έγινα δαίμονας με πρόσωπο αγγέλου και χθες βράδυ δανείστηκα το φεγγάρι.
Δανείστηκα την ιδέα .....
Ζωγραφίζω στο πρόσωπο μου ένα κόκκινο της ντροπής και σου φωνάζω κρυφά τις αδυναμίες μου.
Τα Θέλω ...
Τώρα θα εξηγήσω ακριβώς τι θέλω ...
Θέλω απλά πράγματα
χάδια
φιλιά βροχή
την ζήλια
της άγρυπνες νύχτες
τον φόβο .
Θέλω να σ' αγαπώ ... Κάθε Μέρα ....
Ζητώ πολλά ; ...
Χαμογέλασες και με είπες τρελή ...
Με ρώτησε πόσες φορές θα μπορούσα να πεθάνω για σένα ...
Αμέτρητες φορές είπα ...και ανακάλυψα ότι η αλήθεια μας απελευθερώνει.
Η αγάπη είναι το τίμημα που απαιτεί η Ευτυχία.

Χαμογέλασες και με είπες τρελή ...
Πόσες φορές θα μπορούσα να ζήσω; _ Ρώτησες.
Αναρίθμητες φορές.....αλλά μαζί σου_ Απάντησα .
Και έστειλα την βροχή να φιλήσει τον πόνο σου.
Και είδα στα μάτια σου Αγάπη, Θλίψη, Χαρά, Φόβο, Μοναξιά
Άγχος, Παραίσθηση, Όνειρο, Επιμονή.
Και είδα μέσα από τις σκέψεις σου τους φόβους σου .
Είσαι φοβισμένος από την παρουσία μου και αυτό με τρομάζει
Μα στα μάτια σου είδα και την αιχμαλωσία της καρδιά μου.
Πες μου λοιπόν πως μπορώ να βρω την δύναμη να σ' αφήσω να ζήσεις μακριά από μένα;
Παράτησα την τελειότητα των πραγμάτων και ακολουθώ την περίεργη πορεία σου..
Μη με ρωτάς όμως ποιος ράγισε την καρδιά μου.....ούτε γιατί τα όνειρα είναι σκορπισμένα στο μαξιλάρι μου.
Περπάτησα μέσα από τα μονοπάτια ενός κρύου χειμώνα
Στην ατέλειωτη νύχτα
Στο αιώνιο σκοτάδι ...
Με ένα λουλούδι στο χέρι και Λυγισμένα γόνατα
Γεννήθηκα και πέθανα αμέτρητες φορές μέσα στις φλέβες σου
Για να σου δώσω πίσω .. το φως σου.

Κοίτα με λοιπόν.

Θα γίνω μάγισσα.

Όχι για να σε μαγέψω.

Μα για να μαγευτώ ...

Τώρα κλείσε τα μάτια σου,

Μάτια μου!

Γιατί όταν τ' ανοίξεις πάλι θα τυφλωθώ!

Μη με φοβάσαι...

Εγώ είμαι αυτή που κάηκε από τη φωτιά της αγάπης σου... και έχει ήδη πεθάνει ...
Εσύ αγόρι ... έκλεψες από το πρόσωπό μου, το χαμόγελο ...και ποτέ δεν ήρθες ....

ΟΥΦ...

