".... Κι εκεί που αντηχούσε ή φωνή σου,
μέρες τώρα ή σιωπή ζυγίζει περισσότερο από κάθε ανάμνηση,
μέρες που ή απουσία σου κάθεται δίπλα μου και αναπνέει με βρυχηθμό
υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι ή ζωή συνεχίζετε αλλά χωρίς εσένα
δεν ξέρεις πόσο πονάει να κοιτάς τον ουρανό και να μην βρίσκεις απαντήσεις,
πόσο πονάει να προφέρεις το όνομά σου χαμηλόφωνα λες,
και λέγοντας το, θα μπορούσα να σπάσω αυτή την απίστευτη απόσταση
το σπίτι δεν ακούγεται το ίδιο πια,
οι τοίχοι κρατούν απόηχο γέλιου που δεν θα επιστρέψουν ποτέ,
και περπατώ αργά,λες και θρηνεί και το χώμα,
υπάρχουν πόνοι που αγκαλιάζουν το μαξιλάρι μου
και προσπαθώ να κοιμηθώ με την καρδιά μου κομμάτια,
ονειρεύομαι μια αγκαλιά που ή πραγματικότητα μου αρνήθηκε
έφυγες, και μαζί σου, πήρε την πιο ευτυχισμένη εκδοχή μου
τώρα επιβιώνω ανάμεσα στις αναμνήσεις,
σε έναν κόσμο που δεν υπάρχεις πια!
Μου λείπεις
Πηγή Facebook.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου