Μίκρυναν τα όνειρά μου...
Περιορίστηκαν σε ένα...
Εσένα...

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

«Θέλω να σε δω να σέρνεσαι»

Όταν ήμουν μικρή, κάθε φορά που γύριζα από το σχολείο, δαρμένη, πληγωμένη, με λυμένη τη ζώνη της ποδιάς και την καρδιά κομμάτια από άσπονδη φίλη, η μάνα μου έλεγε «δείξε ανωτερότητα».
Δεν είχε σημασία αν το δίκιο μου ήταν βουνό, αν ήμουν εγώ η αδικημένη.
Η μάνα μου τόνιζε «Δείξε ανωτερότητα. Μην κάνεις καυγάδες και υστερίες, δεν κερδίζεις τίποτα».
Αυτή η «ανωτερότητα» με την οποία μπολιάστηκα από μικρή, με ακολούθησε στη ζωή μου πιστή σαν σκύλος, σε όλες τις σχέσεις μου.
Ό,τι και να μου έκανες, είτε με πρόσβαλες, είτε με έβριζες, είτε μου την έφερνες, έκανα πως δεν καταλάβαινα, δεν μιλούσα, δεν κρατούσα κακίες, δεν περνούσα στην επίθεση. Απλά απομακρυνόμουν με μια στωικότητα, με μια σιωπή οσιομάρτυρα που – το παραδέχομαι - με ερέθιζε ψυχολογικά.
Ο άλλος μου πέταγε το μπαλάκι, σαν να μου έλεγε «έλα να σφαχτούμε» κι εγώ το άφηνα να κυλήσει στο πάτωμα και έφευγα από το γήπεδο.
Το μήνυμα που -υποτίθεται - ήθελα να στείλω, ήταν πως δεν ασχολούμαι με ποταπά, καθημερινά, δεν φθείρομαι με καυγάδες, είμαι ανώτερη, μεγαλόψυχη και άμα λάχει σε συγχωρώ κιόλας, έτσι για να μάθεις.
Ωστόσο οι άλλοι, λάμβαναν το μήνυμα μιας άτακτης υποχώρησης, μιας μη περιχαράκωσης των προσωπικών μου ορίων.
Ήμουν ένα ξέφραγο αμπέλι, έτοιμο για καταπάτηση. Ουσιαστικά, αυτό που έκανα ήταν να παραιτούμαι από τη δύναμή μου.
Μέχρι που ήρθε ο μεγάλος έρωτας.
Εκεί πια, τα έδωσα όλα. Έμεινα οικιοθελώς ακάλυπτη. Εκτεθειμένη. Ένας κινούμενος στόχος που έλεγε «χτύπα εδώ».
Ποιος μου έφταιγε; Όταν αφήσεις το πορτοφόλι σου με τα λεφτά να ξεχειλίζουν στο τραπέζι ενός εστιατορίου και φύγεις, πόσους κλέφτες δημιουργείς;
Έζησα όλα τα ψυχολογικά δεινά που μπορείς να ζήσεις σε μια κακή σχέση, κρατώντας την ανωτερότητα ως σημαία.
Έβλεπα τα λάθη και τα έκανα γαργάρα, ήμουν πάντα πρόθυμη να συμβιβαστώ, να συγχωρήσω, να καταλάβω και να κάνω τα πάντα εκτός από καυγάδες, μέχρι που έβγαλα τα πρώτα ψυχοσωματικά.
Πόδια και χέρια, γέμισαν κόκκινες στάμπες. Πήγα σε δερματολόγο ο οποίος με ρώτησε διακριτικά «τι σταυρό κουβαλάω» και μετά σε ψυχολόγο.
Δύο χρόνια είχα γίνει ένα με τον καναπέ της, για να καταλάβω πως η «ανωτερότητα» είναι ένα είδος παθητικής επίθεσης προς τον εαυτό μου.
Γιατί, δεν γίνεται να θες να νιώσεις καλύτερος από τον εσφαλμένο.
Δεν είναι νορμάλ να σε προσβάλλει/προδίδει/απατά ο άλλος και να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να σκεφτεί το πλέον ανθρώπινο «Θέλω να σε δω να σέρνεσαι», που υπογραμμίζει και ο Ρουβάς.