2009-10-10T02:00:00.009+03:00

Το φθινόπωρο ήρθε ξαφνικά.. νωρίτερα από ότι συνήθως...χωρίς προειδοποίηση.
Έφτασε αυτό το απόγευμα της Παρασκευής, ντυμένο με σκούρο γκρι με δυνατή νεροποντή, και για να μου φτιάξει το κέφι με αστραπές και κεραυνούς .
Σκοτείνιασε τόσο απότομα απόψε.
Έφτασα σπίτι μούσκεμα ...και στάζοντας έτρεξα να κλείσω τα ανοιχτά παράθυρα.
Μελαγχολώ...
Έρχεται ο χειμώνας.
Και μετά πάλι η άνοιξη.
Και πάλι το καλοκαίρι.
Και πάντοτε η ίδια αφόρητη αίσθηση ότι τα πάντα θα είναι πάντα τα ίδια.
Ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, όπως και οι επαναλαμβανόμενες αλλαγές της εποχής σε ντουλάπες.
Κοιτάζω από το τζάμι τα σύννεφα που απλώνονται πάνω από την πόλη. .
Δεν υπάρχει κανείς στους δρόμους.
Ούτε σκυλί δεμένο που λένε .
Μόνο κάτι νεκρά φύλλα,που παρασέρνονται από τον άνεμο στον αέρα.
Σκούπισα με τα χέρια μου το κρύο τζάμι και το απόγευμα της απογοήτευσης άρχισε.....
Γκρι, Κρύο, Άδειο.
Σκέφτομαι και γελάω με μένα... ότι αν είχα μια κλίση στην αυτοκτονία
σήμερα θα ήταν ένα θαυμάσιο σενάριο με ένα πανέμορφο σκηνικό για μια φαρσοκωμωδία.
ΠΡΑΞΗ ΠΕΜΠΤΗ ____
ΣΚΗΝΗ... LAST__ ... του
Η μεγάλη τραγωδία που ήταν η ζωή της.
Αλλά δεν το σκέφτομαι καν. Αγαπώ την ζωή ακόμα και έτσι.
Γι 'αυτό αποφάσισα να μείνω πίσω από το παράθυρο και να παρακολουθώ την καταιγίδα.
Είμαι κουρασμένη και θυμωμένη.. Ειδικά με τον εαυτό μου.
Με την σιωπή σου ...κι αυτό το χαμόγελο στον κόσμο ...
Και συνέχισα να αναρωτιέμαι γιατί δεν ουρλιάζω...;
Γιατί αυτός ο γνωστός κόμπος πιέζει συνεχώς τον λαιμό μου...;
Και γιατί θα ήθελα να είμαι μέσα προς τα έξω...;
Ανάποδα και Ίσια ... ;
Να φύγω από το σπίτι ...
Να γίνω μια μπριζα για έναν φορτιστή μπαταρίας
Η
Ένας υπολογιστής, που θα ήταν αρκετό να αφαιρέσω τα μολυσμένα αρχεία
Και
Να αρχίσω πάλι από την αρχή...
Επανεκκίνηση..
Αλλά είμαι μόνο μια γυναίκα......
με την ετικετα FRAGILE ((να χρησιμοποιείται με προσοχή))
Μια γυναίκα
Έτοιμη για την άφιξη στην πτώση.
ουφ...
Ελπίζω να πέσω σε λήθαργο σε λίγο ...
Έτσι για να μου μάθεις στ' όνειρο να ονειρεύομαι πάλι.

απλά γιατί έχω της μαύρες μου....

I WANT YOUR HELL FIRE ...non stop

2009-09-16T16:17:00.005+03:00

Πως αρχίζει μια ιστορία;
Συνήθως από την αρχή.
Μερικές φορές, ωστόσο, είναι το τέλος μιας ιστορίας που κάνει μια άλλη αρχή.
Έτσι, υπάρχουν δύο κατηγορίες απο ιστορίες...
Αυτές που ξεκινούν από την αρχή και οι άλλες απ'το τέλος.
Έτσι,υπάρχουν δύο κατηγορίες αντρών...
Αυτοί που λένε την ιστορία τους και εκείνοι που δεν την έχουν πει.
Αλλά υπάρχει και μια τρίτη, σε αυτούς που δεν λένε την αλήθεια.

Προσπαθώ να συλλάβω τα συναισθήματα σου.. τα τυλιγμένα με τη σιωπή της νύχτας ..
Πες μου μόνο ....
Πως τα καταφερνεις και τα αστέρια δραπετεύουν από την παλάμη του χεριού σου; ..
Όμως αγάπη μου ακριβή..
Μην κλέβεις τα φτερά μου, μόνο και μόνο επειδή θέλεις ΕΣΥ να πετάξεις ....
Μη με ξυπνάς απ'τ'όνειρο ,μόνο και μόνο επειδή θέλεις ΕΣΥ να αισθάνεται ζωντανός ..
Μη πληγώνεις την την ψυχή μου, μόνο και μόνο επειδή θέλω ΕΓΩ να σε πιστεύω ...
Απλά κλείνω τα μάτια και γεύομαι
"το λίγο μέλι χαράς"που μου προσφέρεις
Ματώνει όμως η γεύση πάνω στα χείλη μου.
Απλά κλείνω τα μάτια γιατί μια εικόνα έφερε μπροστά μου ήχους,χρώματα, μυρωδιές,
Την αφή και τη γεύση ..
Απλά ...φορώντας ένα σύννεφο κάθε βράδυ και πυξίδα μου μια καταιγίδα.

Απλά..
Θέλοντας να κάψω αυτό το σώμα..
Για να ξαναγεννηθεί μέσα από το μυαλό σου
Ουρλιάζοντας τη χαρά να τον πόνο μου.
Τραγουδώντας την τρέλα μου και παρακαλώντας τα μάτια σου..
λαχανιάζοντας σε κάθε λέξη που δεν είπες ακόμη.
Θέλοντας να πεθάνω από επιθυμία να σ ' αναπνέω σαν τον αέρα μου...
Αν είναι να πάω στην κόλαση, ας είναι για μία πυρκαγιά.

Κοίτα.....!!

Ένα λευκό φύλλο μπροστά μου ....
Ζητάει να αγαπηθεί
Απο το όνομα σου
Γραμμένο πάνω σ 'αυτό...

Μα τώρα απλώς παίζεις με τη ζωή μου ...
Face to fake

ναυάγιο στην κινούμενη άμμο σου ...

2009-08-30T01:42:00.009+03:00

Ανοιχτό πορφυρό και καρδιοχτύπι...προσάναμμα του χρόνου μου η Ζωή ...
Προκαλεί τα δάχτυλά μου ...Διεγείρει τις αισθήσεις μου ...
Σε παροξυσμούς και οράματα ...
Η συμφωνία της Δικό σου Άγγιγμα...στο Χρώμα του Αίματος ...
Χλωμά δάχτυλα βυθίζω σε βάζα χρωμάτων ...
Κόκκινο Κίτρινο Μπλε ...
Μελάνι στο αίμα ...τα Ίχνη σου Σφραγίδες μου ...
Ώρα ...
Τώρα...
Κι ας στάζει το χρώμα ...
Στο σκοτάδι ... Να νιώσω ...ζωντανή ...;
Αδρεναλίνη και αίμα ...
Πάγος και γυαλί ...

Σπασμένα όνειρα κομμένες φλέβες ...
Αιχμηρές γωνίες .... Ψυχή διχασμένη να ψάχνει για κατανόηση....
Αδύνατο ...!!!
Παζλ με χαμένα κομμάτια ...
Έτσι εκρηκτικές είναι οι σκέψεις μου.
Κρατώ μια νάρκη Φορώ την γύμνια μου Καίω τον εαυτό μου ...
Φανταστικές διαδρομές μέσα από Ανύπαρκτους δρόμους ...
Διάσπαρτα όνειρα ...μεταξύ Εφιάλτη και Παραισθήσεων ...
Χάνω την τροχιά μου ...
Εξαφανίζομαι ...
Κλείνω σελίδες.
Στο σκοτάδι οι γραμμές ...
Μια μαύρη γραμμή και γω...στα Ορια του Τίποτα ...
Ήλιος και Φεγγάρι
Μέρα και νύχτα
Δύο πλευρές
Ίδιου νομίσματος.
Μια Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων...
Έχασα χρόνο ...
Το τρένο ...
Της σχολικές μέρες ....
Την αγάπη ...
Χαμογελώ στην πυκνή άβυσσο μου ...Σκοτώνω την Ώρα μου .
Αντιμετωπίζω τον Εαυτό μου ...
Σαν μαριονέτα ...μπαλαρίνα με ασαφείς συντεταγμένες ...
Γρήγορα...βιαστικά....σαν Μαύρο και Άσπρο που καταρρέει ...

Και να μη μπορώ να σταματήσω ...
ούτε για ένα Ηλιοβασίλεμα ...
ούτε για μια Αυγή ...
ούτε για ένα Όνειρο ...

Άλφα και Ωμέγα...
Υποθέσεις ...
Πέτρες στην Έρημο και μια Νέα Αρχή ...
Ζω ;...
Υπάρχω ;...
Έκλεισα τώρα με προσοχή το συρτάρι ...
Είμαι το Κλειδί και η Κλειδαριά ...
Ίλιγγος ...
Ανοησίες ...
Πικρά ...
Ταξίδι ...
Και η ηχώ των Ερωτήσεων μου ...
Ακολούθησε με ...