Οι ΜΕΝ και οι ΖΕΝ - Έλενα Καραμίχαλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


 Μην μιλάς για αγάπες που πεθάναν.
Μην ζητάς έρωτες που έχουν ήδη σβήσει.
Μην αναζητάς πάθη που,ίσως,ποτέ δεν υπήρξαν.
Μην με ψάχνεις.
Με σκότωσες εκείνη την νυχτιά, που το φεγγάρι έκλαιγε στο πλάι μου και ο ουρανός, μαυροφορεμένος, με έθαβε με όσα αστέρια είχαν απομείνει.
 Δεν θυμάσαι?
Εκεί ήσουν...με δυο ρόδα στο ένα χέρι, σάπια.. ..από ψέματα και υποσχέσεις της στιγμής.
Στο άλλο χέρι κρατούσες ένα μαχαίρι. Δεν θυμάσαι?
Με αυτό το μαχαίρι κομμάτιασες τα όνειρα μου..
Δεν θυμάσαι?
Ακόμη υπάρχουν κάποια κομμάτια, σκορπισμένα στο χαλί εκείνο, που μου έπιανες το χέρι μου έλεγες πως θα ταξιδεύουμε μαζί στον ουρανό και στον χρόνο.
Κάποια τα μάζεψα σιγά-σιγά και κάπου στην διαδρομή, αναστήθηκα..
Μην με ψάχνεις.
Έφυγα.
ΦΑΝΗ Π.

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους

Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους

Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες

Ή - το χειρότερο -

τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα

Ένα σωρό ποιήματα άγραφα








Σ' αγαπώ μα δε χωράει πουθενά να σου το γράψω


θα στο πω κι ύστερα άλλο να μιλώ θα πάψω.




7 Μαΐου 2007 .Πηγή Καφετζοπούλου.

Aφού εγώ νιώθω πως είσαι εδώ, πρέπει κι εσύ να μη νιώθεις ότι λείπω. ...
Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε
Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...
Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...
Χρήστος Καριώτης.
Φεύγω και σε παίρνω μαζί μου.
Θα θυμάμαι πάντα τα βουρκωμένα τούτη την ώρα μάτια σου, το θλιμμένο βλέμμα σου.
Ποιός ξέρει τι είναι αυτό που αποφασίζει τώρα για λογαριασμό μου!
Φεύγω, αλλά να ξέρεις θα σε αγαπώ πάντα.
Όταν βραδιάζει εκεί που πάω, το φεγγάρι θα'ρχεται προς εσένα...
κι εγώ, κάθε βράδυ θα το ακολουθώ...
Θα παίρνω το δρόμο του φεγγαριού και θα πέφτω στην αγκαλιά σου...
Ό. Αβρααμίδης

Κάποια ερωτεύτηκε τον κηπουρό των άστρων και δεν μπορεί να ζήσει πια χωρίς αυτόν.
Μαζί του όμως να σμίξει δεν είναι δυνατόν.
Τεράστια η απόσταση που τους χωρίζει.
Η μοίρα της ορίζει να μην τον δει ποτέ.
Στη γη ξαπλώνει, παραδίνεται ανάσκελα στη γύρη των ουράνιων λουλουδιών
και
άγρια χαράματα, χαράζει στο χαρτί τούτο το μήνυμα:
Γύρνα ξανά σε μένα, νύχτα μου, τυφλός θα μείνω δίχως το σκοτάδι σου.
Αργύρη Χιόνη

Tα τραγούδια δεν είναι άνθρωποι, αλλά θεία πλάσματα.
Αγαπήστε με τους λες και σ' αγαπάνε.