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ.

2009-08-06T19:31:00.000+03:00

Μακάρι να μπορούσα να βρω χιλιάδες τρόπους για να σου πω ότι μου λείπεις ..

Να κοιτάξω στα μάτια σου και καταλαβαίνω ότι για σένα είναι το ίδιο ..
Και να σ 'αγαπώ ..
Κοντά το ένα στο άλλο ..

.. Αν μια μέρα με ξεχάσεις ......... Κοίταξε τον ουρανό και αναζήτησε ένα αστέρι που λάμπει λιγότερο ...θα είναι εγώ!
Και χάνομαι στη μελωδία από αυτές τις σημειώσεις ...

και είχαν οι νύχτες κεντημένο το χρώμα του φεγγαριού.

2009-08-04T16:15:00.007+03:00

Κι έγειρε η νύχτα στο ποτήρι με τα ροζ τριαντάφυλλα.
Και μαράθηκε.
Έκανε τόση παγωνιά κείνο το βράδυ.
Και κρύωναν πολύ τα όνειρα.
Κρύωναν και ζάρωναν στις γωνίες της κάμαρας σαν τα σκουλήκια.
Ήταν και η σιωπή...
Πάνω απ ' όλα ήταν η σιωπή,που είχε καρφώσει τα μάτια της στο πόμολο της πόρτας και χαμογελούσε ειρωνικά.
Αυτό δεν άντεχε το χαμόγελο της σιωπής!

Κι έφυγε.
Όπως φεύγουν όλα σ αυτόν τον κόσμο.
Τα πλοία,τα όνειρα,τα πουλιά,οι δακρυσμένοι Αύγουστοι.
Έφυγε....
Κι απόμεινε μόνο ένας καυτερός ήλιος,να κοιτάζει κατάματα τα καπνοχώραφα και να γελά.
Απόμεινε μονάχα μια σαύρα.
Μια σαύρα....Και μια μαρμαρωμένη Παναγία.

Α.Παπαδακη.

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή.

2009-07-24T23:19:00.009+03:00

Κάθε φορά που χάνομαι,μην ψάχνεις να με βρεις στις αγορές
Δεν έχω πιάσει κουβέντα με τους εμπόρους των μπαχαρικών
Μην ψάχνεις στα ερημικά μονοπάτια
Ούτε στις ακροποταμιές με τα νούφαρα
Μην ψάχνεις να με βρεις στα σκοτεινά καταφύγια
Ούτε στα στέκια των πουλιών,που ξέρεις πως συχνάζω
Μην ψάχνεις να με βρεις στους λόφους με τα ασφοδέλια επειδή σου είπα κάποτε πως μ αρέσει να γητεύω το δηλητήριο των φιδιών
Μην ψάχνεις να με βρεις στις άκρες των γκρεμών που συνηθίζω να περιφέρομαι
Ούτε στα κιόσκια της απόγνωσης
Ούτε στ 'απομεσήμερα του ονείρου μου.
Ούτε στα δειλινά του έρωτα μου.
Πάντως, σου λέω,μην ανησυχείς
Περνάω καλά
Είμαι κρυμμένη σ ένα όστρακο στο βάθος του ωκεανού
Εκεί μαθαίνω τα τραγούδια των κοραλλιών.
Περίμενέ με.
Θα ' ρθω να στα φέρω
Α.Παπαδάκη.

Είμαι ένα κόκκινο φύλλο σ' ένα ορμητικό ποτάμι .
Αν κυνηγάς τις χίμαιρες , πέσε μέσα να με πιάσεις .
Αν δεν το κάμεις , αν δειλιάσεις , δεν είσαι για μένα .
Φύγε . Δε σε συνάντησα ποτέ . "

Το νανούρισμα της Εφης!

2009-07-04T20:52:00.003+03:00

.............................................
Εφη!

http://zalades1234.pblogs.gr/

Σιγά μην τα βάψω μαύρα

2009-07-01T08:26:00.006+03:00

Από παντού τρυπώνει ο έρωτας.

Κι από αεράκι καλοκαιρινό, γίνεται άνεμος άγριος, άνεμος αλήτης που ξέρει να με ξελογιάζει και να με παρασέρνει μέχρι τα πιο τρελά μου όνειρα.

Κι εγώ αφήνομαι στα χέρια του και χάνομαι μαζί του χωρίς ν αφήνω πετραδάκια πίσω μου να ξαναβρώ το δρόμο μου.

Μα κι αν χαθώ, σιγά μην τα βάψω μαύρα!

Εγώ πάντα αφήνω ένα παράθυρο της καρδιάς μου ανοιχτό για το επόμενο αεράκι που θα φυσήξει και θα μου κλείσει πονηρά το μάτι...

Ελίζα Σολέα

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΑΝΤΑΜΩΣΗ!

που εισαι;

2009-06-16T17:34:00.003+03:00

Μέσα από όνειρα ξένα θα ζήσω κι απόψε.
Στα πυρωμένα σου μάτια θα κάψω τον φόβο τούτο.
Γιατί ότι αρχίζει κάπου θα φτάσει.
Στο πουθενά ή το ποτέ.
Παραβάτες στο άγνωστο παλεύουμε σε στιγμές που μας χαράζουν.
Τα δάκρυα που τώρα κυλάνε σου προσφέρω.
Μην τρομάξεις,
Είναι ότι σου χρωστώ γιαυτά που μου χάρισες.
Σαν φως θα ξανά ‘ρθω,
Σαν άστρο,
Γιατί εσύ μου έμαθες πως φεύγουν και πως επιστρέφουν.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ

Είμαι στο σπίτι και πάλι!
Εκτός του είναι κρύο!
Στο εσωτερικό, όμως;....!
Το σκυλί γέρασε , δεν μ ' αναγνωρίζει πια.
Στην τουαλέτα, ο καθρέφτης είναι κατεστραμμένος και δεν δείχνει την εικόνα μου.
Καλύτερα έτσι.. ναι!
Ανοίγω την τηλεόραση,δείχνει επιτυχημένους ανθρώπους και ψεύτικους, είναι ένας κόσμος που δεν γνωρίζω.. την σβήνω.
Παίρνω το τηλέφωνο να καλέσω τους φίλους μου!
Μα.... ήδη ξέχασα: Δεν έχω φίλους.
Πετάω το τηλέφωνο στον καναπέ!
Θυμώνω.....
Και έτσι απλά.....σε μια στιγμή..... νιώθω σχεδόν σου το άρωμα σου ..τα χέρια σου,
να με αγγίξεις ... αγγίζεις τα χείλη μου ...

Στην αναπνοή μου
Η αναπνοή σου....
Παρουσία του χώρου διαχρονική_
Εσύ κι εγώ ...πόσο συχνά συμβαίνει αυτό σε μένα ..!!!
Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι! ..
Σε βλέπω .. Ακούω ..μια συνεχή σκέψη ..συναισθήματα περισσότερο ..
Τι είναι μηπως η αγάπη;αγάπη είναι πάθος, γλύκα, φαντασία και χιλιάδες άλλα πράγματα που μπορεί να σημαίνει αυτή η λέξη...
Μ 'ακούς;
Το πρόσωπό σου, μόνο ένα αστέρι έγινε τώρα , που αποπνέει αγωνία στα μάτια μου μέχρι να αλλάξει η έννοια της απουσίας.
Έδωσα λοιπόν ένα όνομα σε μια σκιά.
Το δικό σου.........................
Όμως, όταν το φεγγάρι είναι εδώ;
Γινόμαστε παίκτες χαρτιών για τη μέτρηση του χρόνου με την απόσταση...
Σαν ανήμποροι θεατές.
Ονειροπόλοι των Κόσμων!
Μελωδία των ήχων και των οσμών το βράδυ με φέρνει σε σένα..
Με την ζήλια να σκάβει μέσα μου και να αφήνει μια αίσθηση εκπληκτική ...Που είσαι;
Πίνω λίγο νερό...
Διακρίνω κοντά στα στενά της μνήμης μου τη φωνή σου ...
Τώρα θα αρχίσει το κενό.

Ο άγγελος μου δεν φάνηκε , είμαι ακόμη σε αναμονή!

ΒΟΥΛΑ

ειμαι ενα τιποτα...αλλα θελω να ειμαι τα παντα για σενα

2009-06-16T16:14:00.002+03:00

Έχω πάντα έτοιμη μια βαλίτσα,

Μια από αυτές της χρωματιστές , σκληρές και ανθεκτικές, όπως τα ταξίδια που κάνει ... .

Έχω πάντα ένα εισιτήριο για ένα δρόμο και μια βαλίτσα.

Ένα από αυτά τα εισιτήρια που επιτρέπουν να αλλάξω τον προορισμό ακόμη και την τελευταία στιγμή ...

Έχω πάντα κλειδωμένη σε μια βαλίτσα την ανησυχία .

Απορρίπτω σχέδια , αλλάζω προορισμούς και κίνητρα ..ανοίγω πόρτες.

Μη με ρωτάς το γιατί... Πες μου μόνο...

Έχεις ποτέ προσπαθήσει να σιωπήσεις την επιθυμία;

Αυτή την αδίστακτη επιθυμία που κινεί τα νήματα και που είναι σε κάθε σκέψη;

Που δεν θα σ' αφήνει σε ησυχία όλη την μέρα; και χτυπάει συναγερμό όλη την νύχτα;

Και υπάρχει πάντα και παραμένει πεισματικά;

Πες μου έχεις σκεφτεί ποτέ ..

Ότι όσα έχω γράψει για μας είναι ένα ψέμα;

Και όσα έχω γράψει για να είμαι μαζί σου όλη μου η αλήθεια;

Εσύ
που θα σ 'αγαπώ.
Γίνε φως στην σκιά μου.
Πόνος στους ναούς των ματιών μου
Πόνος καρδιάς αίματος και ψυχής ...
Εσύ
που θα σ 'αγαπώ....
Και θα είμαι σκλάβα και βασίλισσα
στις αισθήσεις σου
Και θα είμαι σκλάβα και βασίλισσα
στα χέρια σου
Και θα είμαι σκλάβα και βασίλισσα
στο κορμί σου
Και θα είμαι σκλάβα και βασίλισσα
στην καρδιά σου.
Χρησιμοποίησε όλες της αισθήσεις σου.
Εσύ....
που θα σ 'αγαπώ....
Βοήθησε με να κρατήσω την ισορροπία από το φως στο σκοτάδι..

Χρειάζομαι ΚάποιοΝ ..... ΕσενΑ.... να μ ' εμποδίζει να φεύγω ...
Υ.Γ..***.****

σπάζοντας το φράγμα της μοναξιάς...

2009-05-30T01:03:00.010+03:00

κόντρα στο φως Σου πάω

μάτια μου,

μονάχα για να με τυφλώνει,

δεν την ζητάω πια

την γνώση των ματιών,

η γνώση της αφής

μου λείπει...

σκαλί - σκαλί

στο κορμί σου

ν' ανέβω

έρποντας...

γόνατα και χέρια και δάχτυλα

όλα ένα

πάνω στη σάρκα σου

να λιώνουν...

κι ένα φιλί

που ν' αναβλύζει

κόκκινη φλόγα...

τις περιοχές της αγρύπνιας μου

να οριοθετεί...

καίγοντας

να σε λεηλατώ,

σβήνοντας

να σε παίρνω...

και πάλι ξανά,

απ' την αρχή

- και πάντα αρχή για μας -

να σε κουρσεύω

σαν πόλη περήφανη

και σαν άπαρτο κάστρο...

και κουρσεύοντας Σε

αιχμάλωτη

στην κραυγή του πόθου σου

να δένομαι...

μαζί σου..

δεσμά ακατάλυτα

και σύνδεσμοι αιώνιοι...

μαζί...

ενωμένοι με φως και φωτιά

με λαχτάρα κι αγρύπνια

μαζί...

Ζωή μου!

Κοίταξα τον ουρανό απόψε.

Είδα τα σύννεφα και ανέβηκα εκεί ψηλά...

Μαζί τους.

Νύχτωσε στα μάτια μου....στα μάτια σου...
Κι ήρθαν οι στιγμές που νιώθω τόσο αδύναμη και μόνη...
Και ήθελα να σου μιλήσω...
Όπως τώρα...
Αλλά θα σιωπήσω και πάλι...

Αφήνω ένα χαιρετισμό ...
Και ένα χάδι στην καρδιά σου ....
Έτσι για κάποιο.....χωρίς ιδιαίτερο ....λόγο!